Bestaat het ? Een school die zijn eigen websites niet kent, die geen uurroosters kan geven voor november en die de vakinhouden niet terugvindt?
Ooh ja!
En ik dacht dat Artesis slecht georganiseerd was ... :-)
Aan alle Artesis-studenten, kom hier een weekje naartoe, het maakt 'living@artesis' een pak draaglijker... trust me on this one!
Ik heb vanmorgen eerst een afspraak met de erasmus coordinator (de man die vorige week niet was komen opdagen). Ik hoop op een goede afloop vandaag...
Maar de man is weer nergens te bespeuren. Na 10 aspetta's, ga ik een tochtje door de school maken. Misschien weten ze iets op de andere secretariaten. Zonder resultaat.
Tegen 11u trek ik naar het atelier waar ik vandaag mijn eerste vak heb.. maar volgens de andere studenten in het lokaal begint 'Labo. Resaturo dei Monumenti' pas volgende week.
Dus ik stuur wat mails naar het secretariaat van de Scuola di specializzazione (waar ik de rest van mijn vakken moet doen) voor meer info i.v.m. de lessenrooster van deze vakken en de vakinhouden. Want deze staan nergens op internet. Ik ga een broodje halen en loop terug naar het erasmus secretariaat. Nog steeds gesloten, ik ben 5 min. te vroeg.
Dan maar naar het studentensecretariaat om te horen of zij het uurrooster van de specialisatiejaren hebben... ik heb hen op hun computer moeten tonen hoe ze naar de site van deze afdeling moesten gaan, ze hadden die nog nooit gezien !?!
15 min. later heeft de mevrouw die er alles van zou weten eindelijk het telefoonnummer gevonden van het juiste secretariaat en hang ik met de bevoegde vrouw aan de lijn. Deze weet me te vertellen dat ze mijn mailtje zal beantwoorden (ik had blijkbaar naar haar gemaild daarnet) maar dat de uurroosters voor die vakken pas in november af zullen zijn.
Blijkbaar beginnen de vakken van het 1e specialisatiejaar pas in november, die van het 2e jaar in december... da's de moeite al niet meer.
Gevolg: de vakken die ik uit het tweede jaar had gekozen, moet ik weer vervangen.
Vakinhouden kunnen ze mij niet geven, want er wordt aan de website gewerkt en de vakinhouden zijn moeilijk te vinden. Ik mag op het secretariaat langskomen, volgende woensdag tussen 9u30-11u.
Wetende dat ik mijn Learning Agreement (met een lijst van vakken die elkaar niet overlappen, maar waarvan ik nog geen uurroosters of vakinhouden kan krijgen) moet klaarhebben tegen volgende week, getekend door de directeur en lieve Prof. B. die altijd onvindbaar is, en opgestuurd naar Artesis Antwerpen..... MANUAL PLEASE !!
Terug naar het erasmussecretariaat. Ondertussen was het open, stonden er al zo'n 6 wachtenden voor mij en had ook de lieve spoorloze Prof. B. van vanmorgen zich aangemeld. Daar had ik dus een eitje mee te pellen.
Mijn beurt:
Papier voor het account voor internet, getekend door Prof. B. ..... CHECK!
Overleg met Prof. B. ivm mijn vakken ...... CHECK!
Ik zeg hem dat ik vanmorgen een afspraak met hem had en hij antwoord me doodleuk dat hij dat vergeten was. En daarmee is de kous af. Waarmee kan ik u helpen?
Maar goed, hij heeft (nadat ik harde bewijzen van vorig jaar op tafel legde, incl. zijn handtekening) toch aanvaard dat ik vakken uit de Scuola di specializzazione zou volgen (DANKU)... al lachend van " Ah haha si è la mia firma ..."
ZUCHT
Op naar de 7e verdieping, papier voor internet-account afgeven, account aanvragen.
Reactie: "Do you need it right now? If not, I'll make it tomorrow. If you need it today, I can make it now..."
D: "Well.. That's a tricky question" (denkt "maak het dan gewoon nu"... ) "It's ok, just make it tomorrow, I'm leaving anyway".
Ik had nood aan wat frisse lucht!
Een ijsje later (remedie tegen al het voorgaande) loop ik Marika tegen het lijf. We zetten ons even neer op Piazza de Ferrari. Even genieten. Marika schetst het plein, de fontijn, de gebouwen met een vlotte hand in haar schrift. Als ik terugkom van het boekenwinkeltje voor een postkaart, staat een voorbijganger over haar schouder mee te kijken. "Allora", zegt hij, "mag ik het nu kopen of niet, anders ga ik verder.."
Ik kijk Marika aan, we lachen, zien de humor ervan in en besluiten dat 5€ zo wel heel snel verdiend is.
De man kijkt een minuut lang naar zijn tekening, dan naar Marika en zegt 'sei molto nervosa'.
haha... die Italianen toch :-)
Ik ben ondertussen al vergeten wat er daarstraks allemaal gebeurd is. Het is terug even genieten...
En nu heb ik honger :-) voor de verandering:
risotto met worteltjes en de rest van mijn nepkip van gisteren... laten we hopen dat die vandaag beter smaakt.
x doro
zondag 10 oktober 2010
DAG 28-29: PRAKDAG 1 & PRAKDAG 2...
Ziek. De beste samenvatting van deze 2 dagen.
Ik had echt meer moeten slapen. Maar het is er gewoon niet van gekomen.
