DAG 68-74: SCUOLA DI SPECIALIZZAZIONE

Om het weer niet té lang te laten aanslepen, zie hier het verslag van vorige week.. een week die ik op zijn minst interessant kan noemen.. en gevarieerd ... en nat.

De week begon met een afscheid in de regen en ze eindigde met een regenachtige zondag binnen.

Maandag, na het afsheid, begonnen ook de lessen van de Scuola di Specializzazione met een lesje 'Informatica per i beni architettonici. Een interessant vak dat ons eerst en vooral moet bijbrengen hoe we onze gegevens omtrent een relict (gebouw / voorwerp / ...) moeten catalogeren, databases kunnen maken met links tussen foto's, plannen, gegevens,... Dit wordt in Antwerpen niet meteen gegeven, dus kan wel eens van pas komen. Programma's zoals Access, Filemaker worden opgefrist of aangeleerd... Dat is al goedgekeurd.

's Namiddags heb ik eerst les van Restauro Urbano in architectuur, dan terug les met mijn klasje van de 'Scuola', Degrado e diagnostici.

De groep een klein samenraapsel van pas afgestudeerden en oude rotten in het vak. We zijn met een stuk of 12-14 en het gaat er best serieus maar 'volwassen gezellig' aan toe. Een totaal andere sfeer dan op de bovenliggende verdiepen. Wij hebben een apart lokaaltje op -1. Of is het 1? Vanop de binnentuin gezien is het -1, vanaf de straat gezien, zal het waarschijnlijk de 1e verdieping zijn. Het is een kleine doolhof maar je bent er snel mee weg :-)

Ons klasje ligt achter een vergrendelde glazen deur, midden in een lange gang. Telkens je in die afdeling binnen moet, moet je naar een van de personen aan de andere kant bellen met een telefoon zonder hoorn. Een italiaanse 'Do It Yourself knutseltip' :-)

Alleen met al die regen de voorbije dagen, is ons plafond beginnen lekken ... uitgerekend in de afdeling conservatie / restauratie ...

Is hier geen spreekwoord voor ?!

's avonds nog een lesje ballet en dan naar huis. Eindelijk.

Dinsdag hadden we 4u les 'Storia delle tecniche artistiche'. De prof is een norse man die mij oorspronkelijk liever niet in zijn les had, omdat ik niet vlot genoeg italiaans sprak naar zijn zin. Maar hij vroeg me nu na de les toch of ik nog vragen had (zonder glimlach, we moeten niet te veel verwachten).

Ik ben toch blij dat ik heb doorgezet want zijn les is echt wel interessant. Hij praatte deze week over de opzoekingsmethodes naar informatie omtrent de gebruikte materialen, technieken, producten, enz. bij onderzoek naar oude kunst(enaars). Het gaat waarschijnlijk nog technischer en vooral moeilijker worden, maar ik kon tot hiertoe goed volgen...

's avonds zijn we met de balletgroep naar een voorstelling in Chiavari gegaan, net voorbij Nervi.

Ik had afgesproken met 2 van mijn (blijkbaar 15-16 jaar oude !!!!!!!) klasgenootjes en het werd grappiger dan verwacht. De dansgroep was die waarin mijn lerares jaren had gedanst net nadat ze afstudeerde aan de balletschool in Milaan. We hebben dus allemaal even een babbeltje mogen doen en handjes mogen schudden met de choreografe. Een grote 'madam' blijkbaar.

De voorstelling was mooi.. Het waren allemaal losse hoofdstukken uit grote voorstellingen zoals o.a. Don Quichot, stuk voor stuk mooi afgewerkt.

Carlotta, het beste danseresje van mijn groep (die ook mee met de trein was gekomen en mij een lift naar huis gegeven ... althans de mama :-)) begon er spontaan bij te wenen.. Lucky tears.

Woensdag had ik geen les. Door de manifestatie was die afgelast en 2 van mijn groepsleden zijn op citytrip naar Barcelona, dus ze hebben besloten maar niets te doen deze week. Mij best.

Ideaal dagje om te kuisen. Het was mijn beurt deze week om de badkamer te kuisen. Dus ik ben in de 'Prodet' (een soort Kruidvat) een emmer en 'sweeper' gaan halen om er stevig in te vliegen.

Volgens mij is die badkamer in geen jaren gekuist geweest. De muren zagen zwart.

Maar na mijn 3-4u durende schrob-sessie blonk zelfs de afwasmachine...

Tot een van die vettigaards er welgeteld 5 min. later opnieuw met vuile sloefen binnenwandelde. Toen ik hen erop wees, keken ze elkaar beschuldigend aan.

Het gaat hier dus nooit veranderen...

Ik kan mij er maar beter bij neerleggen. Letterlijk en figuurlijk. Mijn rug was weer helemaal om zeep.

Dan maar geen ballet vandaag...

Donderdag had ik nog 4u informatica (zoals maandag) en dan lang weekend :-).. tijd om eens alle schade van de voorbije weken inhalen. Wat wassen, wat opruimen, wat voor school werken, ...

Zaterdag eindigde leuk met een last minute etentje bij Carola. Ze had wat italiaanse vrienden uitgenodigd  en vroeg ook aan Marika en mij om mee te eten. Ik maakte een winters slaatje met in de oven geroosterde pompoen, feta, spek, pijnboompitjes en rucola. De primo piatto was 'testaroli met pesto', weer een heerlijke specialiteit van hier. Het is een soort rechthoekig deeg dat gebruiksklaar wordt verkocht, dat je thuis in ruitvormige stukken snijdt en in heet water kookt, alsof je pasta zou koken. Eens het warm is, wordt het, naar goede gewoonte, met pesto vermengt. LEKKER !!

Maria had een appelcrumble gemaakt met muesli en ahronsiroop. Carola had nog wat roomijs liggen... Ik moet jullie niet vertellen hoe lekker dit was zeker?...

We hebben er weer van genoten.

Zondag had ik de smaak te pakken en heb ik mijn bakje spruitjes gekuist en heerlijk klaargemaakt, afgewerkt in de pan met boter en peper. Daarbij wat gebakken aardappeltjes en rode uitjes en een een goed stukje kalkoen. Ook mijn zondag kon niet meer stuk!

xxx

DAG 61-67 + 68 : MY LOVE CAME BACK :-)

Ok, de roodgetinte was hangt te drogen, de warme chocomelk staat voor mijn neus...

We zullen er nog maar eens invliegen...

