Ok... be prepared, het wordt lang ...
(ik neem DAG 53 er nog bij want die zondag was ik vergeten 2 berichten geleden...)
Dus DAG 53:
Fie is de dag ervoor goed aangekomen. We hebben de bus naar mijn kot genomen en een pizza besteld, maar fie was ziek en is na lang vechten toch in slaap gevallen :-)
Zondag zijn we de dag goed begonnen met een heeeeerlijke verse fruitsla + special K., gevolgd door een koffietje bij Mangini, mijn favoriete taverne.
Vermits het zondag was, zou het maar een rustig dagje worden. Maar ik vermoede wel dat La Rinascente (een soort Inno) open was. Perfecte moment om mijn Bialetti Moka-Express te halen, het zouden de beste zijn. In combinatie met mijn overheerlijke koffie-buit uit Venetië.. kan niet misgaan!
We lopen door naar COIN (gelijkaardige winkel) waar we boven een hapje eten en onze shop-zondag voortzetten. Toen ook ZARA open bleek te zijn, was het helemaal compleet :-)
Het avodnmaal zou normaalgezien bestaan hebben uit een verwelkomende Trofie alla Ligure, maar we waren blijkbaar niet de enige met dit idee, de basilicum was overal uitverkocht. Het werden dus gnocchi met een spinazie-room-ricotta-saus en een stukje kip. Ook goed :-)
Tenslotte hebben we de dag afgesloten met een verrukkelijk tasje koffie uit Venetië. Wat wil een mens nog meer ???
DAG 54:
Het was maandag 1 november, dus het zou een 2e zondag worden. En daar hadden we ons bij neergelegd (letterlijk en figuurlijk). Met dank aan Front Row voor de filmtrailers :-) ... ooooh ja ... een hele ochtend.
Om toch niet de hele dag te niksen, zijn we naar La Feltrinelli gegaan, de meest zalige boekenwinkel van Genua. Na een telefoontje bleken deze open te zijn van 15u tot 20u. Net als H&M... :-)
Met een stukje verse quiche (na 1u30 te wachten op de verbrande pizza van Sylvie... t was duidelijk een feestdag) hebben we een overheerlijke chic-movie in bed gekeken om dan voldaan in slaap te vallen
DAG 55:
Genoeg geschopt, tijd voor wat cultuur ... toch eventjes ...
Sylvie toonde me dinsdag Loano, het stadje waar ze 15 jaar op vakantie ging. Het weer zat niet mee, maar het is een super dagje geworden :-) We hebben eerst wat gewandeld, langs de winkeltjes uiteraard: Botten-buit voor fie! :-)
Dan was het tijd voor mijn o zo verrukkelijk verjaardagskadootje. Ik had van mijn vriendinnetjes een 'waardebon' gekregen om met sylvie lekker op restaurant te gaan. Aangezien mijn mama/oma/opa daarna ook op het idee gekomen waren me te bezoeken voor mijn verjaardag, hebben we het etentje verplaatst naar dinsdag.
Ik heb nog nooit zo veel gegeten, nog nooit zoveel eten op mijn bord laten liggen, nog nooit zo volmondig 'nee' gezegd tegen dessert! Een overvloed aan zalig eten :-)
We hebben, volgens italiaanse gewoonte eerst antipasti genomen, dan primi piatti en secondi piatti. Hoe die italianen dat opkrijgen weet ik niet, maar ik kreeg op het einde geen hap meer binnen.
Zie hier ons fantastische menu:
* VITTORINO *
ANTIPASTI
(S) Tris di affumicati con crostini di pane
(D) Carpaccio di bresaola con rucola e grana
PRIMI PIATTI
(S+D) Trofie alla ligure
SECONDI PIATTI
(S) Tagliata di manzo rucola e grana
(D) Tagliata di tonno con zucchine trifolate
Achteraf gezien waren de trofie waarschijnlijk de dooddoeners... Maar ze niet nemen was 'out of the question' :-)
En Sylvie maar 'piano piano' zeggen... als ze snel moeten gaan, zijn ze traag die italianen. En als het dan al eens traag mag gaan, steken ze een raket in hun gat... :-)
Daarna hebben we de bus naar Finale genomen, een dorpje verderop. Het moet hier echt prachtig zijn in de zomer. Lekker zuiders. Nu stond er een schaatsbaan in het midden van het plein. :-) En dat had ook zijn charmes.
Ik kan al niet meer wachten dat de kerstperiode aanbreekt in Italië.
We zijn onze voetjes gaan verwarmen in een prachtig koffiebarretje, VOL koekjes en chocolaatjes! :-)
EN .... ze hadden er Lotus speculoosjes, way overprised, maar dat kon ik niet laten liggen!
