ginger-lemon tea

mijn ginger-lemon tea

Ik kan het niet laten. Ik moet jullie laten meegenieten van mijn godendrankje :). Ik drink het hier reeds een tweetal weken, het is HEERLIJK, het is gezond en het id ideaal voor de koude winteravonden! 

                                  * 1-2 stukjes gedroogde / geconfijte gember (op de bodem van je glas)

                                  * een bodempje citroensap

                                  * suiker naar smaak

                                  * een zakje (Twinings) Lemon Scented Tea

                                  * HOT HOT HOT water 

                                  en roeren die handel...

                                  ENJOY !!! 

Beautiful Bologna ...

Voor wie net als mij dacht dat Bologna een saaie stad was: 

watch & be as surprised as I was.

(meer foto's op facebook)

one apple a day ... 

Leonardo... (He prefered Di Caprio to Da Vinci)

zo goedkoop, maar net juweeltjes 

watch out: breath taking!

Dat was misschien nog wel het mooiste aan Bologna: de mensen. 

Van onze 'crazy' buschauffeur die ons met een 'buiten dienst'-bus de stad rondreed, over de fantastische ober in Osteria dell'Orso en de Chinezen die ons gratis warme melk lieten drinken in hun café, tot de trotse kersverse opa achter het raam... 

Dag 2 in Bologna, zondag 12/12 (mooi toch..) werd er een om van te snoepen. Letterlijk en figuurlijk. We hebben de stad geproefd, ik kan het niet beter verwoorden.

1. Een ontbijt in Zanarini.

(als je er ooit komt, eet er alsjeblieft een donut. Wat er ook beweerd wordt en hoe onnatuurlijk de volgende zin zal klinken: 

De lekkerste donuts eet je in Italië. 

Meer woorden maak ik er niet aan vuil, try for yourself... en als het even kan, @ Zanarini's)

2. Ik ben de naam kwijt maar deze winkel vind ik blindelings terug. Het is waarschijnlijk de kleinste winkel in Bologna (als je alleen de 'open space' meetelt), ze hebben het grootste aantal kerstbollen/kerstslingers/kerst-alles ooit gezien, en ik zou er dagen kunnen rondkijken. 

Ik zou er zelfs kerst kunnen vieren. 

Mensen stonden aan te schuiven om binnen te mogen (voor het geval je de 'mental picture' nog niet hebt)

3. chocolade tortellini proeven @ Majani. (since 1796, Bologna)

En neem er meteen voor heel de familie mee. Als je er af kan blijven. 

San Domenico :)

of "Hoe mooi kan een voetpad zijn?"

we had fun

lots of fun !

X

24 means HOME

Het is als een soort aftellen. De dag waarop ik mijn voorlaatste chocolaatje mag opeten, is ook de dag waarop ik naar huis kom. Dus het laatste chocolaatje (nr. 24) = HOME !!

Je hebt geen idee hoe nostalgisch het is om dat karton onder je vingers te voelen. Hoe die smaak meteen een aantal prehistorische (lees '15 jaar oude') beelden naar boven brengt. Laten we onszelf niet te serieus nemen...

 

5. een schoen

6. een eend

7. een nar

8. een maan

9. een paard met ruiter

to be followed .. 

DAG 75-88: AN ITALIAN WINTER

Ik heb nog 2 treinuurtjes te gaan… tijd om de blog weer een beetje aan te vullen!

Wat doe je anders op de trein. Van lezen val ik in slaap. Althans gisteravond. Ik zou een filmpje kunnen kijken maar ik weet niet of de batterij van de laptop dat haalt. En naar buiten kijken haalt niet veel uit want alles is wit-witter-witst. Doet me toch weer even twijfelen.. (het is zo mooi :-)) maar de plicht roept :-)

Voor wie zich afvraagt wat ik in een trein doe op dit uur op een maandagochtend (het is momenteel iets na 8): De mama is gestrand in Milaan. Eerst was er sneeuw in Charleroi. Nu is er sneeuw in Milaan. De voorraad sneeuw boven Charleroi is ondertussen wel uitgeput. Dat wordt toch verteld.

Er wordt op de luchthaven geroddeld dat er tot wel 60 cm sneeuw zou liggen en dat maakt me toch een beetje jaloers. Maar hoofdzaak is nu dat de mama thuisgeraakt. De vlucht van zondag, 21u is afgelast, de mama wilde niet op hotel gaan dus ben ik met trui, broodjes, laptop, dvd’s, boek en tijdschrift naar de luchthaven vertrokken om haar gezelschap te houden. Aangezien de reis naar Bergamo zo’n 3u duurt, had de mama de tijd om het koud genoeg te krijgen, naar het thuisfront te bellen en alsnog een hotelkamer te boeken. Dus we hebben in een paar uurtjes (al slapend weliswaar) in een sjiek hotel doorgebracht ( voor een last-minuteprijsje > aanrader :-) ) en zijn vanmorgen terug naar de luchthaven vertrokken. Met 'het papiertje dat gestrande reizigers krijgen'. Een ‘kadobon’ voor een nieuwe vlucht. Ik vraag me dan af of er een maximum aantal kadobons per persoon bestaat. Want het ziet er niet naar uit dat het weer plots gaat veranderen vandaag.

Maar we blijven positief. Desnoods wordt het een tweede last-minute-hotelnachtje, maar dan zonder mij. I’m hitting back to Genova. Het einde van een leuke week dringt zich op.

We hebben er 3 evenwichtige dagen van gemaakt met een mooie mix van cultuur, wandeling, kerst-shopping, gastronomie,… :-) En ik denk dat we ondertussen echt wel alle belangrijkste straten, gebouwen en toeristische trekpleisters bezocht of bekeken hebben...

Een overzichtje:

1: DONDERDAG

Antiekmarkt

Mercato Orientale

Kerkhof: Cimitero di Staglieno (hoe raar het ook klinkt, dit is een van de machtigste dingen die ik in

     Genua zag ... 160 -!!!!!- ha groot... daar kwam geen einde aan)

Sinterklaasmarkt 

2: VRIJDAG

Viccoli

Navebus (bootje) naar Pegli (waarbij we welgeteld 2 minuten de tijd kregen om af te stappen ... wat dus    

     niet gelukt is, met gevolg dat we al terug op weg naar Genua waren toen we beneden stonden + dat 

     de zee al wat woeliger was geworden en de mama niet meer helemaal in haar element was .... 