Maandag heb ik echt de hele dag gewoon in bed gelegen. We hadden vandaag normaalgezien een rondleiding voor erasmusstudenten op school. Maar ik kon het gewoon niet opbrengen om mij aan te kleden en door de gietende regen naar school te stappen. No way.
Het heeft heel de dag geregend, gedonderd, gebliksemd... en ik ben zo'n vijftal keer een halve meter omhoog gesprongen van het verschieten.
Dinsdag was al een iets minder uitgesproken 'prakdag'... ik ben wel degelijk mijn kamer uitgeraakt tegen de middag. Na 2 yoghurtjes en een croissant met frambozenvulling (waarvoor dank aan het fantastische café'tje aan de overkant), de bus genomen MET mijn Ikea-tas in de aanslag... en ze was wederom gevuld toen ik de Carrefour verliet. Het meest fantastische deel van deze dagen zijn de gezichten van de locals als ze mij met die enorme, blauwe Ikea-tas VOL boodschappen de winkel zien uitkomen en naar de bushalte zien stappen. De ene keer kijken ze er in en moeten ze denken 'dju die heeft lekkere dingen bij' (de koekjes liggen bewust onderaan de tas ... want mijn groentjes en fruit mogen niet geplet worden :-)), het andere oudje moet zich afvragen hoe het mogelijk is dat ze mij thuis met die job opzadelen, zonder auto dan nog wel, arm schaap ...
Het zijn maar 4 haltes en de bus stopt voor de deur dus ik heb niet te klagen :-)
Die taak achter de rug, ben ik nog even naar de bank gestapt om Lucia flink mijn huur voor oktober te betalen. En op de terugweg dacht ik: 'ik stop even bij de beenhouwer voor een stukje vlees'. Ik kocht het duurste lapje kip ooit, dat vol vet bleek te zitten en eerder nep-kip leek. (de kippen zijn hier dan ook enorm, is het niet zo dat het vlees beter is bij kleinere, fijne diertjes? ... het moet daaraan liggen!)
Maar goed dat ik verder overheerlijke gnocchi in tomatensaus had voorzien. Dat maakte alles goed.. zelfs de nepkip.
(btw: ik heb gelezen dat gnocchi niet even zwaar - lees dikmakend - zouden zijn als pasta, integendeel het zou zelfs zeer licht zijn. meer van dat !!! )
Ook vandaag ben ik dus uiteindelijk niet naar school gegaan want ik de lessen die ik heb gekozen vallen niet op dinsdag. Dus de eerste schooldag is eigenlijk aan mij voorbijgegaan. Wat ik al bij al niet zo erg vind. Voor het opnieuw acclimatiseren neem ik liever rustig mijn tijd..
X
Ik had echt meer moeten slapen. Maar het is er gewoon niet van gekomen.
Maandag heb ik echt de hele dag gewoon in bed gelegen. We hadden vandaag normaalgezien een rondleiding voor erasmusstudenten op school. Maar ik kon het gewoon niet opbrengen om mij aan te kleden en door de gietende regen naar school te stappen. No way.
Het heeft heel de dag geregend, gedonderd, gebliksemd... en ik ben zo'n vijftal keer een halve meter omhoog gesprongen van het verschieten.
Dinsdag was al een iets minder uitgesproken 'prakdag'... ik ben wel degelijk mijn kamer uitgeraakt tegen de middag. Na 2 yoghurtjes en een croissant met frambozenvulling (waarvoor dank aan het fantastische café'tje aan de overkant), de bus genomen MET mijn Ikea-tas in de aanslag... en ze was wederom gevuld toen ik de Carrefour verliet. Het meest fantastische deel van deze dagen zijn de gezichten van de locals als ze mij met die enorme, blauwe Ikea-tas VOL boodschappen de winkel zien uitkomen en naar de bushalte zien stappen. De ene keer kijken ze er in en moeten ze denken 'dju die heeft lekkere dingen bij' (de koekjes liggen bewust onderaan de tas ... want mijn groentjes en fruit mogen niet geplet worden :-)), het andere oudje moet zich afvragen hoe het mogelijk is dat ze mij thuis met die job opzadelen, zonder auto dan nog wel, arm schaap ...
Het zijn maar 4 haltes en de bus stopt voor de deur dus ik heb niet te klagen :-)
Die taak achter de rug, ben ik nog even naar de bank gestapt om Lucia flink mijn huur voor oktober te betalen. En op de terugweg dacht ik: 'ik stop even bij de beenhouwer voor een stukje vlees'. Ik kocht het duurste lapje kip ooit, dat vol vet bleek te zitten en eerder nep-kip leek. (de kippen zijn hier dan ook enorm, is het niet zo dat het vlees beter is bij kleinere, fijne diertjes? ... het moet daaraan liggen!)
Maar goed dat ik verder overheerlijke gnocchi in tomatensaus had voorzien. Dat maakte alles goed.. zelfs de nepkip.
(btw: ik heb gelezen dat gnocchi niet even zwaar - lees dikmakend - zouden zijn als pasta, integendeel het zou zelfs zeer licht zijn. meer van dat !!! )
Ook vandaag ben ik dus uiteindelijk niet naar school gegaan want ik de lessen die ik heb gekozen vallen niet op dinsdag. Dus de eerste schooldag is eigenlijk aan mij voorbijgegaan. Wat ik al bij al niet zo erg vind. Voor het opnieuw acclimatiseren neem ik liever rustig mijn tijd..