Het is al bijna 2 weken geleden dus ik ga al mijn nota's, foto's en kasticketjes moeten bovenhalen om de dagen te reconstrueren... Maar het zal me lukken! :-)

Dag 61 en 62, moet ik toegeven, zijn heel wazig. Ik weet dat ik moest bekomen van de vorige bezoekjes en me moest voorbereiden op het volgende. Ik weet ook dat ik ziek was en compleet futloos.

De les van maandag heb ik dus overgeslagen (wat achteraf gezien geen slecht plan was, de prof heeft een hele les over de 3 examen-mogelijkheden gepraat zei Alessandro, die ook in mijn Labo-team zit). In plaats daarvan ben ik in de late namiddag wat boodschappen gaan doen, wat al bijna 2 weken geleden was. Ik ontdekte per toeval de COOP, eindelijk een 'supermarkt' zoals wij ze kennen. Nog niet enorm, maar toch te vergelijken met een Carrefour of Delhaize van bij ons... pakweg 3/4 van die op de Prins Boudewijnlaan (voor de folks van Edegem en omstreken ;-)) laat ons zeggen. Dat maakte me toch wat gelukkiger.

En tegen het einde van de dag voelde ik me blijkbaar toch wat beter, want ik ben nog gaan dansen, heb me lid gemaakt en mijn abbonement voor november betaald.

Dinsdag is echt een zwart gat, ik heb niets uitgegeven, heb geen foto's gemaakt... ik kan er dus alleen maar uit concluderen dat ik zalig NIETS heb gedaan ... nah :-) ... nee serieus, ik heb echt geen flauw idee meer van wat er die dag gebeurd is. Ik vermoed dat ik vooral heb gewassen en opgeruimd, want Wim zou gaan aankomen, dus de lakens en handdoeken moesten gewassen worden... we zullen het daar dus mar op houden...

Woensdag (10/11) ben ik Wim aan het station gaan halen. Ik had al les gehad, maar mijn groep had pas om 4u afgesproken voor de begeleiding, en dat kwam goed uit. Even samen een dutje gedaan en dan heb ik mijn schone slapen achtergelaten om terug naar school te trekken. Na de begeleiding ben ik snel even naar boven (lees: kot) gelopen, ben hamburgertjes en ajuintjes gaan halen, heb mijn spullen gepakt voor ballet, heb mijn schone slaper een kus gegeven (hij draaide zich nog eens om) en ben naar beneden gehold. Net op tijd. Het deed goed. Ik was vergeten hoe goed een mens zich voelt na zo'n les. Je hebt anderhalf uur alle mogelijke spieren in je lichaam gebruikt en daarna zweef je. Echt. Net een pluimpje... (was het maar waar :-))

Toen ik terugkwam lag mijn schone slaper nog steeds in dezelfde positie.. misschien 10 cm verschoven.

Ik heb hem dan toch maar wakker gemaakt. De verse hamburgertjes hebben hem overtuigd denk ik.

"Fa Mc Donalds?" Zei Tizziano (of liever 'Mc DonaldsE'... nadat hij me had gevraagd of ik die 4 broodjes ging opeten???!!?)

Elke dag heeft hij wel iets aan te merken. Volgens hem eet ik elke keer te zwaar of te veel... Hij komt wel altijd piepen als hij ziet dat ik aan het koken ben. Maar vanaf dat ik een beetje room of kaas toevoeg, krijgt hij zowaar een hartaanval.

Terwijl hij vorige keer een groot bord pasta met een volledig blik bolognese-saus verorberde en daarna vrolijk een volledig bord pittavlees naar binnen kapte, plus een chocolademousse.... En ik zou zwaar eten?

Dat was dan trouwens net nadat hij had gezegd dat mijn omeletje van 3 eitjes veeeeel te veel was voor een persoon. Wetende dat ik 1m78 ben, dus veel energie nodig heb, en er NIETS anders bij heb gegeten dan 2 stukjes brood ... COME ON...

Als hij al eens iets deftig eet, is het bord over het algemeen net de gang overgestoken. Danku mama.

35 is dat dan. Tss :-)

Volgens mij hoopt hij gewoon dat ik zeg dat het inderdaad teveel is en hem uitnodig om mee te eten :-)

Het zal dat zijn!

Alleszins, de verse hamburgers waren lekker (op de broodjes na ... de italiaanse versie van hamburgerbroodjes was nogal droog en echt niet te vergelijken met de onze. Ik stop bij deze dan ook de zoektocht naar brood dat op het onze lijkt. Anders krijg ik nog een afkeur van de italiaanse bakkunsten. Terwijl ze echt wel kunnen bakken, alleen met ander deeg, andere producten, andere bloem.

We kunnen dus nog veel van elkaar leren. Belgen, Fransmannen, Italianen,...

En voer in godsnaam toch eens broodsnijmachines in !!!!!

We zijn de avond geëindigd met Merlijn :-) Oh ja. Het was vrijwillig, zowel hij als ik. No further comments.

Donderdag heb ik weer wat geleerd:

Vraag NOOIT een limonade in Italië. Je krijgt een bodem versgeperst citroensap en een kannetje water. En je betaalt er op de koop toe 5 € voor... De focaccia's maakten daarna veel goed.

Wim heeft zijn favoriete hapje ook gevonden: de Arancine. Niet wetende of ik jullie dit al verteld heb, even bijkomende uitleg: dit zijn bolletjes gekookte rijs met een kern van bijvoorbeeld vlees of saus. Deze paneren ze dan en serveren ze warm. Zalig om zo uit het handje te eten.

De variant van vandaag was er een met bolognese-vulling. En de 'rijstbal' (dixit Wim) viel in de smaak.

Daarna is het wat slenteren geworden. We waren tamelijk laat vertrokken dus het werd snel donker. Maar wel gezellig. De kerstsfeer hangt toch al een beetje in de lucht. We zijn op zoek gegaan naar verse basilicum en pijnboompitjes om dan thuis aan het echte werk te beginnen. Het was ons vorige keer niet gelukt, dus dringend tijd om ook Wim kennis te laten maken met HET streekproduct (en ondertussen ook een beetje mijn specialiteit): Trofie alla Ligure. Masterchef Wim hielp mee de verse pesto maken en aardappeltjes te schillen. It was DELICIOUS :-) once again! En ik was niet de enige die genoot.

Vrijdag was het weer nog steeds niet om over naar huis te schrijven..

Maar tegen de middag bleek het dan toch droog te blijven, hoewel anders voorspeld. We zijn de oude stad dan maar ingetrokken.