     RESULTAAT: eens in Genua hebben we de bus dan maar richting Pegli genomen!)

Parco Durazzo Pallavicini (Pegli)

Viccoli by night

Diner @ Ombre Rossa

3: ZATERDAG

Christmas shopping

Focaccia Piazza de ferrari

Antiekmarkt in Palazzo Ducale

Buurt school / porta Soprana / Casa di Colombo

La Traviata (opera) @ Teatro Felice

Museum / winkeltje Liguria Style (ambachten en specialiteiten uit de streek)

ZONDAG

Ontbijt @ Bristol

Optocht op Piazza de Ferrari

Bezoek Palazzo Ducale (dankzij de kuisploeg hebben we de twee grote zalen van

het paleis kunnen bezoeken, die normaalgezien niet open zijn voor

publiek :-))

Lunch & koffie @ La Feltrinelli om af te sluiten

Maandag – dinsdag – woensdag waren verder niet zo boeiend. Ik had les en heb tussendoor gekuist. Het was mijn beurt om de keuken te doen. Voor het eerst in 10 jaar (om een ruwe schatting te maken) zijn de keukenkasten (althans de buitenkant, de binnenkant is voor volgende keer) ook weer eens proper (lees: je kan ze aanraken zonder eraan te blijven plakken, zonder daarna de reflex te hebben je handen te wassen).

Ook de oven is zijn zwarte beschermlaag weer voor even kwijt, de koelkast blinkt weer en is voor een half dagje geen zwembad meer.

Tot de tv en parlofoon, niets is kunnen ontsnappen aan mijn schuursponsje en Cillit BANG :-) !

Daar kunnen Sien en Maria nog iets van leren.

Ter informatie: de sneeuw is hier zoooooooooo mooi. Niet mooier dan inBelgië, maar het doet toch iets raar, sneeuw hier. Hier in het warme Italië :-).

Die grote witte vlakten, die prachtige natuur onder een poederlaagje. MMM..

En dat mijn trein nu vertraging heeft, daar trek ik mijn even niets van aan. Het witte tafereel en het koude tochtje dat bij elke halte binnenwaait maakt me gelukkig.

De mama zit ondertussen ook op het vliegtuig. Laten we hopen dat ze binnen een dik uur in Charleroi zit en dat die 40 cm sneeuw daar verdwenen zijn.

Vorige week was niet boeiend genoeg om teveel woorden aan vuil te maken. Beide lessen waren afgelast. Het wordt er niet beter op. Dus ik heb me maar bezig gehouden met kerstcadeau’s kopen / maken / bestellen. Het grootste deel is al rond, we zijn nog nooit zo flink op tijd geweest. De lessen van de week daarvoor zijn ook grotendeels herhaald en proper in de nieuwe schriftjes genoteerd (pagina links: mix italiaans/nederlands/frans uit de les zelf – pagina rechts: ruimte voor duidelijke nederlandse vertaling of verduidelijking :-)… eens zien of dat gaat werken). En ik heb de perfecte maillot voor ‘danza classica’ gevonden: zwart, mooi uitgesneden, zacht, afslankend en spotgoedkoop.. IDEAAL. De lessen deden wederom deugd.

Als je het mij vraagt, het zal heeeel snel Kerstmis zijn. En fout of niet, ik mag dat met een hoofdletter schrijven want het is mijn lievelingsfeest. Het mag dan grotendeels aan de sneeuw liggen, ik ben echt volledig in de stemming. Mijn eigen verjaardag eindigt meestal in een flop. Niet dat ik geen ideeën heb, er is gewoon geen ideale manier om je verjaardag te organiseren. Althang geen ideaal moment. Te vroeg op voorhand schept de indruk dat je aandacht wil (en vooral veeeel kadootjes, berichtjes, kaartjes, telefoontjes), te laat in gang schieten zorgt ervoor dat de helft het vergeet. Als er dan al een ideaal plan-je-verjaardag-tijdstip bestaat, ga ik er telkens los over. 

MAAR Kerstmis, met een grote ‘K’, that's my party. Dat van mij en iedereen die ik graag zie. Sneeuw, kadootjes, kerstdiners, de openhaard, DE KERSTBOOM (en uitgerekend de kerstboom komt er dit jaar niet) … Alles zorgt voor ‘stars in my eyes’.

Die kerstboom, da's een dubbel gevoel. Het was een wijze beslissing en ik ga erbij blijven maar soms knaagt het toch. Ik wil simpelweg geen 2 van mijn 17 dagen in België ‘verspillen’ aan het opzetten en afbreken van de kerstboom. En aangezien ik van kleur wilde ‘switchen’ dit jaar, zou dit op de koop toe ongewenste extra kosten met zich meenbrengen. Absoluut niet het moment dus.

Voor 2 weken is het ook bijna de moeite niet. We gaan hoogstwaarschijnlijk zoveel tijd buitenshuis doorbrengen dat ik beter gewoon de knop omdraai en geniet van de kerstboom van vrienden en familie.

Dus zorg allemaal maar voor een mooie kerstboom dit jaar, in het belang van mijn kerstgevoel :-)...

En voor je eigen kerstgevoel uiteraard. Voor het algemeen welzijn van het menselijke ras!... NAH!

Ah ja voor ik het vergeet:

HAPPY SINTERKLAAS!

(en in mijn adventkalender - OOOH JA :-p - zaten de voorbije dagen volgende chocolaatjes – met de enige echte chocolade zoals alleen advent-kalender-chocolade-fabrieken ze kunnen maken :-) :

1.      een kaarsje

2.      een vliegtuig

3.      een sneeuwman

4.      wat blaadjes hulst

5. en 6. doe ik vanavond open :-))

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx 

DAG 68-74: SCUOLA DI SPECIALIZZAZIONE

Om het weer niet té lang te laten aanslepen, zie hier het verslag van vorige week.. een week die ik op zijn minst interessant kan noemen.. en gevarieerd ... en nat.

De week begon met een afscheid in de regen en ze eindigde met een regenachtige zondag binnen.