X
donderdag 7 oktober 2010
DAG 24-27: ANVERSA
wooohoow, even belgische grond onder mijn voeten gevoeld, Sisi-me moest haar tranen bedwingen toen het vliegtuig geland was.
De rit heeft me 12u gekost. Rond 7u50 mijn trein genomen, tegen 10u in Milaan Centraal aangekomen. Dan met de bus naar Milaan Bergamo, eindhalte rond 11u30. Perfect. En nu 2,5u in de luchthaven zien te vullen. Dus heb ik een veel te duur broodje gekocht, als ook veel te dikke Elle en heb ik me in een oh zo comfortabele luchthavenstoel genesteld.
Even paniek, eenmaal in België, toen mijn kleine rode-met-witte-bolletjes-koffer niet kwam opdagen. Je ziet de gezichten van de andere wachtenden bleker en bleker wegtrekken op dat moment. Niet echt een steun als je weet dat je met Ryan Air vliegt en dat je zonder zekerheden zit.
Zo'n 45 min na de eerst uitgespuwde valies, na 15 min. doelloos naar een lege, draaiende rolband te staan gapen, riep een man ons naar de andere kant van de zaal. " Ik heb de mijne daar gevonden!!"... RUSH, met zijn allen tussen de wachtende mensen gesprongen, grabbel, OEF, dag kleine koffer!
Dank aan mijn lieve zus die mij dan naar huis heeft gevoerd. Ik was blij in de auto te zitten, ook al duurde het 3u om van Charleroi naar Antwerpen te rijden. Donderdag zal de nieuwe vrijdag zijn zeker. Of was het hier dan toch ook altijd druk? Ik voelde in de file toch een beetje de zuiderse temperamenten terugkomen.
Eerste stop, mama (Mortsel). koffers neergezet, lekker slaatje gaan eten en goed bijgebabbeld. Tweede stop, mijn grootste schat (Antwerpen, of beter gezegd dus: Wim, in Antwerpen). Zalig zo herenigd worden na een maandje mailen, bellen, sms'en. Even real life.
Wat gebabbeld, wat muziek beluisterd, wat genoten.
Derde stop, papa (Antwerpen, Nick's café). Wat gedronken, wat gelachen. En dan uitgeteld ons bedje in.
Dag 1 was voor mij al genoeg om even terug te komen.
Vrijdag was een lastiger dagje. Iedereen werkte, dus ik heb de dag doorgebracht met wat computerwerk voor mijn schoonbroertje, rapport halen op school...
haha kort intermezzo:
Ik bel 's morgens terug naar school want ik moest mijn keuzevakken nog doorsturen en ze hadden mij daarvoor gebeld in Italië. Ik zeg hen dat ik het in orde breng en vraag of ik mijn rapport kan komen afhalen. " Ja, we zijn open van 8 tot 9u30 en van 13u tot 14u30" ... ik moet eens lachen ... Is het nu nog minder geworden? Anyway, ik ga er 's namiddags naartoe en vraag naar mijn rapport.
Juliet: "Heb jij dat formulier ingevuld voor uw rapport?"
D: " Nee sorry, ik kom net terug van Italië, ...
Juiet: " Ja jullie komen altijd wel van ergens he "
(haha ... wie Juliet kent kan zich haar eeuwig vermoeide, 'je m'en fous'-blik al voorstellen... )
Jezus, het zal hier nooit veranderen .... had mij dat dan ff aan de telefoon herinnerd vanmorgen, ik ben verdomme nog geen 24u terug in het land ... gefrustreerd secretariaat-personeel !!
Maar goed met een glimlach een een zucht vul ik het formulier in dat ze SPECIAAL VOOR MIJ is gaan kopiëren en krijg ik mijn rapport overhandigd.
D (ondertussen): Mag ik mijn studentenkaart dan gewoon in maart komen halen, of wordt die opgestuurd, hoe gebeurt dat juist? ...
Juliet: Ja je gaat daar een melding voor krijgen dat je die mag komen afhalen zoals elk jaar he (zucht...nogmaals)
D: ja maar ik zit in Italië ... (nogmaals)
Juliet: AAAAAAAH gij zit op Erasmus
D: ja ... (nogmaals)
ZUCHT! wegwezen hier!
Wat rondgewandeld in 't stad. Wat winkeltjes gedaan in afwachting dat Wim terugwas van zijn werk om een laptop te gaan kopen. Vijf minuten voor sluitingstijd hak ik de knoop door. Ik weet eindelijk welk model ik wil en heb mijn FNAC lidkaartje aangemaakt. Komt de man van de computers ons zeggen dat zowel Wim's desktop als mijn laptop niet meer in voorraad zijn.
pompompom.
Goed ... knopje terug omdraaien in dat verheugde hoofd van mij. Morgen dan maar.
Nex step: vriendinnetjes. Was kort maar krachtig :) genietend van een glaasje rosé cava bij gezeliige girls-talk.
Vervolgens op naar mama en papa Serdons. Ook gezellig gaan eten en bijgebabbeld. Dan naar verjaardagsfeestje, nog even veel te laat in brosser binnengesprongen om te meren dat de kleinste zus daar helemaal niet meer was en dan volledig uitgeteld in bed gekropen...
Ziek ondertussen. Hopende dat ik zaterdag alive & kiking op het huwelijk zou kunnen verschijnen.
Het huwelijk was zalig. Zowel de mis 's morgens als het feest. Een leuke, niet te grootschalige mis in het vertrouwde Edegem, kindjes overal. Celebrating the joy of life.