We hebben een espresso besteld en kregen er een mooi bordje koekjes bij. Da's niet van hun gewoontes. In Genua bestaat dat niet :-)
Het was al goed, maar het werd nog beter toen we de warme melk aan 1,30 € op de kaart zagen staan.
MMMMMMMMMMMHHH
1 ... en nog 1 ... :-)
Ik kan me niet herinneren dat we nog veel gegeten hebben 's avonds :-)
DAG 56:
Het is 3 november en er staat veeeel o het programma:
Vroeg opstaan, naar Milaan vertrekken, wat shoppen, afspraak met Andrea (een italiaanse vriend van Sylvie), mama/oma/opa ophalen aan het station, terug naar Genua, laatste boodschappen doen, koken, b-day diner met de Erasmus-vriendjes...
En het is ons allemaal gelukt... op de boodschappen na. Het werd dus iets anders dan ik initieel gepland had.
Het shoppen in Milaan was niet zo intensief want fie had al veel te veel in Genua en Loano geshopt :-)
En ik moet hier nog 4 maanden overleven dus mijn shop-tempo ligt beduidend lager!
Zelfs Abercrombie heeft ons niet kunnen overtuigen. Ik heb wel mijn balletschoentjes gevonden. Da's al een zorg minder.
De mama, oma en opa zijn na een lange dag goed aangekomen in Milaan, dus tegen 18u konden we stilaan naar Genua vertrekken ... veel te laat eigenlijk want het etentje stond om 20u gepland.
Dus eerste taak op de trein, uur verzetten naar 21u ... Da's 1.
Nu nog zien uit te dokteren hoe we het gaan klaarspelen om die boodschappen te doen, te koken, het appartemen in orde te krijgen voor iedereen aankomt ... ??!!?
We hebben Marika ingeschakeld voor de boodschappen. Maar het nodige gehakt was nergens meer te vinden. Last minute hebben we doodeenvoudig beslist, te maken wat we in huis hadden. Mijn schuif en bureau zijn toch bedolven onder het eten. :-)
Het is (nogmaals) verse aardappelpuree met spinazie en pijnboompitjes geworden. Rita had een ratatouille gemaakt, Guillaume een heerlijke lasagne boordevol groenten, Carola een 'torta di riso', een soort plaatselijke specialiteit met rijst, room en hamblokjes die gegeten wordt als antipasto vermoed ik. Marika maakte een verrassend gnocchi-gerecht met gorgonzola en peer, Ida toastjes met een tomatentartaar als aperitiefhapjes. Het was compleet. En uitermate gezellig.
Om 12u is er voor het eerst in het italiaans EN in het marokkaans voor mij gezongen :-) een bizarre ervaring. Van Marika kreeg ik, super lief, twee porseleine cups, lijkend op gedeukte plastic bekertjes. Ik had vorige keer gezegd hoe leuk ik die vond en ze was teruggegaan naar het winkeltje om ze te halen.
Zalige verrassing.
DAG 57: B-DAAAAAAY
We zijn de dag goed begonnen met een wandelingetje naar de Via Garibaldi, langs Via Roma, Piazza de Ferrari, Via 25 Aprile. De opa en de mama haalden hun fototoestel meteen boven dus het stond hen blijkbaar aan. Het was een stralende dag, ideaal voor een wandel-dagje. Na Via Garibaldi zijn we het oude stadsgedeelte ingedoken, langs de rosse buurt, de kruideniertjes, mijn favoriete focaccia-bakker en een van de betere pasticcerie/bar waar we ons hebben neergezet voor een koffietje.
Daarna zijn we naar Piazza Banchi gewandeld, hebben we het kerkje bezocht en zijn we zo in de haven beland, waar we een hapje gegeten hebben.
Ten slotte zijn we langs Via San Lorenzo weer het centrum ingewandeld.
De kathedraal San Lorenzo was open, dus we zijn ook daar even binnengesprongen en dan zijn we gesplitst. Fie wilde nog even wat winkeltjes doen, dus we spraken af aan het hotel om 19u30 om samen naar het restaurant te vertrekken.
Zo gezegd zo gedaan, maar toen ik het hotel binnenwandelde zag ik dat er iets niet klopte. Ze zaten alle 3 met een lang gezicht te wachten..
Ze waren zoals afgesproken weer naar het hotel gewandeld, hadden een dutje gedaan, zich opgefrist.. En daar is het misgelopen. Mijn opa heeft zich op het krukje in de badkamer willen zetten om een voetbadje te nemen, het krukje (dat een rubbertje miste onderaan de poten) is onderuitgeschoven, opa beentjes in de lucht en plat op zijn rug op de badkamervloer.
Je moet weten dat hij 4-5 dagen voor zijn vertrek in het berghok was gevallen over een tapijt. Same story, plat op de grond en maar niet recht geraken. De man is 3 jaar geleden aan zijn knieën geopereerd en kampt sindsdien met een lage rugpijn. Door de vele bezoeken aan de kinesist, was die pijn zo goed als verdwenen, maar door zijn eerste val was alles voor niets geweest. Hij kon de eerste dag amper stappen, maar ondertussen ging het al weer pakken beter. Tot de tweede val natuurlijk.