Maandag, na het afsheid, begonnen ook de lessen van de Scuola di Specializzazione met een lesje 'Informatica per i beni architettonici. Een interessant vak dat ons eerst en vooral moet bijbrengen hoe we onze gegevens omtrent een relict (gebouw / voorwerp / ...) moeten catalogeren, databases kunnen maken met links tussen foto's, plannen, gegevens,... Dit wordt in Antwerpen niet meteen gegeven, dus kan wel eens van pas komen. Programma's zoals Access, Filemaker worden opgefrist of aangeleerd... Dat is al goedgekeurd.

's Namiddags heb ik eerst les van Restauro Urbano in architectuur, dan terug les met mijn klasje van de 'Scuola', Degrado e diagnostici.

De groep een klein samenraapsel van pas afgestudeerden en oude rotten in het vak. We zijn met een stuk of 12-14 en het gaat er best serieus maar 'volwassen gezellig' aan toe. Een totaal andere sfeer dan op de bovenliggende verdiepen. Wij hebben een apart lokaaltje op -1. Of is het 1? Vanop de binnentuin gezien is het -1, vanaf de straat gezien, zal het waarschijnlijk de 1e verdieping zijn. Het is een kleine doolhof maar je bent er snel mee weg :-)

Ons klasje ligt achter een vergrendelde glazen deur, midden in een lange gang. Telkens je in die afdeling binnen moet, moet je naar een van de personen aan de andere kant bellen met een telefoon zonder hoorn. Een italiaanse 'Do It Yourself knutseltip' :-)

Alleen met al die regen de voorbije dagen, is ons plafond beginnen lekken ... uitgerekend in de afdeling conservatie / restauratie ...

Is hier geen spreekwoord voor ?!

's avonds nog een lesje ballet en dan naar huis. Eindelijk.

Dinsdag hadden we 4u les 'Storia delle tecniche artistiche'. De prof is een norse man die mij oorspronkelijk liever niet in zijn les had, omdat ik niet vlot genoeg italiaans sprak naar zijn zin. Maar hij vroeg me nu na de les toch of ik nog vragen had (zonder glimlach, we moeten niet te veel verwachten).

Ik ben toch blij dat ik heb doorgezet want zijn les is echt wel interessant. Hij praatte deze week over de opzoekingsmethodes naar informatie omtrent de gebruikte materialen, technieken, producten, enz. bij onderzoek naar oude kunst(enaars). Het gaat waarschijnlijk nog technischer en vooral moeilijker worden, maar ik kon tot hiertoe goed volgen...

's avonds zijn we met de balletgroep naar een voorstelling in Chiavari gegaan, net voorbij Nervi.

Ik had afgesproken met 2 van mijn (blijkbaar 15-16 jaar oude !!!!!!!) klasgenootjes en het werd grappiger dan verwacht. De dansgroep was die waarin mijn lerares jaren had gedanst net nadat ze afstudeerde aan de balletschool in Milaan. We hebben dus allemaal even een babbeltje mogen doen en handjes mogen schudden met de choreografe. Een grote 'madam' blijkbaar.

De voorstelling was mooi.. Het waren allemaal losse hoofdstukken uit grote voorstellingen zoals o.a. Don Quichot, stuk voor stuk mooi afgewerkt.

Carlotta, het beste danseresje van mijn groep (die ook mee met de trein was gekomen en mij een lift naar huis gegeven ... althans de mama :-)) begon er spontaan bij te wenen.. Lucky tears.

Woensdag had ik geen les. Door de manifestatie was die afgelast en 2 van mijn groepsleden zijn op citytrip naar Barcelona, dus ze hebben besloten maar niets te doen deze week. Mij best.

Ideaal dagje om te kuisen. Het was mijn beurt deze week om de badkamer te kuisen. Dus ik ben in de 'Prodet' (een soort Kruidvat) een emmer en 'sweeper' gaan halen om er stevig in te vliegen.

Volgens mij is die badkamer in geen jaren gekuist geweest. De muren zagen zwart.

Maar na mijn 3-4u durende schrob-sessie blonk zelfs de afwasmachine...

Tot een van die vettigaards er welgeteld 5 min. later opnieuw met vuile sloefen binnenwandelde. Toen ik hen erop wees, keken ze elkaar beschuldigend aan.

Het gaat hier dus nooit veranderen...

Ik kan mij er maar beter bij neerleggen. Letterlijk en figuurlijk. Mijn rug was weer helemaal om zeep.

Dan maar geen ballet vandaag...

Donderdag had ik nog 4u informatica (zoals maandag) en dan lang weekend :-).. tijd om eens alle schade van de voorbije weken inhalen. Wat wassen, wat opruimen, wat voor school werken, ...

Zaterdag eindigde leuk met een last minute etentje bij Carola. Ze had wat italiaanse vrienden uitgenodigd  en vroeg ook aan Marika en mij om mee te eten. Ik maakte een winters slaatje met in de oven geroosterde pompoen, feta, spek, pijnboompitjes en rucola. De primo piatto was 'testaroli met pesto', weer een heerlijke specialiteit van hier. Het is een soort rechthoekig deeg dat gebruiksklaar wordt verkocht, dat je thuis in ruitvormige stukken snijdt en in heet water kookt, alsof je pasta zou koken. Eens het warm is, wordt het, naar goede gewoonte, met pesto vermengt. LEKKER !!

Maria had een appelcrumble gemaakt met muesli en ahronsiroop. Carola had nog wat roomijs liggen... Ik moet jullie niet vertellen hoe lekker dit was zeker?...

We hebben er weer van genoten.

Zondag had ik de smaak te pakken en heb ik mijn bakje spruitjes gekuist en heerlijk klaargemaakt, afgewerkt in de pan met boter en peper. Daarbij wat gebakken aardappeltjes en rode uitjes en een een goed stukje kalkoen. Ook mijn zondag kon niet meer stuk!

xxx

DAG 61-67 + 68 : MY LOVE CAME BACK :-)

Ok, de roodgetinte was hangt te drogen, de warme chocomelk staat voor mijn neus...

We zullen er nog maar eens invliegen...

Het is al bijna 2 weken geleden dus ik ga al mijn nota's, foto's en kasticketjes moeten bovenhalen om de dagen te reconstrueren... Maar het zal me lukken! :-)

Dag 61 en 62, moet ik toegeven, zijn heel wazig. Ik weet dat ik moest bekomen van de vorige bezoekjes en me moest voorbereiden op het volgende. Ik weet ook dat ik ziek was en compleet futloos.