Hou ik van he...
Tussendoor eindelijk de computers gaan kopen (naar Leuven moeten rijden, enige plaatse waar ze nog allebei in voorraad waren) en al het een en ander geïnstalleerd en dan klaargemaakt voor het avondfeest.
Super avond: lekker eten, HEERLIJK dessertenbuffet, leuk gezelschap, allemaal mooi uitgedost, een stralende bruid en bruidegom, goeie muziek. Top-avondje!
En dan de domper op de feestvreugde. Hoewel, het was een beetje een dubbel gevoel. Ik had er niet echt iets op tegen om terug te vertrekken, om mijn avontuur in Italië verder te zetten. Maar ik had nog zoveel te vertellen in België. Ik was ook kapot en echt wel ziek ondertussen door mijn slaapgebrek van de laatste dagen. Een dagje nietsdoen om mooi af te sluiten was ideaal geweest. Nu heb ik geen moment kunnen stilstaan. Wat misschien ook zijn voordelen had. Ik heb er niet teveel over nagedacht. Niet teveel stilgestaan bij wat ik opnieuw 3 maanden moest missen.
But than again... wat is 3 maand in een mensenleven ?
Wim heeft mij om 10u naar de luchthaven gebracht, waar we samen nog even een koffietje hebben gedronken. Nog een half uurtje babbelen en lachen over van alles en nog wat. Mental picture...
En dan weer vertrokken. vooral de bus- en treinrit waren zwaar omdat ik me zo slecht voelde. Op een bus wordt je dan al snel misselijk. Ik toch.
En de treinrit van 2u was vermoeiend. Ik heb die 2u gevochten tegen de vermoeidheid, de warmte, de slechte zetels.
But we're back again. Op naar het grote doel van deze reis. Studeren. Binnen 2 dagen ( 05/10/2010 ) begint het academiejaar hier en ook meteen het echte werk. Ik ben benieuwd.
THX aan al diegenen die er mee een zalig weekend van hebben gemaakt. En tot snel aan zij die ik niet heb kunnen zien!
X t
De rit heeft me 12u gekost. Rond 7u50 mijn trein genomen, tegen 10u in Milaan Centraal aangekomen. Dan met de bus naar Milaan Bergamo, eindhalte rond 11u30. Perfect. En nu 2,5u in de luchthaven zien te vullen. Dus heb ik een veel te duur broodje gekocht, als ook veel te dikke Elle en heb ik me in een oh zo comfortabele luchthavenstoel genesteld.
Even paniek, eenmaal in België, toen mijn kleine rode-met-witte-bolletjes-koffer niet kwam opdagen. Je ziet de gezichten van de andere wachtenden bleker en bleker wegtrekken op dat moment. Niet echt een steun als je weet dat je met Ryan Air vliegt en dat je zonder zekerheden zit.
Zo'n 45 min na de eerst uitgespuwde valies, na 15 min. doelloos naar een lege, draaiende rolband te staan gapen, riep een man ons naar de andere kant van de zaal. " Ik heb de mijne daar gevonden!!"... RUSH, met zijn allen tussen de wachtende mensen gesprongen, grabbel, OEF, dag kleine koffer!
Dank aan mijn lieve zus die mij dan naar huis heeft gevoerd. Ik was blij in de auto te zitten, ook al duurde het 3u om van Charleroi naar Antwerpen te rijden. Donderdag zal de nieuwe vrijdag zijn zeker. Of was het hier dan toch ook altijd druk? Ik voelde in de file toch een beetje de zuiderse temperamenten terugkomen.
Eerste stop, mama (Mortsel). koffers neergezet, lekker slaatje gaan eten en goed bijgebabbeld. Tweede stop, mijn grootste schat (Antwerpen, of beter gezegd dus: Wim, in Antwerpen). Zalig zo herenigd worden na een maandje mailen, bellen, sms'en. Even real life.
Wat gebabbeld, wat muziek beluisterd, wat genoten.
Derde stop, papa (Antwerpen, Nick's café). Wat gedronken, wat gelachen. En dan uitgeteld ons bedje in.
Dag 1 was voor mij al genoeg om even terug te komen.
Vrijdag was een lastiger dagje. Iedereen werkte, dus ik heb de dag doorgebracht met wat computerwerk voor mijn schoonbroertje, rapport halen op school...
haha kort intermezzo:
Ik bel 's morgens terug naar school want ik moest mijn keuzevakken nog doorsturen en ze hadden mij daarvoor gebeld in Italië. Ik zeg hen dat ik het in orde breng en vraag of ik mijn rapport kan komen afhalen. " Ja, we zijn open van 8 tot 9u30 en van 13u tot 14u30" ... ik moet eens lachen ... Is het nu nog minder geworden? Anyway, ik ga er 's namiddags naartoe en vraag naar mijn rapport.
Juliet: "Heb jij dat formulier ingevuld voor uw rapport?"
D: " Nee sorry, ik kom net terug van Italië, ...
Juiet: " Ja jullie komen altijd wel van ergens he "
(haha ... wie Juliet kent kan zich haar eeuwig vermoeide, 'je m'en fous'-blik al voorstellen... )
Jezus, het zal hier nooit veranderen .... had mij dat dan ff aan de telefoon herinnerd vanmorgen, ik ben verdomme nog geen 24u terug in het land ... gefrustreerd secretariaat-personeel !!
Maar goed met een glimlach een een zucht vul ik het formulier in dat ze SPECIAAL VOOR MIJ is gaan kopiëren en krijg ik mijn rapport overhandigd.