EN we hebben (op aanraden van mijn prof Italiaans) de betere kebab-zaak gaan testen. Het was niet gepland, maar we kwamen in de buurt en ik wou Wim het kleine 'Piazza dell' Amor perfetto' tonen. Een plaatsje met een verhaal. En een kebab-zaak.

Het verhaal was ik kwijt. Maar met de durum (met frietjes ... OH JAWEL :-))) in de hand inspireerden we blijkbaar de man met de hond, die over ons op het bankje op het plein zat.

Het legende is zo'n 5 eeuwen oud. Toen Lodewijk XII, koning van Frankrijk, naar Genua kwam, werd hij verliefd op een mooie italiaanse. Ze dansten de hele avond, maar 's anderendaags moest de koning al terug naar Frankrijk. Uit verdriet bleef de vrouw binnen, in haar appartement op het kleine plaatsje. Maar dagen werden weken, weken werden jaren. Ze kon de koning niet vergeten en ging kapot van verdriet. Om dat de meid van de vrouw dit niet kon aanzien, schreef ze een brief naar de vrouw, waarin verteld werd dat de koning gestorven was. Maar de vrouw overleefde dit nieuws niet en stierf in haar kamer. Toen, jaren nadien, de koning weer naar Genua keerde en de vrouw zocht, was het al te laat. Hij keek naar het huis waarin ze woonde en zei dat dit wel eens de 'amor perfetto' had kunnen zijn..

En zo werd het plaatsje gedoopt.

... word er weer stil van :-) zo mooi.

Danku voor het opfrissen van mijn geheugen, lieve italiaan.

De durum was trouwens heerlijk! :-)

We zijn verder, langs de vicolli naar beneden, richting haven gewandeld. Klein intermezzo: Cave.

Lekkere espresso aan de bar, en verder.

BELUGA BELUGA BELUGA BELUGA ... de verwachtingen lagen hoog maar ik snap nu helemaal niet meer waarom! Ik was ervan overtuigd een witte beluga op de website te hebben zien staan..

Mar er valt dus geen beluga te bespeuren he ... :-(

http://www.acquariodigenova.it

Maar we waren in form en het werd eigenlijk echt wel een leuk uitstapje :-) Duur, dat wel, maar leuk!

We zijn, zoals alle brave kindjes dat doen, gestart met een 3D filmpje (heel toepasselijk: Sammy, het kleine schildpadje)... de kindjes waren in hun nopjes...

(Het gaat nogal een zicht zijn als wij ooit kindjes krijgen. De mama en de papa gaan meer naar de Disney's kijken dan de klein mannen.... :-) mouhaha)

En dan zijn we het parcours langs de meest bizarre wezentjes, over dolfijnen, zeekoeien (waar ik op de website waarschijnlijk beluga's van gemaakt heb .. God weet waarom...), kwallen, Nemo's, haaien, krokodillen, noem maar op...

Niets wat we nog nooit gezien hadden, maar ik moet zeggen dat het allemaal wel aangenaam gepresenteerd werd. Wij gingen er toch volledig in op :-p

Daarna hadden de kindjes uiteraard weer honger gekregen, dus zijn we elks een groot bakje fruit gaan halen in de Storico, om dan nog wat te food-shoppen in de Mercato Oriëntale: nootjes, bananen, sesamzaadjes, tomaatjes EN 2 heerlijk verse, dikke schellen tonijn. De man haalde de nog bijna volledige blok uit de koelcel en sneed er twee zalige lappen af voor onze neus. Dan kan je toch niet snel genoeg achter je fornuis kruipen ?!

Het werd een slaatje met tomaatjes, rucola, en de rest van restje verse trofie, plus versgegrilde tonijn met zelfgemaakte balsamico siroop met sesam-zaadjes... :-D die ik iets te hard had laten worden... :-) het was meer balsamico-karamel, maar de smaak zat goed. Volgende keer wat meer geduld hebben.

Om de dag af te sluiten zijn we nog een cocktailtje gaan drinken in de Storico. Tot Wim's grote spijt hadden ze daar geen duvel. Maar de vervanger ging ook wel goed binnen!

Vrijdag hebben we eerst wat boodschapjes gedaan om vervolgens weer wat rond te slenteren :-) Geen zin in grote trips. Gewoon rustig cocoonen, relaxen, genieten. We zijn naar La Feltrinelli gewandeld om DVD'tjes te kopen... HELLO WINTER :-) pannenkoekjes bakken, filmpje zien, warme chocomelk drinken in bed.... I LOVE IT !

Daarna zijn we met een flesje Muscato naar Marika gegaan. Boy oh boy, die wijn was heerlijk!

Ten slotte een laatste cocktailtje op Piazza Delle Erbe en dan ons nestje in.

Haha .. en om de trend zondag verder te zetten zijn we die dag ook gewoon gestart met een filmpje..

Daarna zijn we wat kerstshopping gaan doen in La Rinascente en Coin maar de inspiratie was nog niet helemaal gerijpt. :-)

Het was een gezellig laatste dagje. We zijn nog lekker gaan eten en nog een glaasje gaan drinken op Piazza Delle Erbe ... en nog een glaasje ... en nog een glaasje ....

Er hadden voor mij nog vele duveltjes, vele theetjes en vele cocktailtjes mogen volgen maar het begon te regenen en koud te worden, dus dan zijn we toch maar huiswaarts gekeerd.

Maandag (DAG 68) hebben we nog net de tijd kunnen nemen om lekker te ontbijten met yoghurt/fruitsap/croissant/donut/broodjes/kaas/fruit/... alles erop en eraan..

Om ons dan in de gietende regen naar de bushalte te begeven. Ik moest me haasten voor de 1e les 'Informatica per i beni architettonici' dus was het een snel afscheid... aan de bushalte... onder de paraplu... in de regen. Om het allemaal nog wat harder te maken.

Anderzijds, een zwart gat was nergens te bespeuren. Ik werd meteen in een drukke week gesmeten, met lessen van architectuur, lessen van de Scuola di Specializzazione, balletlessen, balletoptredens,...

Maar goed ook. 's avonds kon ik 'il mio ragazzo' al weer op de webcam zien.

We hebben een webcam-relatie ... but I like it!

:-) X

DAG 53-60: FIE @ GENOVA / ITALIAN B-DAY / 3 GENERATIONS

Ok... be prepared, het wordt lang ...

(ik neem DAG 53 er nog bij want die zondag was ik vergeten 2 berichten geleden...)