De les van maandag heb ik dus overgeslagen (wat achteraf gezien geen slecht plan was, de prof heeft een hele les over de 3 examen-mogelijkheden gepraat zei Alessandro, die ook in mijn Labo-team zit). In plaats daarvan ben ik in de late namiddag wat boodschappen gaan doen, wat al bijna 2 weken geleden was. Ik ontdekte per toeval de COOP, eindelijk een 'supermarkt' zoals wij ze kennen. Nog niet enorm, maar toch te vergelijken met een Carrefour of Delhaize van bij ons... pakweg 3/4 van die op de Prins Boudewijnlaan (voor de folks van Edegem en omstreken ;-)) laat ons zeggen. Dat maakte me toch wat gelukkiger.

En tegen het einde van de dag voelde ik me blijkbaar toch wat beter, want ik ben nog gaan dansen, heb me lid gemaakt en mijn abbonement voor november betaald.

Dinsdag is echt een zwart gat, ik heb niets uitgegeven, heb geen foto's gemaakt... ik kan er dus alleen maar uit concluderen dat ik zalig NIETS heb gedaan ... nah :-) ... nee serieus, ik heb echt geen flauw idee meer van wat er die dag gebeurd is. Ik vermoed dat ik vooral heb gewassen en opgeruimd, want Wim zou gaan aankomen, dus de lakens en handdoeken moesten gewassen worden... we zullen het daar dus mar op houden...

Woensdag (10/11) ben ik Wim aan het station gaan halen. Ik had al les gehad, maar mijn groep had pas om 4u afgesproken voor de begeleiding, en dat kwam goed uit. Even samen een dutje gedaan en dan heb ik mijn schone slapen achtergelaten om terug naar school te trekken. Na de begeleiding ben ik snel even naar boven (lees: kot) gelopen, ben hamburgertjes en ajuintjes gaan halen, heb mijn spullen gepakt voor ballet, heb mijn schone slaper een kus gegeven (hij draaide zich nog eens om) en ben naar beneden gehold. Net op tijd. Het deed goed. Ik was vergeten hoe goed een mens zich voelt na zo'n les. Je hebt anderhalf uur alle mogelijke spieren in je lichaam gebruikt en daarna zweef je. Echt. Net een pluimpje... (was het maar waar :-))

Toen ik terugkwam lag mijn schone slaper nog steeds in dezelfde positie.. misschien 10 cm verschoven.

Ik heb hem dan toch maar wakker gemaakt. De verse hamburgertjes hebben hem overtuigd denk ik.

"Fa Mc Donalds?" Zei Tizziano (of liever 'Mc DonaldsE'... nadat hij me had gevraagd of ik die 4 broodjes ging opeten???!!?)

Elke dag heeft hij wel iets aan te merken. Volgens hem eet ik elke keer te zwaar of te veel... Hij komt wel altijd piepen als hij ziet dat ik aan het koken ben. Maar vanaf dat ik een beetje room of kaas toevoeg, krijgt hij zowaar een hartaanval.

Terwijl hij vorige keer een groot bord pasta met een volledig blik bolognese-saus verorberde en daarna vrolijk een volledig bord pittavlees naar binnen kapte, plus een chocolademousse.... En ik zou zwaar eten?

Dat was dan trouwens net nadat hij had gezegd dat mijn omeletje van 3 eitjes veeeeel te veel was voor een persoon. Wetende dat ik 1m78 ben, dus veel energie nodig heb, en er NIETS anders bij heb gegeten dan 2 stukjes brood ... COME ON...

Als hij al eens iets deftig eet, is het bord over het algemeen net de gang overgestoken. Danku mama.

35 is dat dan. Tss :-)

Volgens mij hoopt hij gewoon dat ik zeg dat het inderdaad teveel is en hem uitnodig om mee te eten :-)

Het zal dat zijn!

Alleszins, de verse hamburgers waren lekker (op de broodjes na ... de italiaanse versie van hamburgerbroodjes was nogal droog en echt niet te vergelijken met de onze. Ik stop bij deze dan ook de zoektocht naar brood dat op het onze lijkt. Anders krijg ik nog een afkeur van de italiaanse bakkunsten. Terwijl ze echt wel kunnen bakken, alleen met ander deeg, andere producten, andere bloem.

We kunnen dus nog veel van elkaar leren. Belgen, Fransmannen, Italianen,...

En voer in godsnaam toch eens broodsnijmachines in !!!!!

We zijn de avond geëindigd met Merlijn :-) Oh ja. Het was vrijwillig, zowel hij als ik. No further comments.

Donderdag heb ik weer wat geleerd:

Vraag NOOIT een limonade in Italië. Je krijgt een bodem versgeperst citroensap en een kannetje water. En je betaalt er op de koop toe 5 € voor... De focaccia's maakten daarna veel goed.

Wim heeft zijn favoriete hapje ook gevonden: de Arancine. Niet wetende of ik jullie dit al verteld heb, even bijkomende uitleg: dit zijn bolletjes gekookte rijs met een kern van bijvoorbeeld vlees of saus. Deze paneren ze dan en serveren ze warm. Zalig om zo uit het handje te eten.

De variant van vandaag was er een met bolognese-vulling. En de 'rijstbal' (dixit Wim) viel in de smaak.

Daarna is het wat slenteren geworden. We waren tamelijk laat vertrokken dus het werd snel donker. Maar wel gezellig. De kerstsfeer hangt toch al een beetje in de lucht. We zijn op zoek gegaan naar verse basilicum en pijnboompitjes om dan thuis aan het echte werk te beginnen. Het was ons vorige keer niet gelukt, dus dringend tijd om ook Wim kennis te laten maken met HET streekproduct (en ondertussen ook een beetje mijn specialiteit): Trofie alla Ligure. Masterchef Wim hielp mee de verse pesto maken en aardappeltjes te schillen. It was DELICIOUS :-) once again! En ik was niet de enige die genoot.

Vrijdag was het weer nog steeds niet om over naar huis te schrijven..

Maar tegen de middag bleek het dan toch droog te blijven, hoewel anders voorspeld. We zijn de oude stad dan maar ingetrokken.

EN we hebben (op aanraden van mijn prof Italiaans) de betere kebab-zaak gaan testen. Het was niet gepland, maar we kwamen in de buurt en ik wou Wim het kleine 'Piazza dell' Amor perfetto' tonen. Een plaatsje met een verhaal. En een kebab-zaak.