D (ondertussen): Mag ik mijn studentenkaart dan gewoon in maart komen halen, of wordt die opgestuurd, hoe gebeurt dat juist? ...
Juliet: Ja je gaat daar een melding voor krijgen dat je die mag komen afhalen zoals elk jaar he (zucht...nogmaals)
D: ja maar ik zit in Italië ... (nogmaals)
Juliet: AAAAAAAH gij zit op Erasmus
D: ja ... (nogmaals)
ZUCHT! wegwezen hier!
Wat rondgewandeld in 't stad. Wat winkeltjes gedaan in afwachting dat Wim terugwas van zijn werk om een laptop te gaan kopen. Vijf minuten voor sluitingstijd hak ik de knoop door. Ik weet eindelijk welk model ik wil en heb mijn FNAC lidkaartje aangemaakt. Komt de man van de computers ons zeggen dat zowel Wim's desktop als mijn laptop niet meer in voorraad zijn.
pompompom.
Goed ... knopje terug omdraaien in dat verheugde hoofd van mij. Morgen dan maar.
Nex step: vriendinnetjes. Was kort maar krachtig :) genietend van een glaasje rosé cava bij gezeliige girls-talk.
Vervolgens op naar mama en papa Serdons. Ook gezellig gaan eten en bijgebabbeld. Dan naar verjaardagsfeestje, nog even veel te laat in brosser binnengesprongen om te meren dat de kleinste zus daar helemaal niet meer was en dan volledig uitgeteld in bed gekropen...
Ziek ondertussen. Hopende dat ik zaterdag alive & kiking op het huwelijk zou kunnen verschijnen.
Het huwelijk was zalig. Zowel de mis 's morgens als het feest. Een leuke, niet te grootschalige mis in het vertrouwde Edegem, kindjes overal. Celebrating the joy of life.
Hou ik van he...
Tussendoor eindelijk de computers gaan kopen (naar Leuven moeten rijden, enige plaatse waar ze nog allebei in voorraad waren) en al het een en ander geïnstalleerd en dan klaargemaakt voor het avondfeest.
Super avond: lekker eten, HEERLIJK dessertenbuffet, leuk gezelschap, allemaal mooi uitgedost, een stralende bruid en bruidegom, goeie muziek. Top-avondje!
En dan de domper op de feestvreugde. Hoewel, het was een beetje een dubbel gevoel. Ik had er niet echt iets op tegen om terug te vertrekken, om mijn avontuur in Italië verder te zetten. Maar ik had nog zoveel te vertellen in België. Ik was ook kapot en echt wel ziek ondertussen door mijn slaapgebrek van de laatste dagen. Een dagje nietsdoen om mooi af te sluiten was ideaal geweest. Nu heb ik geen moment kunnen stilstaan. Wat misschien ook zijn voordelen had. Ik heb er niet teveel over nagedacht. Niet teveel stilgestaan bij wat ik opnieuw 3 maanden moest missen.
But than again... wat is 3 maand in een mensenleven ?
Wim heeft mij om 10u naar de luchthaven gebracht, waar we samen nog even een koffietje hebben gedronken. Nog een half uurtje babbelen en lachen over van alles en nog wat. Mental picture...
En dan weer vertrokken. vooral de bus- en treinrit waren zwaar omdat ik me zo slecht voelde. Op een bus wordt je dan al snel misselijk. Ik toch.
En de treinrit van 2u was vermoeiend. Ik heb die 2u gevochten tegen de vermoeidheid, de warmte, de slechte zetels.
But we're back again. Op naar het grote doel van deze reis. Studeren. Binnen 2 dagen ( 05/10/2010 ) begint het academiejaar hier en ook meteen het echte werk. Ik ben benieuwd.
THX aan al diegenen die er mee een zalig weekend van hebben gemaakt. En tot snel aan zij die ik niet heb kunnen zien!
X t
DAG 23: PORTOFINO WEDNESDAY
Het begon weer op zijn italiaans :-)
Gisteren heb ik een mailtje gekregen van Prof. Roberto Bobbio, de erasmuscoördinator die mijn Learnign Agreement moet ondertekenen. Ik wil uitpluizen waarom ik van het secretariaat niet mag doen wat alle belgische studenten de voorbije jaren wel mochten. Ik hoop dat Bobbio en Musso (departementshoofd) er wel van op de hoogte zijn en mij gewoon mijn ding laten doen. Alleszins vandaag afspraak met Bobbio, volgende week met Musso.
Zou had het moeten zijn, ware het niet dat ik daar 45min. heb staan 'koekeloeren' voor niets of niemand.
D: Sai dov'è Roberto Bobbio?
Juffrouw van het secretariaat: No, non lo so, deve arrivare. Aspetta...
Aspetta, aspetta, aspetta... ik aspetto al 45min... ik denk niet dat ik nog lang ga aspettare...
Saluu en de kost. Hij zal dan wel volgende week woensdag bedoeld hebben zekers...
Ik vertrek terug huiswaarts, stuur hem een mailtje om mijn aanwezigheid en zijn afwezigheid te benadrukken en zeg hem dat ik vermoed dat de afspraak dus volgende week doorgaat.
Bikini en handdoek onder de arm vertrek ik naar het station. Ik heb een laatste dagje strand verdiend voor ik naar België vertrek.