Dus DAG 53:

Fie is de dag ervoor goed aangekomen. We hebben de bus naar mijn kot genomen en een pizza besteld, maar fie was ziek en is na lang vechten toch in slaap gevallen :-)

Zondag zijn we de dag goed begonnen met een heeeeerlijke verse fruitsla + special K., gevolgd door een koffietje bij Mangini, mijn favoriete taverne.

Vermits het zondag was, zou het maar een rustig dagje worden. Maar ik vermoede wel dat La Rinascente (een soort Inno) open was. Perfecte moment om mijn Bialetti Moka-Express te halen, het zouden de beste zijn. In combinatie met mijn overheerlijke koffie-buit uit Venetië.. kan niet misgaan!

We lopen door naar COIN (gelijkaardige winkel) waar we boven een hapje eten en onze shop-zondag voortzetten. Toen ook ZARA open bleek te zijn, was het helemaal compleet :-)

Het avodnmaal zou normaalgezien bestaan hebben uit een verwelkomende Trofie alla Ligure, maar we waren blijkbaar niet de enige met dit idee, de basilicum was overal uitverkocht. Het werden dus gnocchi met een spinazie-room-ricotta-saus en een stukje kip. Ook goed :-)

Tenslotte hebben we de dag afgesloten met een verrukkelijk tasje koffie uit Venetië. Wat wil een mens nog meer ???

DAG 54:

Het was maandag 1 november, dus het zou een 2e zondag worden. En daar hadden we ons bij neergelegd (letterlijk en figuurlijk). Met dank aan Front Row voor de filmtrailers :-) ... ooooh ja ... een hele ochtend.

Om toch niet de hele dag te niksen, zijn we naar La Feltrinelli gegaan, de meest zalige boekenwinkel van Genua. Na een telefoontje bleken deze open te zijn van 15u tot 20u. Net als H&M... :-)

Met een stukje verse quiche (na 1u30 te wachten op de verbrande pizza van Sylvie... t was duidelijk een feestdag) hebben we een overheerlijke chic-movie in bed gekeken om dan voldaan in slaap te vallen

DAG 55:

Genoeg geschopt, tijd voor wat cultuur ... toch eventjes ...

Sylvie toonde me dinsdag Loano, het stadje waar ze 15 jaar op vakantie ging. Het weer zat niet mee, maar het is een super dagje geworden :-) We hebben eerst wat gewandeld, langs de winkeltjes uiteraard: Botten-buit voor fie! :-)

Dan was het tijd voor mijn o zo verrukkelijk verjaardagskadootje. Ik had van mijn vriendinnetjes een 'waardebon' gekregen om met sylvie lekker op restaurant te gaan. Aangezien mijn mama/oma/opa daarna ook op het idee gekomen waren me te bezoeken voor mijn verjaardag, hebben we het etentje verplaatst naar dinsdag.

Ik heb nog nooit zo veel gegeten, nog nooit zoveel eten op mijn bord laten liggen, nog nooit zo volmondig 'nee' gezegd tegen dessert! Een overvloed aan zalig eten :-)

We hebben, volgens italiaanse gewoonte eerst antipasti genomen, dan primi piatti en secondi piatti. Hoe die italianen dat opkrijgen weet ik niet, maar ik kreeg op het einde geen hap meer binnen.

Zie hier ons fantastische menu:

* VITTORINO *

ANTIPASTI

(S) Tris di affumicati con crostini di pane

(D) Carpaccio di bresaola con rucola e grana

PRIMI PIATTI

(S+D) Trofie alla ligure

SECONDI PIATTI

(S) Tagliata di manzo rucola e grana

(D) Tagliata di tonno con zucchine trifolate 

Achteraf gezien waren de trofie waarschijnlijk de dooddoeners... Maar ze niet nemen was 'out of the question' :-)

En Sylvie maar 'piano piano' zeggen... als ze snel moeten gaan, zijn ze traag die italianen. En als het dan al eens traag mag gaan, steken ze een raket in hun gat... :-)

Daarna hebben we de bus naar Finale genomen, een dorpje verderop. Het moet hier echt prachtig zijn in de zomer. Lekker zuiders. Nu stond er een schaatsbaan in het midden van het plein. :-) En dat had ook zijn charmes. 

Ik kan al niet meer wachten dat de kerstperiode aanbreekt in Italië. 

We zijn onze voetjes gaan verwarmen in een prachtig koffiebarretje, VOL koekjes en chocolaatjes! :-)

EN .... ze hadden er Lotus speculoosjes, way overprised, maar dat kon ik niet laten liggen!

We hebben een espresso besteld en kregen er een mooi bordje koekjes bij. Da's niet van hun gewoontes. In Genua bestaat dat niet :-) 

Het was al goed, maar het werd nog beter toen we de warme melk aan 1,30 € op de kaart zagen staan. 

MMMMMMMMMMMHHH

1 ... en nog 1 ... :-)

Ik kan me niet herinneren dat we nog veel gegeten hebben 's avonds :-) 

DAG 56:

Het is 3 november en er staat veeeel o het programma:

Vroeg opstaan, naar Milaan vertrekken, wat shoppen, afspraak met Andrea (een italiaanse vriend van Sylvie), mama/oma/opa ophalen aan het station, terug naar Genua, laatste boodschappen doen, koken, b-day diner met de Erasmus-vriendjes...

En het is ons allemaal gelukt... op de boodschappen na. Het werd dus iets anders dan ik initieel gepland had. 

Het shoppen in Milaan was niet zo intensief want fie had al veel te veel in Genua en Loano geshopt :-) 

En ik moet hier nog 4 maanden overleven dus mijn shop-tempo ligt beduidend lager! 

Zelfs Abercrombie heeft ons niet kunnen overtuigen. Ik heb wel mijn balletschoentjes gevonden. Da's al een zorg minder.

De mama, oma en opa zijn na een lange dag goed aangekomen in Milaan, dus tegen 18u konden we stilaan naar Genua vertrekken ... veel te laat eigenlijk want het etentje stond om 20u gepland. 

Dus eerste taak op de trein, uur verzetten naar 21u ... Da's 1. 

Nu nog zien uit te dokteren hoe we het gaan klaarspelen om die boodschappen te doen, te koken, het appartemen in orde te krijgen voor iedereen aankomt ... ??!!?