Het verhaal was ik kwijt. Maar met de durum (met frietjes ... OH JAWEL :-))) in de hand inspireerden we blijkbaar de man met de hond, die over ons op het bankje op het plein zat.

Het legende is zo'n 5 eeuwen oud. Toen Lodewijk XII, koning van Frankrijk, naar Genua kwam, werd hij verliefd op een mooie italiaanse. Ze dansten de hele avond, maar 's anderendaags moest de koning al terug naar Frankrijk. Uit verdriet bleef de vrouw binnen, in haar appartement op het kleine plaatsje. Maar dagen werden weken, weken werden jaren. Ze kon de koning niet vergeten en ging kapot van verdriet. Om dat de meid van de vrouw dit niet kon aanzien, schreef ze een brief naar de vrouw, waarin verteld werd dat de koning gestorven was. Maar de vrouw overleefde dit nieuws niet en stierf in haar kamer. Toen, jaren nadien, de koning weer naar Genua keerde en de vrouw zocht, was het al te laat. Hij keek naar het huis waarin ze woonde en zei dat dit wel eens de 'amor perfetto' had kunnen zijn..

En zo werd het plaatsje gedoopt.

... word er weer stil van :-) zo mooi.

Danku voor het opfrissen van mijn geheugen, lieve italiaan.

De durum was trouwens heerlijk! :-)

We zijn verder, langs de vicolli naar beneden, richting haven gewandeld. Klein intermezzo: Cave.

Lekkere espresso aan de bar, en verder.

BELUGA BELUGA BELUGA BELUGA ... de verwachtingen lagen hoog maar ik snap nu helemaal niet meer waarom! Ik was ervan overtuigd een witte beluga op de website te hebben zien staan..

Mar er valt dus geen beluga te bespeuren he ... :-(

http://www.acquariodigenova.it

Maar we waren in form en het werd eigenlijk echt wel een leuk uitstapje :-) Duur, dat wel, maar leuk!

We zijn, zoals alle brave kindjes dat doen, gestart met een 3D filmpje (heel toepasselijk: Sammy, het kleine schildpadje)... de kindjes waren in hun nopjes...

(Het gaat nogal een zicht zijn als wij ooit kindjes krijgen. De mama en de papa gaan meer naar de Disney's kijken dan de klein mannen.... :-) mouhaha)

En dan zijn we het parcours langs de meest bizarre wezentjes, over dolfijnen, zeekoeien (waar ik op de website waarschijnlijk beluga's van gemaakt heb .. God weet waarom...), kwallen, Nemo's, haaien, krokodillen, noem maar op...

Niets wat we nog nooit gezien hadden, maar ik moet zeggen dat het allemaal wel aangenaam gepresenteerd werd. Wij gingen er toch volledig in op :-p

Daarna hadden de kindjes uiteraard weer honger gekregen, dus zijn we elks een groot bakje fruit gaan halen in de Storico, om dan nog wat te food-shoppen in de Mercato Oriëntale: nootjes, bananen, sesamzaadjes, tomaatjes EN 2 heerlijk verse, dikke schellen tonijn. De man haalde de nog bijna volledige blok uit de koelcel en sneed er twee zalige lappen af voor onze neus. Dan kan je toch niet snel genoeg achter je fornuis kruipen ?!

Het werd een slaatje met tomaatjes, rucola, en de rest van restje verse trofie, plus versgegrilde tonijn met zelfgemaakte balsamico siroop met sesam-zaadjes... :-D die ik iets te hard had laten worden... :-) het was meer balsamico-karamel, maar de smaak zat goed. Volgende keer wat meer geduld hebben.

Om de dag af te sluiten zijn we nog een cocktailtje gaan drinken in de Storico. Tot Wim's grote spijt hadden ze daar geen duvel. Maar de vervanger ging ook wel goed binnen!

Vrijdag hebben we eerst wat boodschapjes gedaan om vervolgens weer wat rond te slenteren :-) Geen zin in grote trips. Gewoon rustig cocoonen, relaxen, genieten. We zijn naar La Feltrinelli gewandeld om DVD'tjes te kopen... HELLO WINTER :-) pannenkoekjes bakken, filmpje zien, warme chocomelk drinken in bed.... I LOVE IT !

Daarna zijn we met een flesje Muscato naar Marika gegaan. Boy oh boy, die wijn was heerlijk!

Ten slotte een laatste cocktailtje op Piazza Delle Erbe en dan ons nestje in.

Haha .. en om de trend zondag verder te zetten zijn we die dag ook gewoon gestart met een filmpje..

Daarna zijn we wat kerstshopping gaan doen in La Rinascente en Coin maar de inspiratie was nog niet helemaal gerijpt. :-)

Het was een gezellig laatste dagje. We zijn nog lekker gaan eten en nog een glaasje gaan drinken op Piazza Delle Erbe ... en nog een glaasje ... en nog een glaasje ....

Er hadden voor mij nog vele duveltjes, vele theetjes en vele cocktailtjes mogen volgen maar het begon te regenen en koud te worden, dus dan zijn we toch maar huiswaarts gekeerd.

Maandag (DAG 68) hebben we nog net de tijd kunnen nemen om lekker te ontbijten met yoghurt/fruitsap/croissant/donut/broodjes/kaas/fruit/... alles erop en eraan..

Om ons dan in de gietende regen naar de bushalte te begeven. Ik moest me haasten voor de 1e les 'Informatica per i beni architettonici' dus was het een snel afscheid... aan de bushalte... onder de paraplu... in de regen. Om het allemaal nog wat harder te maken.

Anderzijds, een zwart gat was nergens te bespeuren. Ik werd meteen in een drukke week gesmeten, met lessen van architectuur, lessen van de Scuola di Specializzazione, balletlessen, balletoptredens,...

Maar goed ook. 's avonds kon ik 'il mio ragazzo' al weer op de webcam zien.

We hebben een webcam-relatie ... but I like it!

:-) X

DAG 53-60: FIE @ GENOVA / ITALIAN B-DAY / 3 GENERATIONS

Ok... be prepared, het wordt lang ...

(ik neem DAG 53 er nog bij want die zondag was ik vergeten 2 berichten geleden...)