Ik vertrek naar Portofino. Trein tot Santa Margherita (en nog iets...), dan bus langs de kust naar Portofino, inclusief de meest paradijselijke uitzichten. Ik heb nog nooit zo graag op een bus gezeten.
Portofino was mooi, een mini-haven midden in dat paradijs. Maar dan met de sjieke winkels (Dior, ... name it). Maar ik had op weg naar daar een ingesloten strand gezien. Een kleine baai, midden in het groen, wat zand..
Dus ik besluit de boot terug te nemen naar Santa Margherita. Het was de 5€ waard!
Op volle zee genieten van het landschap, de wind in het gezicht. ZALIG! Na een laatste busritje kwam ik bij het strand aan, waar ik de rest van de namiddag heb doorgebracht.
Nog even genietend van die italiaanse zon en het zeldzame zand tussen mijn tenen.
Oogjes toe.
Antwerp, my love, see you tomorrow!
X
Gisteren heb ik een mailtje gekregen van Prof. Roberto Bobbio, de erasmuscoördinator die mijn Learnign Agreement moet ondertekenen. Ik wil uitpluizen waarom ik van het secretariaat niet mag doen wat alle belgische studenten de voorbije jaren wel mochten. Ik hoop dat Bobbio en Musso (departementshoofd) er wel van op de hoogte zijn en mij gewoon mijn ding laten doen. Alleszins vandaag afspraak met Bobbio, volgende week met Musso.
Zou had het moeten zijn, ware het niet dat ik daar 45min. heb staan 'koekeloeren' voor niets of niemand.
D: Sai dov'è Roberto Bobbio?
Juffrouw van het secretariaat: No, non lo so, deve arrivare. Aspetta...
Aspetta, aspetta, aspetta... ik aspetto al 45min... ik denk niet dat ik nog lang ga aspettare...
Saluu en de kost. Hij zal dan wel volgende week woensdag bedoeld hebben zekers...
Ik vertrek terug huiswaarts, stuur hem een mailtje om mijn aanwezigheid en zijn afwezigheid te benadrukken en zeg hem dat ik vermoed dat de afspraak dus volgende week doorgaat.
Bikini en handdoek onder de arm vertrek ik naar het station. Ik heb een laatste dagje strand verdiend voor ik naar België vertrek.
Ik vertrek naar Portofino. Trein tot Santa Margherita (en nog iets...), dan bus langs de kust naar Portofino, inclusief de meest paradijselijke uitzichten. Ik heb nog nooit zo graag op een bus gezeten.
Portofino was mooi, een mini-haven midden in dat paradijs. Maar dan met de sjieke winkels (Dior, ... name it). Maar ik had op weg naar daar een ingesloten strand gezien. Een kleine baai, midden in het groen, wat zand..
Dus ik besluit de boot terug te nemen naar Santa Margherita. Het was de 5€ waard!
Nog even genietend van die italiaanse zon en het zeldzame zand tussen mijn tenen.
Oogjes toe.
Antwerp, my love, see you tomorrow!
X
woensdag 6 oktober 2010
DAG 21 - 22: NON LO SO ...
Ik ga eerlijk zijn ... ik heb geen flauw idee meer van wat ik maandag en dinsdag allemaal heb uitgestoken. Het moet zijn dat ik maandagochtend naar de Italiaanse les ben gegaan. Als ik het mij goed herinner zijn we dan een heerlijke cappucino gaan drinken in de viccoli, en is het daarna een shopping-dagje voor Marika geworden. Alle viccoli afgelopen, de kleine winkeltjes gedaan tussen de locals.
Marika is geëindigd met een volledige buit, van schoenen, over broek en bril, tot mortier en nog veel meer.
Ik heb een sjaaltje (op de mini markt) en een 'Handmade a Genova - diadeem' voor de verjaardag van mijn zus gekocht (veel te laat, maar ben er best tevreden mee). De diadeem is helemaal bezet met pareltjes in twee beige/roest kleuren en aan de binnenkant bedekt met daim.
't is eens iets anders dan een paar oorbellen :) ... ik zou er blij mee zijn.
Wat de pot schafte weet ik ook niet meer dus het moet soep geweest zijn... niets speciaals alleszins :)
Het enige dat ik me van dinsdag nog herinner, is dat de hele dag rond mijn internetverbinding draaide.
De man van Infostrada kwam om 9u45 (afspraak om 9u ... heb dus niet te klagen....) en bevestigde dat de lijn geactiveerd was. Danku WIND-man. Da's al dat. Enige negatief detail: ik betaal nu dus al een aantal dagen. En ik heb nog steeds geen modem, laat staan verbinding.
Komt daar nog bij dat ik met voorhistorische stopcontacten en telefoonaansluitingen zit in mijn kamer.
Reactie van Tiziano, na de aankoop van mijn modem. (daar konden ze me na het zien van de foto trouwens melden dat er zelfs geen tussenstukken meer worden gemaakt om mijn systeem aan te passen aan het huidige. Het is simpelweg te oud. Weg met die handel. U wordt gediscrimineerd.)
Maar goed. Super-Tiziano weet raad ... hij zoekt de forbici (schaar), springt over zijn bed, knipt alles door wat hem op zijn weg hindert. SNOK de telefoonaansluiting van de muur ... TADAAAA !!
Doro (in haar niet zo vlot italiaans): "oh my god... e cosa farai se hai bisogno di uno nella tua stanza?"
Super-Tiziano: "maaa, allora comprerò un nuovo... no problemo" ('t kwam daar toch op neer)
Dus Super-Tiziano loopt mijn kamer in, haalt het afdekplaatje van de muur en begint het hele boeltje los te vijzen...