Alles deed pijn, het stappen ging voetje voor voetje... bye bye vakantie.
We zijn toch naar het restaurant gegaan, maar zelfs lachen deed pijn. Een kleine domper op de feeststemming... en morgen? dat werd afwachten...
DAG 58:
Fie is die ochtend om 5u bij mij vertrokken en ik heb me terug in mijn bed gelegd. Het slapen lukte alleen niet zo goed dus ik heb me nog wat met mijn thesis beziggehouden. Ik stress nog altijd door de slechte communicatie met die proffen, weet nog steeds niet wat ze juist van mij verwachten, of ze mijn onderwerp goed vinden, ... Ik moest normaalgezien gisteren mijn aanmeldingsnota indienen, maar mijn promotor had net afgehaakt, ... miserie.
Maar dat eiste natuurlijk iets teveel concentratie, dus rond 7u ben ik dan toch terug in slaap gevallen.
Om 8u30 krijg ik een bericht van de mama om te vragen of ik rond 9u in het hotel kan zijn met mijn laptop... het werd iets later maar dat maakte niet veel uit... opa kon toch niet stappen ... !?!
Ik vraag dus een half uurtje internet aan de receptie, zoek het telefoonnr. van hun ziekenfonds op, waar ik te horen krijg dat ik eurocross moet contacteren voor alle hulp in het buitenland. Een paar telefoontjes later, besluiten we dat alles ok is voor hun en dat we een dokter moeten bellen die naar het hotel komt om mijn opa te onderzoeken. Als hij niets kan geven om hem te laten stappen, zal hij gerepatrieerd moeten worden.
Probleem: in heel Genua (het zou een italiaanse gewoonte zijn) doet geen enkele dokter huisbezoeken op vrijdag. Het personeel aan de receptie heeft alle dokters afgebeld, ze vinden niemand. Ook de dokter van het ziekenhuis kan niet tot daar komen. We moeten dus zelf naar daar, met de ziekenwagen. Vertel dat maar eens aan mijn opa. Maar goed dat ik erbij was. Mij durft hij niet tegen te spreken. :-)
Dus ik heb het hem zo vlot mogelijk verteld, als zijnde een feit waar niets aan te doen was. We leggen ons erbij neer.
Ondertussen hadden we het ontbijt op de kamer besteld, want de man had nog steeds niets gegeten. Het duurt zo'n 10 min. om hem recht te krijgen en hem op de stoel te zetten, tafeltje ervoor...
Nog geen 5 min. later krijgen we telefoon op de kamer. De essentie van het geratel: er is een dokter onderweg. Perfect.
Nog geen 10 min. verder: Ze hebben ons goed liggen, er staat helemaal geen dokter voor de deur... wel de norse dame van de receptie EN 2 ambulanciers. Hold on a minute. Laat de man zich ten minste aankleden en de tweede hap van zijn croissant doorslikken.
Ik spring mee de ambulance in, de mama en oma volgen te voet, ze hebben de wegbeschrijving van de ambulancier mee.
We komen aan in het ziekenhuis, ze doen wat routinetesten (bloeddruk, hartritme, ... ) en dan wachten we. Niet wetende dat dat de hoofdactiviteit van de dag zou worden. Wachten.
Zo'n 2u later wisselen de verplegers op de spoed-afdeling van shift en wij wachten nog steeds. Een uur later komen ze ons halen voor een pijnstiller en de röntgenfoto's van zijn heupen/bekken... De opa is er alvast van overtuigd dat er niets gebroken is. Positivo. De mama en de oma, die na een lange weg omhoog ook ter plaatse zijn geraakt, zijn net iets ongeruster.
Hij word naar verdieping -1 vervoerd, gevolgd door zijn tolk. De dokter die uit de kamer komt, schrikt als hij mijn opa op de brancard ziet liggen. Hij had een vrouw verwacht. En nu ligt er een man, en de vrouw staat ernaast, kerngezond...
Het was toch François MARIE Jacobs de naam he? Hij snapt er niets van. :-)
Ik wacht buiten in een lege wachtkamer aan de overkant. Eventjes rust, even geen kwetterende italianen, geen ijlende of zatte mensen voor mij. Je ziet daar echt wat verschijnen. De flikken die gevangenen langs brengen voor een bloedtest (dat kan dan uiteraard wel op 10 min.... ), zatte indiërs met valiezen die hun eigen naam niet meer kennen maar het heel gebeuren best lachwekkend vinden, gedrogeerde italiaanse vrouwen op 1 schoen, psychiatrische gevallen ....
5 minuutjes rust nu.