Dus DAG 53:

Fie is de dag ervoor goed aangekomen. We hebben de bus naar mijn kot genomen en een pizza besteld, maar fie was ziek en is na lang vechten toch in slaap gevallen :-)

Zondag zijn we de dag goed begonnen met een heeeeerlijke verse fruitsla + special K., gevolgd door een koffietje bij Mangini, mijn favoriete taverne.

Vermits het zondag was, zou het maar een rustig dagje worden. Maar ik vermoede wel dat La Rinascente (een soort Inno) open was. Perfecte moment om mijn Bialetti Moka-Express te halen, het zouden de beste zijn. In combinatie met mijn overheerlijke koffie-buit uit Venetië.. kan niet misgaan!

We lopen door naar COIN (gelijkaardige winkel) waar we boven een hapje eten en onze shop-zondag voortzetten. Toen ook ZARA open bleek te zijn, was het helemaal compleet :-)

Het avodnmaal zou normaalgezien bestaan hebben uit een verwelkomende Trofie alla Ligure, maar we waren blijkbaar niet de enige met dit idee, de basilicum was overal uitverkocht. Het werden dus gnocchi met een spinazie-room-ricotta-saus en een stukje kip. Ook goed :-)

Tenslotte hebben we de dag afgesloten met een verrukkelijk tasje koffie uit Venetië. Wat wil een mens nog meer ???

DAG 54:

Het was maandag 1 november, dus het zou een 2e zondag worden. En daar hadden we ons bij neergelegd (letterlijk en figuurlijk). Met dank aan Front Row voor de filmtrailers :-) ... ooooh ja ... een hele ochtend.

Om toch niet de hele dag te niksen, zijn we naar La Feltrinelli gegaan, de meest zalige boekenwinkel van Genua. Na een telefoontje bleken deze open te zijn van 15u tot 20u. Net als H&M... :-)

Met een stukje verse quiche (na 1u30 te wachten op de verbrande pizza van Sylvie... t was duidelijk een feestdag) hebben we een overheerlijke chic-movie in bed gekeken om dan voldaan in slaap te vallen

DAG 55:

Genoeg geschopt, tijd voor wat cultuur ... toch eventjes ...

Sylvie toonde me dinsdag Loano, het stadje waar ze 15 jaar op vakantie ging. Het weer zat niet mee, maar het is een super dagje geworden :-) We hebben eerst wat gewandeld, langs de winkeltjes uiteraard: Botten-buit voor fie! :-)

Dan was het tijd voor mijn o zo verrukkelijk verjaardagskadootje. Ik had van mijn vriendinnetjes een 'waardebon' gekregen om met sylvie lekker op restaurant te gaan. Aangezien mijn mama/oma/opa daarna ook op het idee gekomen waren me te bezoeken voor mijn verjaardag, hebben we het etentje verplaatst naar dinsdag.

Ik heb nog nooit zo veel gegeten, nog nooit zoveel eten op mijn bord laten liggen, nog nooit zo volmondig 'nee' gezegd tegen dessert! Een overvloed aan zalig eten :-)

We hebben, volgens italiaanse gewoonte eerst antipasti genomen, dan primi piatti en secondi piatti. Hoe die italianen dat opkrijgen weet ik niet, maar ik kreeg op het einde geen hap meer binnen.

Zie hier ons fantastische menu:

* VITTORINO *

ANTIPASTI

(S) Tris di affumicati con crostini di pane

(D) Carpaccio di bresaola con rucola e grana

PRIMI PIATTI

(S+D) Trofie alla ligure

SECONDI PIATTI

(S) Tagliata di manzo rucola e grana

(D) Tagliata di tonno con zucchine trifolate 

Achteraf gezien waren de trofie waarschijnlijk de dooddoeners... Maar ze niet nemen was 'out of the question' :-)

En Sylvie maar 'piano piano' zeggen... als ze snel moeten gaan, zijn ze traag die italianen. En als het dan al eens traag mag gaan, steken ze een raket in hun gat... :-)

Daarna hebben we de bus naar Finale genomen, een dorpje verderop. Het moet hier echt prachtig zijn in de zomer. Lekker zuiders. Nu stond er een schaatsbaan in het midden van het plein. :-) En dat had ook zijn charmes. 

Ik kan al niet meer wachten dat de kerstperiode aanbreekt in Italië. 

We zijn onze voetjes gaan verwarmen in een prachtig koffiebarretje, VOL koekjes en chocolaatjes! :-)

EN .... ze hadden er Lotus speculoosjes, way overprised, maar dat kon ik niet laten liggen!

We hebben een espresso besteld en kregen er een mooi bordje koekjes bij. Da's niet van hun gewoontes. In Genua bestaat dat niet :-) 

Het was al goed, maar het werd nog beter toen we de warme melk aan 1,30 € op de kaart zagen staan. 

MMMMMMMMMMMHHH

1 ... en nog 1 ... :-)

Ik kan me niet herinneren dat we nog veel gegeten hebben 's avonds :-) 

DAG 56:

Het is 3 november en er staat veeeel o het programma:

Vroeg opstaan, naar Milaan vertrekken, wat shoppen, afspraak met Andrea (een italiaanse vriend van Sylvie), mama/oma/opa ophalen aan het station, terug naar Genua, laatste boodschappen doen, koken, b-day diner met de Erasmus-vriendjes...

En het is ons allemaal gelukt... op de boodschappen na. Het werd dus iets anders dan ik initieel gepland had. 

Het shoppen in Milaan was niet zo intensief want fie had al veel te veel in Genua en Loano geshopt :-) 

En ik moet hier nog 4 maanden overleven dus mijn shop-tempo ligt beduidend lager! 

Zelfs Abercrombie heeft ons niet kunnen overtuigen. Ik heb wel mijn balletschoentjes gevonden. Da's al een zorg minder.

De mama, oma en opa zijn na een lange dag goed aangekomen in Milaan, dus tegen 18u konden we stilaan naar Genua vertrekken ... veel te laat eigenlijk want het etentje stond om 20u gepland. 

Dus eerste taak op de trein, uur verzetten naar 21u ... Da's 1. 

Nu nog zien uit te dokteren hoe we het gaan klaarspelen om die boodschappen te doen, te koken, het appartemen in orde te krijgen voor iedereen aankomt ... ??!!?