We hebben Marika ingeschakeld voor de boodschappen. Maar het nodige gehakt was nergens meer te vinden. Last minute hebben we doodeenvoudig beslist, te maken wat we in huis hadden. Mijn schuif en bureau zijn toch bedolven onder het eten. :-)

Het is (nogmaals) verse aardappelpuree met spinazie en pijnboompitjes geworden. Rita had een ratatouille gemaakt, Guillaume een heerlijke lasagne boordevol groenten, Carola een 'torta di riso', een soort plaatselijke specialiteit met rijst, room en hamblokjes die gegeten wordt als antipasto vermoed ik. Marika maakte een verrassend gnocchi-gerecht met gorgonzola en peer, Ida toastjes met een tomatentartaar als aperitiefhapjes. Het was compleet. En uitermate gezellig.

Om 12u is er voor het eerst in het italiaans EN in het marokkaans voor mij gezongen :-) een bizarre ervaring. Van Marika kreeg ik, super lief, twee porseleine cups, lijkend op gedeukte plastic bekertjes. Ik had vorige keer gezegd hoe leuk ik die vond en ze was teruggegaan naar het winkeltje om ze te halen. 

Zalige verrassing.

DAG 57: B-DAAAAAAY

We zijn de dag goed begonnen met een wandelingetje naar de Via Garibaldi, langs Via Roma, Piazza de Ferrari, Via 25 Aprile. De opa en de mama haalden hun fototoestel meteen boven dus het stond hen blijkbaar aan. Het was een stralende dag, ideaal voor een wandel-dagje. Na Via Garibaldi zijn we het oude stadsgedeelte ingedoken, langs de rosse buurt, de kruideniertjes, mijn favoriete focaccia-bakker en een van de betere pasticcerie/bar waar we ons hebben neergezet voor een koffietje.

Daarna zijn we naar Piazza Banchi gewandeld, hebben we het kerkje bezocht en zijn we zo in de haven beland, waar we een hapje gegeten hebben.

Ten slotte zijn we langs Via San Lorenzo weer het centrum ingewandeld.

De kathedraal San Lorenzo was open, dus we zijn ook daar even binnengesprongen en dan zijn we gesplitst. Fie wilde nog even wat winkeltjes doen, dus we spraken af aan het hotel om 19u30 om samen naar het restaurant te vertrekken. 

Zo gezegd zo gedaan, maar toen ik het hotel binnenwandelde zag ik dat er iets niet klopte. Ze zaten alle 3 met een lang gezicht te wachten..

Ze waren zoals afgesproken weer naar het hotel gewandeld, hadden een dutje gedaan, zich opgefrist.. En daar is het misgelopen. Mijn opa heeft zich op het krukje in de badkamer willen zetten om een voetbadje te nemen, het krukje (dat een rubbertje miste onderaan de poten) is onderuitgeschoven, opa beentjes in de lucht en plat op zijn rug op de badkamervloer. 

Je moet weten dat hij 4-5 dagen voor zijn vertrek in het berghok was gevallen over een tapijt. Same story, plat op de grond en maar niet recht geraken. De man is 3 jaar geleden aan zijn knieën geopereerd en kampt sindsdien met een lage rugpijn. Door de vele bezoeken aan de kinesist, was die pijn zo goed als verdwenen, maar door zijn eerste val was alles voor niets geweest. Hij kon de eerste dag amper stappen, maar ondertussen ging het al weer pakken beter. Tot de tweede val natuurlijk. 

Alles deed pijn, het stappen ging voetje voor voetje... bye bye vakantie.

We zijn toch naar het restaurant gegaan, maar zelfs lachen deed pijn. Een kleine domper op de feeststemming...  en morgen? dat werd afwachten...

DAG 58: 

Fie is die ochtend om 5u bij mij vertrokken en ik heb me terug in mijn bed gelegd. Het slapen lukte alleen niet zo goed dus ik heb me nog wat met mijn thesis beziggehouden. Ik stress nog altijd door de slechte communicatie met die proffen, weet nog steeds niet wat ze juist van mij verwachten, of ze mijn onderwerp goed vinden, ... Ik moest normaalgezien gisteren mijn aanmeldingsnota indienen, maar mijn promotor had net afgehaakt, ... miserie.

Maar dat eiste natuurlijk iets teveel concentratie, dus rond 7u ben ik dan toch terug in slaap gevallen.

Om 8u30 krijg ik een bericht van de mama om te vragen of ik rond 9u in het hotel kan zijn met mijn laptop... het werd iets later maar dat maakte niet veel uit... opa kon toch niet stappen ... !?!

Ik vraag dus een half uurtje internet aan de receptie, zoek het telefoonnr. van hun ziekenfonds op, waar ik te horen krijg dat ik eurocross moet contacteren voor alle hulp in het buitenland. Een paar telefoontjes later, besluiten we dat alles ok is voor hun en dat we een dokter moeten bellen die naar het hotel komt om mijn opa te onderzoeken. Als hij niets kan geven om hem te laten stappen, zal hij gerepatrieerd moeten worden.

Probleem: in heel Genua (het zou een italiaanse gewoonte zijn) doet geen enkele dokter huisbezoeken op vrijdag. Het personeel aan de receptie heeft alle dokters afgebeld, ze vinden niemand. Ook de dokter van het ziekenhuis kan niet tot daar komen. We moeten dus zelf naar daar, met de ziekenwagen. Vertel dat maar eens aan mijn opa. Maar goed dat ik erbij was. Mij durft hij niet tegen te spreken. :-)

Dus ik heb het hem zo vlot mogelijk verteld, als zijnde een feit waar niets aan te doen was. We leggen ons erbij neer.

Ondertussen hadden we het ontbijt op de kamer besteld, want de man had nog steeds niets gegeten. Het duurt zo'n 10 min. om hem recht te krijgen en hem op de stoel te zetten, tafeltje ervoor...

Nog geen 5 min. later krijgen we telefoon op de kamer. De essentie van het geratel: er is een dokter onderweg. Perfect.

Nog geen 10 min. verder: Ze hebben ons goed liggen, er staat helemaal geen dokter voor de deur... wel de norse dame van de receptie EN 2 ambulanciers. Hold on a minute. Laat de man zich ten minste aankleden en de tweede hap van zijn croissant doorslikken.

Ik spring mee de ambulance in, de mama en oma volgen te voet, ze hebben de wegbeschrijving van de ambulancier mee.

We komen aan in het ziekenhuis, ze doen wat routinetesten (bloeddruk, hartritme, ... ) en dan wachten we. Niet wetende dat dat de hoofdactiviteit van de dag zou worden. Wachten.