Ok, röntgenfoto's gemaakt, we wachten op de uitslag en de uitspraak van de dokter en dan kunnen we naar huis.
Het enige woord uit deze zin dat overblijft na 5u, is WACHTEN
wachten wachten wachten wachten wachten wachten wachten wachten wachten ...
En we zijn niet alleen.
Rond 17u-18u krijgen we de dokter dan toch te zien. Ik had mijn mama en oma net naar huis gestuurd. Ze hadden de hele buurt al verkend. Het was welletjes geweest. Het begon koud te worden en het laatste wat ik wilde was een zieke oma erbovenop.
De dokter verwoordde wat we de hele tijd al vermoedden: Er is niets gebroken mijnheer, u moet 1 Nurofen per dag nemen (ik dacht dat ik het niet goed verstaan had, dus ze heeft het nog een herhaald EEN NUROFEN PER DAG, je zou denken dat hij een beetje hoofdpijn heeft) en veeeeel rusten.
tolk: "Is er een zalf om op zijn rug te smeren"
dokter: "neenee, leg er maar gewoon wat ijs op"
... hebben we daarvoor heel de dag in het ziekenhuis doorgebracht ???????????????????????
De opa babbelt nog even met een van de vrijwillige ziekenhuishulpen, dus ik profiteer ervan om even naar Eurocross te bellen. Ik meld hen dat hij waarschijnlijk (of toch voorlopig) niet gerepatrieerd zal moeten worden en vraag hen wat ik moet doen voor de terugbetaling. Gewoon facturen binnenbrengen, meer niet. Dus ik zoek mijn opa terug op. En zeg hem dat we dan maar eens zullen zien of hij kan stappen. Dan kunnen we gaan betalen en terug naar huis keren. Ze kunnen hier toch niets meer doen.
Als hij niet kan stappen, vragen we de ambulanciers hem terug naar het hotel te voeren.
Maar de opa draait zich voorzichtig op het bed, we trekken zijn schoenen weer aan.
"1-2-HOP", zegt hij. En hij staat op zijn voeten. "Oh ja, dat lukt wel!" .... (ik fluister hem nog in zijn oor om niet te zelfzeker en vlot naar buiten te wandelen - ze zouden kunnen denken dat het allemaal comedie was - maar hij wandelt vrolijk, de verplegers dankend, de zaal uit)
Betalen moesten we niet. Een gebaar van de maatschappij. Als het een ongeval is, moet je niet betalen....
Ook goed.
We nemen dus de bus naar huis. Het gaat allemaal nog stroever als toen hij aankwam, maar het gaat.
Hij heeft tenslotte de hele dag kunnen rusten in dat ziekenhuisbed. Een geluk bij een ongeluk.
Morgen gaat het wel weer beter.
DAG 59:
Het is hun laatste volledige dag. We moesten er dus alles uithalen wat we konden. Maar dat was buiten het weer gerekend. Het ging een warme, licht bewolkte dag worden. De zon hebben we niet gezien en echt warm was het niet. Maar goed.
We beginnen met een bezoekje aan mijn kot. Van daaruit nemen we de bus naar de lift aan Castelletto. Daar heb je een prachtig zicht over de stad.
We nemen de lift naar beneden, bus in, naar het Palazzo Reale. Het blijft toch een topper. Een van de weinige palazzi die je nog in 'oorspronkelijke' (lees: niet omgebouwd tot tentoonstellingsruimte) staat kan bewonderen.
Daarna was het tijd voor een koffietje en de vraag: "Wat doen we vandaag nog?"
Het was al 16u en het zou snel donker gaan worden. Gaan we nog wat in de haven rondwandelen of gaan we naar Nervi.
Het werd de tweede optie. Ze hadden de zee nog niet gezien en ze zullen hier misschien nooit terugkeren. Ik wilde dat ze Nervi toch gezien hadden.
Het was dan wel donker aan het worden toen we er aankwamen, ik denk dat ze het toch mooi vonden.
We hebben er even gewandeld en hebben dan de bus terug naar Genua genomen om af te sluiten met een etentje in de gallerij.
DAG 60:
Ik was ondertussen goed ziek, dus heb me overslapen. Iets later dan gepland ben ik met hen gaan ontbijten in het hotel, om nog even rustig samen te kunnen zitten. Eens alles was ingepakt, zijn we nog een koffietje gaan drinken bij Mangini om dan de taxi naar het station te nemen.
Hoe vermoeiend de week ook was, ik mis ze toch allemaal al terug!
Nu 3 daagjes om alle lakens terug te wassen, kamer op te ruimen, blog aan te vullen (CHECK :-)), boodschappen te doen, thesis definitief in orde te brengen, .... want woensdag staat Wim hier alweer voor 5 daagjes :-)
XXX
Geen opmerkingen:
Een reactie posten