We hebben Marika ingeschakeld voor de boodschappen. Maar het nodige gehakt was nergens meer te vinden. Last minute hebben we doodeenvoudig beslist, te maken wat we in huis hadden. Mijn schuif en bureau zijn toch bedolven onder het eten. :-)

Het is (nogmaals) verse aardappelpuree met spinazie en pijnboompitjes geworden. Rita had een ratatouille gemaakt, Guillaume een heerlijke lasagne boordevol groenten, Carola een 'torta di riso', een soort plaatselijke specialiteit met rijst, room en hamblokjes die gegeten wordt als antipasto vermoed ik. Marika maakte een verrassend gnocchi-gerecht met gorgonzola en peer, Ida toastjes met een tomatentartaar als aperitiefhapjes. Het was compleet. En uitermate gezellig.

Om 12u is er voor het eerst in het italiaans EN in het marokkaans voor mij gezongen :-) een bizarre ervaring. Van Marika kreeg ik, super lief, twee porseleine cups, lijkend op gedeukte plastic bekertjes. Ik had vorige keer gezegd hoe leuk ik die vond en ze was teruggegaan naar het winkeltje om ze te halen. 

Zalige verrassing.

DAG 57: B-DAAAAAAY

We zijn de dag goed begonnen met een wandelingetje naar de Via Garibaldi, langs Via Roma, Piazza de Ferrari, Via 25 Aprile. De opa en de mama haalden hun fototoestel meteen boven dus het stond hen blijkbaar aan. Het was een stralende dag, ideaal voor een wandel-dagje. Na Via Garibaldi zijn we het oude stadsgedeelte ingedoken, langs de rosse buurt, de kruideniertjes, mijn favoriete focaccia-bakker en een van de betere pasticcerie/bar waar we ons hebben neergezet voor een koffietje.

Daarna zijn we naar Piazza Banchi gewandeld, hebben we het kerkje bezocht en zijn we zo in de haven beland, waar we een hapje gegeten hebben.

Ten slotte zijn we langs Via San Lorenzo weer het centrum ingewandeld.

De kathedraal San Lorenzo was open, dus we zijn ook daar even binnengesprongen en dan zijn we gesplitst. Fie wilde nog even wat winkeltjes doen, dus we spraken af aan het hotel om 19u30 om samen naar het restaurant te vertrekken. 

Zo gezegd zo gedaan, maar toen ik het hotel binnenwandelde zag ik dat er iets niet klopte. Ze zaten alle 3 met een lang gezicht te wachten..

Ze waren zoals afgesproken weer naar het hotel gewandeld, hadden een dutje gedaan, zich opgefrist.. En daar is het misgelopen. Mijn opa heeft zich op het krukje in de badkamer willen zetten om een voetbadje te nemen, het krukje (dat een rubbertje miste onderaan de poten) is onderuitgeschoven, opa beentjes in de lucht en plat op zijn rug op de badkamervloer. 

Je moet weten dat hij 4-5 dagen voor zijn vertrek in het berghok was gevallen over een tapijt. Same story, plat op de grond en maar niet recht geraken. De man is 3 jaar geleden aan zijn knieën geopereerd en kampt sindsdien met een lage rugpijn. Door de vele bezoeken aan de kinesist, was die pijn zo goed als verdwenen, maar door zijn eerste val was alles voor niets geweest. Hij kon de eerste dag amper stappen, maar ondertussen ging het al weer pakken beter. Tot de tweede val natuurlijk. 

Alles deed pijn, het stappen ging voetje voor voetje... bye bye vakantie.

We zijn toch naar het restaurant gegaan, maar zelfs lachen deed pijn. Een kleine domper op de feeststemming...  en morgen? dat werd afwachten...

DAG 58: 

Fie is die ochtend om 5u bij mij vertrokken en ik heb me terug in mijn bed gelegd. Het slapen lukte alleen niet zo goed dus ik heb me nog wat met mijn thesis beziggehouden. Ik stress nog altijd door de slechte communicatie met die proffen, weet nog steeds niet wat ze juist van mij verwachten, of ze mijn onderwerp goed vinden, ... Ik moest normaalgezien gisteren mijn aanmeldingsnota indienen, maar mijn promotor had net afgehaakt, ... miserie.

Maar dat eiste natuurlijk iets teveel concentratie, dus rond 7u ben ik dan toch terug in slaap gevallen.

Om 8u30 krijg ik een bericht van de mama om te vragen of ik rond 9u in het hotel kan zijn met mijn laptop... het werd iets later maar dat maakte niet veel uit... opa kon toch niet stappen ... !?!

Ik vraag dus een half uurtje internet aan de receptie, zoek het telefoonnr. van hun ziekenfonds op, waar ik te horen krijg dat ik eurocross moet contacteren voor alle hulp in het buitenland. Een paar telefoontjes later, besluiten we dat alles ok is voor hun en dat we een dokter moeten bellen die naar het hotel komt om mijn opa te onderzoeken. Als hij niets kan geven om hem te laten stappen, zal hij gerepatrieerd moeten worden.

Probleem: in heel Genua (het zou een italiaanse gewoonte zijn) doet geen enkele dokter huisbezoeken op vrijdag. Het personeel aan de receptie heeft alle dokters afgebeld, ze vinden niemand. Ook de dokter van het ziekenhuis kan niet tot daar komen. We moeten dus zelf naar daar, met de ziekenwagen. Vertel dat maar eens aan mijn opa. Maar goed dat ik erbij was. Mij durft hij niet tegen te spreken. :-)

Dus ik heb het hem zo vlot mogelijk verteld, als zijnde een feit waar niets aan te doen was. We leggen ons erbij neer.

Ondertussen hadden we het ontbijt op de kamer besteld, want de man had nog steeds niets gegeten. Het duurt zo'n 10 min. om hem recht te krijgen en hem op de stoel te zetten, tafeltje ervoor...

Nog geen 5 min. later krijgen we telefoon op de kamer. De essentie van het geratel: er is een dokter onderweg. Perfect.

Nog geen 10 min. verder: Ze hebben ons goed liggen, er staat helemaal geen dokter voor de deur... wel de norse dame van de receptie EN 2 ambulanciers. Hold on a minute. Laat de man zich ten minste aankleden en de tweede hap van zijn croissant doorslikken.

Ik spring mee de ambulance in, de mama en oma volgen te voet, ze hebben de wegbeschrijving van de ambulancier mee.