Zo'n 2u later wisselen de verplegers op de spoed-afdeling van shift en wij wachten nog steeds. Een uur later komen ze ons halen voor een pijnstiller en de röntgenfoto's van zijn heupen/bekken... De opa is er alvast van overtuigd dat er niets gebroken is. Positivo. De mama en de oma, die na een lange weg omhoog ook ter plaatse zijn geraakt, zijn net iets ongeruster.

Hij word naar verdieping -1 vervoerd, gevolgd door zijn tolk. De dokter die uit de kamer komt, schrikt als hij mijn opa op de brancard ziet liggen. Hij had een vrouw verwacht. En nu ligt er een man, en de vrouw staat ernaast, kerngezond...

Het was toch François MARIE Jacobs de naam he?  Hij snapt er niets van. :-)

Ik wacht buiten in een lege wachtkamer aan de overkant. Eventjes rust, even geen kwetterende italianen, geen ijlende of zatte mensen voor mij. Je ziet daar echt wat verschijnen. De flikken die gevangenen langs brengen voor een bloedtest (dat kan dan uiteraard wel op 10 min.... ), zatte indiërs met valiezen die hun eigen naam niet meer kennen maar het heel gebeuren best lachwekkend vinden, gedrogeerde italiaanse vrouwen op 1 schoen, psychiatrische gevallen ....

5 minuutjes rust nu.

Ok, röntgenfoto's gemaakt, we wachten op de uitslag en de uitspraak van de dokter en dan kunnen we naar huis.

Het enige woord uit deze zin dat overblijft na 5u, is WACHTEN

wachten wachten wachten wachten wachten wachten wachten wachten wachten ...

En we zijn niet alleen.

Rond 17u-18u krijgen we de dokter dan toch te zien. Ik had mijn mama en oma net naar huis gestuurd. Ze hadden de hele buurt al verkend. Het was welletjes geweest. Het begon koud te worden en het laatste wat ik wilde was een zieke oma erbovenop.

De dokter verwoordde wat we de hele tijd al vermoedden: Er is niets gebroken mijnheer, u moet 1 Nurofen per dag nemen (ik dacht dat ik het niet goed verstaan had, dus ze heeft het nog een herhaald EEN NUROFEN PER DAG, je zou denken dat hij een beetje hoofdpijn heeft) en veeeeel rusten.

tolk: "Is er een zalf om op zijn rug te smeren"

dokter: "neenee, leg er maar gewoon wat ijs op"

... hebben we daarvoor heel de dag in het ziekenhuis doorgebracht ???????????????????????

De opa babbelt nog even met een van de vrijwillige ziekenhuishulpen, dus ik profiteer ervan om even naar Eurocross te bellen. Ik meld hen dat hij waarschijnlijk (of toch voorlopig) niet gerepatrieerd zal moeten worden en vraag hen wat ik moet doen voor de terugbetaling. Gewoon facturen binnenbrengen, meer niet. Dus ik zoek mijn opa terug op. En zeg hem dat we dan maar eens zullen zien of hij kan stappen. Dan kunnen we gaan betalen en terug naar huis keren. Ze kunnen hier toch niets meer doen.

Als hij niet kan stappen, vragen we de ambulanciers hem terug naar het hotel te voeren.

Maar de opa draait zich voorzichtig op het bed, we trekken zijn schoenen weer aan.

"1-2-HOP", zegt hij. En hij staat op zijn voeten. "Oh ja, dat lukt wel!" .... (ik fluister hem nog in zijn oor om niet te zelfzeker en vlot naar buiten te wandelen - ze zouden kunnen denken dat het allemaal comedie was - maar hij wandelt vrolijk, de verplegers dankend, de zaal uit)

Betalen moesten we niet. Een gebaar van de maatschappij. Als het een ongeval is, moet je niet betalen....

Ook goed.

We nemen dus de bus naar huis. Het gaat allemaal nog stroever als toen hij aankwam, maar het gaat.

Hij heeft tenslotte de hele dag kunnen rusten in dat ziekenhuisbed. Een geluk bij een ongeluk.

Morgen gaat het wel weer beter.

DAG 59:

Het is hun laatste volledige dag. We moesten er dus alles uithalen wat we konden. Maar dat was buiten het weer gerekend. Het ging een warme, licht bewolkte dag worden. De zon hebben we niet gezien en echt warm was het niet. Maar goed.

We beginnen met een bezoekje aan mijn kot. Van daaruit nemen we de bus naar de lift aan Castelletto. Daar heb je een prachtig zicht over de stad.

We nemen de lift naar beneden, bus in, naar het Palazzo Reale. Het blijft toch een topper. Een van de weinige palazzi die je nog in 'oorspronkelijke' (lees: niet omgebouwd tot tentoonstellingsruimte) staat kan bewonderen.

Daarna was het tijd voor een koffietje en de vraag: "Wat doen we vandaag nog?"

Het was al 16u en het zou snel donker gaan worden. Gaan we nog wat in de haven rondwandelen of gaan we naar Nervi.

Het werd de tweede optie. Ze hadden de zee nog niet gezien en ze zullen hier misschien nooit terugkeren. Ik wilde dat ze Nervi toch gezien hadden.

Het was dan wel donker aan het worden toen we er aankwamen, ik denk dat ze het toch mooi vonden.

We hebben er even gewandeld en hebben dan de bus terug naar Genua genomen om af te sluiten met een etentje in de gallerij.

DAG 60:

Ik was ondertussen goed ziek, dus heb me overslapen. Iets later dan gepland ben ik met hen gaan ontbijten in het hotel, om nog even rustig samen te kunnen zitten. Eens alles was ingepakt, zijn we nog een koffietje gaan drinken bij Mangini om dan de taxi naar het station te nemen.

Hoe vermoeiend de week ook was, ik mis ze toch allemaal al terug!

Nu 3 daagjes om alle lakens terug te wassen, kamer op te ruimen, blog aan te vullen (CHECK :-)), boodschappen te doen, thesis definitief in orde te brengen, .... want woensdag staat Wim hier alweer voor 5 daagjes :-)

XXX

DAG 49 + 61: DANZA CLASSICA

Ik was jullie in het vorige bericht vergeten te vertellen dat ik die woensdagavond nog mooi heb afgesloten met mijn eerste les ballet in het italiaans.

Ik had mijn trein dan toch gemist, dus ik ben iets anders gaan halen om aan te trekken en ben naar de dansschool vertrokken.