Doro (na 5 min. observatie vol ongeloof): non .. eh... devi... eh ... il corente, corante, courante ... GOD (neemt haar woordenboek erbij)... CORRENTE ??? (stroom dus)
Super-Tiziano: No, no, solo un po'... non è pericoloso!!
En onze superheld stopt het elektrische draadje in zijn mond. Voelt er met zijn tong aan (men moet toch zeker zijn dat het draadje niet zomaar in de muur zit, nutteloos te wezen)... en DZZZZZZ-ZZZ-ZZZZZ gaat het kopje van Super-Tiziano...
Het draadje werd verbonden met de afgeknipte telefoonaansluiting, dat hulpstukje met de 3 gaatjes in maar werkte dus uiteraard niet naar behoren. Achteraf gezien lag dat waarschijnlijk meer aan mijn computer dan wat anders. Maar kom, ik was al blij dat mijn computer niet met dat gepruts verbonden was. Ik heb Super-T. dan toch zover gekregen dat we de modem in de gang zouden plaatsen, verbonden met een bestaande, recente telefoonaansluiting... koppigaard. Alleen viel de verbinding de hele tijd weg op mijn computer... hoog tijd dat ik mijn kleine Mac Book zou gaan kopen dus.
Maar we leven nog, er is geen brand uitgebroken, Tiziano ligt niet meer te schokken onder mijn bureau. Dus al bij al is de dag geslaagd .... denk ik ... :-)
XXX
Marika is geëindigd met een volledige buit, van schoenen, over broek en bril, tot mortier en nog veel meer.
Ik heb een sjaaltje (op de mini markt) en een 'Handmade a Genova - diadeem' voor de verjaardag van mijn zus gekocht (veel te laat, maar ben er best tevreden mee). De diadeem is helemaal bezet met pareltjes in twee beige/roest kleuren en aan de binnenkant bedekt met daim.
't is eens iets anders dan een paar oorbellen :) ... ik zou er blij mee zijn.
Wat de pot schafte weet ik ook niet meer dus het moet soep geweest zijn... niets speciaals alleszins :)
Het enige dat ik me van dinsdag nog herinner, is dat de hele dag rond mijn internetverbinding draaide.
De man van Infostrada kwam om 9u45 (afspraak om 9u ... heb dus niet te klagen....) en bevestigde dat de lijn geactiveerd was. Danku WIND-man. Da's al dat. Enige negatief detail: ik betaal nu dus al een aantal dagen. En ik heb nog steeds geen modem, laat staan verbinding.
Komt daar nog bij dat ik met voorhistorische stopcontacten en telefoonaansluitingen zit in mijn kamer.
Reactie van Tiziano, na de aankoop van mijn modem. (daar konden ze me na het zien van de foto trouwens melden dat er zelfs geen tussenstukken meer worden gemaakt om mijn systeem aan te passen aan het huidige. Het is simpelweg te oud. Weg met die handel. U wordt gediscrimineerd.)
Maar goed. Super-Tiziano weet raad ... hij zoekt de forbici (schaar), springt over zijn bed, knipt alles door wat hem op zijn weg hindert. SNOK de telefoonaansluiting van de muur ... TADAAAA !!
Doro (in haar niet zo vlot italiaans): "oh my god... e cosa farai se hai bisogno di uno nella tua stanza?"
Super-Tiziano: "maaa, allora comprerò un nuovo... no problemo" ('t kwam daar toch op neer)
Dus Super-Tiziano loopt mijn kamer in, haalt het afdekplaatje van de muur en begint het hele boeltje los te vijzen...
Doro (na 5 min. observatie vol ongeloof): non .. eh... devi... eh ... il corente, corante, courante ... GOD (neemt haar woordenboek erbij)... CORRENTE ??? (stroom dus)
Super-Tiziano: No, no, solo un po'... non è pericoloso!!
En onze superheld stopt het elektrische draadje in zijn mond. Voelt er met zijn tong aan (men moet toch zeker zijn dat het draadje niet zomaar in de muur zit, nutteloos te wezen)... en DZZZZZZ-ZZZ-ZZZZZ gaat het kopje van Super-Tiziano...
Het draadje werd verbonden met de afgeknipte telefoonaansluiting, dat hulpstukje met de 3 gaatjes in maar werkte dus uiteraard niet naar behoren. Achteraf gezien lag dat waarschijnlijk meer aan mijn computer dan wat anders. Maar kom, ik was al blij dat mijn computer niet met dat gepruts verbonden was. Ik heb Super-T. dan toch zover gekregen dat we de modem in de gang zouden plaatsen, verbonden met een bestaande, recente telefoonaansluiting... koppigaard. Alleen viel de verbinding de hele tijd weg op mijn computer... hoog tijd dat ik mijn kleine Mac Book zou gaan kopen dus.
Maar we leven nog, er is geen brand uitgebroken, Tiziano ligt niet meer te schokken onder mijn bureau. Dus al bij al is de dag geslaagd .... denk ik ... :-)
XXX
DAG 20: LIEVELINGSPLEKJE GEVONDEN
Hoewel ik door elk badplaatsje overdonderd word, ben ik er toch vrijwel zeker van dat dit het wordt. Mijn lievelingsplekje. Tot nu toe dan toch ...
Let me show you my lovely Camogli.