We komen aan in het ziekenhuis, ze doen wat routinetesten (bloeddruk, hartritme, ... ) en dan wachten we. Niet wetende dat dat de hoofdactiviteit van de dag zou worden. Wachten.

Zo'n 2u later wisselen de verplegers op de spoed-afdeling van shift en wij wachten nog steeds. Een uur later komen ze ons halen voor een pijnstiller en de röntgenfoto's van zijn heupen/bekken... De opa is er alvast van overtuigd dat er niets gebroken is. Positivo. De mama en de oma, die na een lange weg omhoog ook ter plaatse zijn geraakt, zijn net iets ongeruster.

Hij word naar verdieping -1 vervoerd, gevolgd door zijn tolk. De dokter die uit de kamer komt, schrikt als hij mijn opa op de brancard ziet liggen. Hij had een vrouw verwacht. En nu ligt er een man, en de vrouw staat ernaast, kerngezond...

Het was toch François MARIE Jacobs de naam he?  Hij snapt er niets van. :-)

Ik wacht buiten in een lege wachtkamer aan de overkant. Eventjes rust, even geen kwetterende italianen, geen ijlende of zatte mensen voor mij. Je ziet daar echt wat verschijnen. De flikken die gevangenen langs brengen voor een bloedtest (dat kan dan uiteraard wel op 10 min.... ), zatte indiërs met valiezen die hun eigen naam niet meer kennen maar het heel gebeuren best lachwekkend vinden, gedrogeerde italiaanse vrouwen op 1 schoen, psychiatrische gevallen ....

5 minuutjes rust nu.

Ok, röntgenfoto's gemaakt, we wachten op de uitslag en de uitspraak van de dokter en dan kunnen we naar huis.

Het enige woord uit deze zin dat overblijft na 5u, is WACHTEN

wachten wachten wachten wachten wachten wachten wachten wachten wachten ...

En we zijn niet alleen.

Rond 17u-18u krijgen we de dokter dan toch te zien. Ik had mijn mama en oma net naar huis gestuurd. Ze hadden de hele buurt al verkend. Het was welletjes geweest. Het begon koud te worden en het laatste wat ik wilde was een zieke oma erbovenop.

De dokter verwoordde wat we de hele tijd al vermoedden: Er is niets gebroken mijnheer, u moet 1 Nurofen per dag nemen (ik dacht dat ik het niet goed verstaan had, dus ze heeft het nog een herhaald EEN NUROFEN PER DAG, je zou denken dat hij een beetje hoofdpijn heeft) en veeeeel rusten.

tolk: "Is er een zalf om op zijn rug te smeren"

dokter: "neenee, leg er maar gewoon wat ijs op"

... hebben we daarvoor heel de dag in het ziekenhuis doorgebracht ???????????????????????

De opa babbelt nog even met een van de vrijwillige ziekenhuishulpen, dus ik profiteer ervan om even naar Eurocross te bellen. Ik meld hen dat hij waarschijnlijk (of toch voorlopig) niet gerepatrieerd zal moeten worden en vraag hen wat ik moet doen voor de terugbetaling. Gewoon facturen binnenbrengen, meer niet. Dus ik zoek mijn opa terug op. En zeg hem dat we dan maar eens zullen zien of hij kan stappen. Dan kunnen we gaan betalen en terug naar huis keren. Ze kunnen hier toch niets meer doen.

Als hij niet kan stappen, vragen we de ambulanciers hem terug naar het hotel te voeren.

Maar de opa draait zich voorzichtig op het bed, we trekken zijn schoenen weer aan.

"1-2-HOP", zegt hij. En hij staat op zijn voeten. "Oh ja, dat lukt wel!" .... (ik fluister hem nog in zijn oor om niet te zelfzeker en vlot naar buiten te wandelen - ze zouden kunnen denken dat het allemaal comedie was - maar hij wandelt vrolijk, de verplegers dankend, de zaal uit)

Betalen moesten we niet. Een gebaar van de maatschappij. Als het een ongeval is, moet je niet betalen....

Ook goed.

We nemen dus de bus naar huis. Het gaat allemaal nog stroever als toen hij aankwam, maar het gaat.

Hij heeft tenslotte de hele dag kunnen rusten in dat ziekenhuisbed. Een geluk bij een ongeluk.

Morgen gaat het wel weer beter.

DAG 59:

Het is hun laatste volledige dag. We moesten er dus alles uithalen wat we konden. Maar dat was buiten het weer gerekend. Het ging een warme, licht bewolkte dag worden. De zon hebben we niet gezien en echt warm was het niet. Maar goed.

We beginnen met een bezoekje aan mijn kot. Van daaruit nemen we de bus naar de lift aan Castelletto. Daar heb je een prachtig zicht over de stad.

We nemen de lift naar beneden, bus in, naar het Palazzo Reale. Het blijft toch een topper. Een van de weinige palazzi die je nog in 'oorspronkelijke' (lees: niet omgebouwd tot tentoonstellingsruimte) staat kan bewonderen.

Daarna was het tijd voor een koffietje en de vraag: "Wat doen we vandaag nog?"

Het was al 16u en het zou snel donker gaan worden. Gaan we nog wat in de haven rondwandelen of gaan we naar Nervi.

Het werd de tweede optie. Ze hadden de zee nog niet gezien en ze zullen hier misschien nooit terugkeren. Ik wilde dat ze Nervi toch gezien hadden.

Het was dan wel donker aan het worden toen we er aankwamen, ik denk dat ze het toch mooi vonden.

We hebben er even gewandeld en hebben dan de bus terug naar Genua genomen om af te sluiten met een etentje in de gallerij.

DAG 60:

Ik was ondertussen goed ziek, dus heb me overslapen. Iets later dan gepland ben ik met hen gaan ontbijten in het hotel, om nog even rustig samen te kunnen zitten. Eens alles was ingepakt, zijn we nog een koffietje gaan drinken bij Mangini om dan de taxi naar het station te nemen.

Hoe vermoeiend de week ook was, ik mis ze toch allemaal al terug!

Nu 3 daagjes om alle lakens terug te wassen, kamer op te ruimen, blog aan te vullen (CHECK :-)), boodschappen te doen, thesis definitief in orde te brengen, .... want woensdag staat Wim hier alweer voor 5 daagjes :-)

XXX