Er zijn 3 verschillende niveau's dus ik besloot de groep 'intermedio' te proberen. De lenigheid en conditie die de 13 jaar ballet me hadden opgeleverd zijn de laatste 5 jaar in rook opgegaan door zo goed als niet te sporten...

Een beginnersniveau zou misschien net te gemakkelijk zijn geweest, maar intermedio moet voor voldoende uitdaging zorgen.

En ja hoor, uitdaging genoeg... Man, dat was dus ni van de poes he :-)

Ik was uitgeteld na de 1,5u durende les, elk spiertje in mijn lichaam is weer wakkergeschud en het was alsof ik die oefeningen nog nooit had gedaan... fysiek dan toch. Mentaal voelde ik me weer op mijn plaats. Finally!

Het geheugen moet toch ook dringend weer getraind worden, terwijl de meerderheid van mijn groep meteen mee is met de oefeningen, sukkel ik een beetje, terwijl ik naar het gedisciplineerde meisje voor mij kijk. De lerares is een mooie jonge vrouw, ik schat rond de 25, met eerder poolse gelaatstrekken en een Amerikaanse naam. Hilary is streng, je merkt dat ze een gedisciplineerde klassieke opleiding heeft gehad, en roept en slaagt erop los :-).

De jongen in onze groep moet na die eerste les vol blauwe plekken gestaan hebben :-)

Na de les vraag ik haar of het toch geen beter idee is dat ik naar de eerste groep overstap, omdat het voor mij best wel moeilijk is om meteen op dat niveau alle oefeningen te onthouden die nota bene in het italiaans gebrabbeld worden. Gelukkig maken ze in Italië ook gebruik van het franse jargon, maar dat moet uiteraard nog ontdaan worden van het Italiaanse accent..

Maar Hilary spreekt me tegen en vindt dat ik perfect in haar groep kan blijven. Ze verzekert me dat ik het niveau van de groep aankan en is ervan overtuigd dat als ik 2 keer per week kom, mijn eigen niveau snel weer het oude zal zijn... We zullen ze maar geloven zeker?

Al is het om weer wat in form te zijn als ik terug naar België kom. We gaan er terug stevig invliegen he!

Gisteren (ik wil jullie niet verwarren, maar nu heb ik het over maandag 08/11/2010 ... damn de tijd vliegt), was het net iets harder. Ik had amper gegeten overdag en mijn bloeddruk/ temperatuur/... begonnen een eigen leven te leiden. Zo'n 15 min. voor het einde van de les kreeg ik het warm en koud tegelijk, trok ik (volgens Hilary) bleek weg, werd ik draaierig ... NIET GEZOND :-)

Gevolg, ik moest met mijn benen omhoog tegen de spiegel gaan zitten, voor een volle klas... FANTASTISCH :-) ze kennen mij daar dus ook al.

Maar goed, we zijn weer wat calorietjes kwijt en hebben weer herboren spieren ontdekt. Ik wist niet dat ik mijn schouders de laatste 5 jaar zo had laten hangen (letterlijk dan). Zeggen dat ik vroeger automatisch met een holle rug, schouders naar achter en lange nek rondliep, nu is alles verloren :-). Schouders naar binnen, korte nek :-). We starten weer vanaf 0... of 1, het besef is er toch al. haha.

Woensdag beter! :-)

DAG 47-53: VENEZIAAAAA

Met veeeel vertraging, het verslag van twee weken terug:  :-)

maandag (25/10 voor alle duidelijkheid...) hadden we de eerste les van Restauro Urbano. Les kon je het niet echt noemen, eerder een inleiding over het vak en gevecht over de planning van de uitstappen. Na 2u waren we er nog steeds niet uit, maar heeft de prof de les dan toch maar 'afgesloten'.

Whatever ...

Ik ben dan maar wat fruit en groenten gaan halen op de versmarkt, daarna wat beleg bij de slager en wat 'libretti' (kleine vierkante pistoleetjes met een deuk in ... ze lijken effectief wat op boekjes ... Had ik dat al verteld?? :-)) Geen gezever, snel eten en genieten van schelletjes verse italiaanse worst. Meer moet dat niet zijn :-)

Dinsdag luidde de planning: boodschappen doen. En dat is gebeurd... niet meer of niet minder.

Het was inderdaad niet zo'n boeiende dag. Maar ik ben blij dit toch met jullie te delen ;-)

Woensdag was dan weer net iets boeiender. Eerst en vooral zat ik met mijn dilemma. Zou ik naar Venetië vertrekken of niet? Ik had een dikke maand terug een zeer interessant voorstel gekregen van Marika. Zij werkt in Canada voor een nogal bekende architect, de zelf een week naar de Biënnale van Venetië zou komen. De man zou dit jaar zelf net niet geselecteerd zijn geweest om zijn land te vertegenwoordigen, dus ik mag aannemen dat hij niet zo slecht is in wat hij doet... Alleszins, het is een hele lieve meneer, die Marika en zijn 2 andere jobstudenten mee naar Venetië neemt. En Marika mag een vriendin meenemen... And here comes the fun part: ik ben ondertussen blijkbaar een vriendin :)

Dus dilemma: Gaan we 2-3 daagjes naar Venetië (inc. gratis overnachting) of niet....

Wat mij dus tegenhield was al de zever rond mijn thesisonderwerp (overleg maar eens met proffen over een onderwerp en zoek maar eens een promotor en co-promotor via mail..) en mijn learning Agreement dat maar niet rond geraakte.

Het zou dus afhangen van wat vandaag bracht. Als ik alle handtekeningen te pakken kreeg voor mijn Learning Agreement en het nog op tijd kon binnenbrengen EN als ik de juiste mails van mijn proffen kreeg voor de thesis.... GROEN LICHT. Anders niets.

Om 11u15 eerst afspraak in de les Labo. Ik moest tegen vandaag de basisplannen maken van de toren, om de foto's op aan te duiden. We zitten momenteel in een eerste verkenningsfase: heel basic een beschrijving maken en schadebeeld schetsen van het te bespreken gebouw.

Ik ga dus snel mijn plannen afdrukken voor de rest van mijn groep.

Snel was het voor een keer wel. Maar ik heb zo'n vaag vermoeden dat ze me doorhadden. Da's geen italaanse en we gaan ze liggen hebben..

VIJF EURO TACHTIG VOOR 8 BLAADJES PAPIER !!!!!!

Afzetters!

super kwaliteit, dat wel, fantastisch glad en dik papier... HEB IK DAT GEVRAAGD ???????

Ik denk het niet.

De les zelf was minder interessant, de groepsleden waren gelukkig met de plannen, de proffen hebben weer veel te lang op zich laten wachten, ik heb 1 van de 2 handtekeningen kunnen bemachtigen (de man heeft zelfs niet gelezen wat er op het blad stond) en de andere man (mysterious Bobbio) was weeral onvindbaar.

Het Learning Agreement is op het Erasmus secretariaat geëindigd. Juffrouw Laura gaat het naar Artesis doorfaxen als Bobbio het getekend heeft dus da's een zorg minder... of laten we dat eventjes geloven.

WE GAAN NAAR VENETIË... (of toch met vertraging. De bus heeft er woensdagavond 40 min. over gedaan om naar het station te geraken in plaats van 10 min. Dus bye bye laatste trein... morgenVROEG dan maar)

GIOVEDÌ, 05:00u, Passo dell'Acquidotto: Doro wandelt naar de bushalte.

We gaan ervoor. Normaalgezien moet ik tegen tien voor zes  mijn trein hebben, tegen 7u40u in Milaan zijn en tegen 10u40 in Venetië. TRIPLE CHECK :-)

Venetië is zoooooooo mooi !!!!!

Ik was ervan overtuigd dat ik het allemaal veel TE romantisch en toeristisch ging vinden maar ik werd er op slag verliefd op.

Alles is proper in Milaan, elk steegje is er mooi, de mensen zijn er lief, de geluiden en geuren zijn er zalig.

We zijn meteen naar de Biënnale vertrokken maar de hele weg ernaartoe was al even verleidelijk.

De Biënnale zelf was 'inspiring'. De verschillende landen maken een soort installatie in hun vast paviljoen met werken van eigen bodem. Centrum van het gebeuren is een algemene tentoonstelling van internationale werken rond architectuur. De ene al wat minder 'binnen-de-lijntjes-gekleurd' als de andere.. Het was boeiend!

Maar we waren uitgeteld! En wat eet je als je uitgeteld bent? (de canadese vrienden konden hier geen antwoord op vinden maarik wel:) COMFORTFOOOOOD

m.a.w.: verse aardapelpuree (versie Italiana met zucchini, uiteraard... om het een beetje toegankelijker te maken) + worst :-)

Ik heb mijn vlaamse kookunsten bovengehaald en ze vonden het heerlijk! :-)

Zo had ik ook meteen mijn steentje bijgedragen en bedankt voor de overnachting. Ik had als kadootje een zak gedroogde tomaatjes gekocht, maar daar waren ze iets minder zot van ... :-)

Een tomaat-mozzarella'tje als voorgerecht en een 1€-taart als dessert: TOPMAALTIJD ! :-)

Voor ik dag 2 in Venetië overloop ben ik genoodzaakt jullie te vertellen dat ons appartementje aan het water gelegen was, zicht op het mooie kerkhof (midden in het water): WHAT A VIEW...

Ik had de dag voordien een boekje over Venetië gekocht en dat kwam vrijdag mooi van pas.

Marika en Samuel gingen naar de eilanden vandaag, maar ik wilde eerst het centrum goed bezocht hebben, de eilanden doen we wel een volgende keer.

Halte 1: TORREFAZIONE MARCHI

een klein, oud koffie-barretje waar je de meest heerlijke koffie drinkt. Het is een van de twee laatste koffiebranders in de stad. De zakken koffiebonen staan in de winkel gestapeld, de klanten wisselen elkaar om de 10 min. af, de bonen worden voor je neus gemalen en verpakt.

Ik begin mijn dagje dus met een heerlijke espresso en bestel maar meteen 100g want ik ben na 1 slok al verslaafd. (f.y.i.: ik heb ondertussen de website gevonden en ze versturen over heel europa !!!!!! :-))

Halte 2: RIALTO MARKET

Op de brug krioelt het van de toeristen die de kleine winkeltjes bezoeken en zo veel mogelijk foto's maken. De sfeer is er leuk, maar als ook ik mijn foto's heb gemaakt, zoek ik toch weer de rustigere straatjes op. Hoewel, ik moest eigenlijk gewoon de massa volgen. Stilaan verspreide iedereen zich verder in de kleine straatjes.

Halte 3: AL MERCÀ

Dit is een kleine zaak op het plein (Campo Cesare Battisti), dichtbij de vismarkt die overigens ook een omweg waard was. De locals komen her 's middags een glaasje prosecco drinken en cichetti eten (Venetiaanse snacks, lees kleine broodjes, kroket-achtige hapjes,... ).

Dus.. ik moest dat ook doen. En het smaakte :-)

Halte 4: VIZIO VIRTÙ

Toeval of voorbestemd, het lag op mijn weg. Ik MOEST er dus gewoon binnengaan.

Wat Vizio Virtù ook betekenen mag, ik vertaal: CHOCOLADE-WALHALLA !

Ik heb de keuze tussen gesmolten fondant-chocolade + water en suiker / gesmolten fondant-chocolade + melk / gesmolten fondant-chocolade + koffie. Ik neem de laatste en een pralinetje met balsamico azijn. Het is een van de vele specialiteiten van het huis... hmmm hmmm hmmmmmmm

Halte 5: PALAZZO GRASSI

Dit paleis is een van de musea met hedendaagse kunst. Er staat momenteel een interessante tentoonstelling met nogal lachwekkende stukken.. Je wandelt binnen op een flikkerende disco-dansvloer en die sfeer wordt het hele parcours aangehouden.. Apart maar wel de moeite.

Halte 6: ALASKA,

hét beste ijssalon van Venetië! De man wordt in alle mogelijke reisgidsen en -verslagen vermeld. Hij baat een minuscuul zaakje uit, met wat jamaica-versiering hier en daar, MAAR hij maakt vooral overheerlijk vers ijs. Het komt op een gelijke eerste plaats met GROM te staan... en dat wil al wat zeggen :-) !

Halte 7: appartementje > inpakken > station > treinuren verkeerd gelezen > terug naar appartement > broodjes voor onderweg gegeten > koffie drinken > slapen

Zaterdag zijn we dan echt naar huis (Genua-huis) vertrokken. Niet meer voor te lachen deze keer.

Daarvoor had ik nog 2u tijd om die ene wijk te doen die ik nog niet gezien had.

Heerlijk begin van de dag!

We beginnen aan onze lange reis naar Genua, Marika en ik. Ik heb daarna nog even de tijd om alles op te ruimen voor Sylvie aankomt.

Op naar een volgend weekje in Genua :-)

XXXXX