Het zag er niet naar uit dat het een productief dagje zou worden, maar een goede douche en wat italiaanse MTV kunnen toch wonderen doen. Mijn vaste uitstap-partner had er ook zin in, dus zijn we, via een teleurstellende zoektocht naar de onbestaande-antiekmarkt-die-volgende-week-pas-plaatsvindt, in Camogli beland.
Camogli, een oud vissers- en zeevaartdorp aan de Golfo di Paradiso, is genoemd naar de vrouwen (moglie) die de stad bestuurden als hun mannen op zee waren.
De vrouwen zouden hun mannen zelfs hebben bijgestaan in de oorlog met een uitermate verraste vijand tot gevolg.
Wie wil er nu niet in een dorpje met zo'n 'background' wonen ?
Het leuke aan Camogli is dat het zowel de adembenemende natuur heeft, als de gezellige terrasjes en toeristische drukte. Ik denk dat ik dat nodig heb, een zekere dosis 'volk', toerisme.. Als stadsmens. Ik kan maar volledig van een dorp houden als er wat beweging is, wat leven, wat actie. Pas dan is het plaatje compleet. Camogli had it all...
De schoonheid, de rust aan het water, een goed zeewindje, mensen, winkeltjes, terrasjes, culinaire specialiteiten, de trappen, de steegjes, de rotsen, de boten, ... de max!
Even uitrusten op de rotsblokken met het opspattende water aan de voeten, ijsje gegeten, wat gewandeld.
Love at first sight.
Let me show you my lovely Camogli.
Het zag er niet naar uit dat het een productief dagje zou worden, maar een goede douche en wat italiaanse MTV kunnen toch wonderen doen. Mijn vaste uitstap-partner had er ook zin in, dus zijn we, via een teleurstellende zoektocht naar de onbestaande-antiekmarkt-die-volgende-week-pas-plaatsvindt, in Camogli beland.
Camogli, een oud vissers- en zeevaartdorp aan de Golfo di Paradiso, is genoemd naar de vrouwen (moglie) die de stad bestuurden als hun mannen op zee waren.
De vrouwen zouden hun mannen zelfs hebben bijgestaan in de oorlog met een uitermate verraste vijand tot gevolg.
Wie wil er nu niet in een dorpje met zo'n 'background' wonen ?
Het leuke aan Camogli is dat het zowel de adembenemende natuur heeft, als de gezellige terrasjes en toeristische drukte. Ik denk dat ik dat nodig heb, een zekere dosis 'volk', toerisme.. Als stadsmens. Ik kan maar volledig van een dorp houden als er wat beweging is, wat leven, wat actie. Pas dan is het plaatje compleet. Camogli had it all...
De schoonheid, de rust aan het water, een goed zeewindje, mensen, winkeltjes, terrasjes, culinaire specialiteiten, de trappen, de steegjes, de rotsen, de boten, ... de max!
Even uitrusten op de rotsblokken met het opspattende water aan de voeten, ijsje gegeten, wat gewandeld.
Love at first sight.
DAG 19 : CASELLA
Een nieuwe computer veroorzaakt blijkbaar de neiging om vanalles uit te testen en het bloggen een beetje te vergeten. Ik steek een tandje bij!
Zaterdag. We hebben gisteren tijdens onze tête-à-tête afgesproken om vandaag naar Casella te gaan. 10u aan het pleintje voor mijn deur, dan hebben we 28 min. om aan het stationnetje te geraken. Piece of cake :-)
We komen echter als laatste aan in een wagonnetje, gevuld met oudjes op uitstap. Het zicht is inderdaad adembenemend maar na 20 minuten heb je het wel gezien. Of misschien ben ik na een maand van dit moois een verwend nest geworden, dat niet meer opkijkt van valleien en zicht op haven en zee.. Ik moet terug gaan beseffen dat het zicht uit mijn kamer in Mortsel / Antwerpen net iets minder was ... Voetjes terug op de grond: wauw...
Na een goed uur rijden op een van de smalste en oudste spoorwegen van Italië, worden we met de oudjes geloodst in Casella. Wij besloten ons hongertje maar meteen te stillen met wat plaatselijke lekkernijen.. Kwestie van wat krachten op te doen.
Het meest verwonderlijke aan Casella, vond ik de planten, het groen, de tuintjes... het is er zo anders dan in Genova. Hier hebben ze geen tuinen, iedereen woont boven elkaar en de gelukkigen die wat buitenruimte hebben kunnen bemachtigen, bezitten meestal slechts een stukje terras waar heel de buurt op uitkijkt.
Hier niet, hier heb je immense tuinen, niet echt onderhouden en bestrooid met plastic Coca-Cola stoelen uit de jaren stillekes, maar toch, tuinen.
En bloemen, veel bloemen. :-) mi piace
Het zou kunnen dat wij niet goed gezocht hebben, maar buiten een kerkje hebben wij niet veel bezienswaardigheden gevonden in Casella. Gelukkig stond een lieve inwoner te popelen om ons wat cultuur bij te brengen.. De 40'er was hoofd van de 'confreria' van Casella. Hij opende net de deuren van een vergader- / gebedszaal waar vanmiddag een vergadering zou plaatsvinden over de ene of andere Heilige. De man was uiteraard dolgelukkig toen hij hoorde dat ik Monumenten en landschapzorg studeerde (voor hem vlot vertaald naar conservazione dei beni architettonici... :-)). Moest ik in Casella gestudeerd hebben, dan was de zoektocht naar onderdak kort geweest. De man transformeerde in een waterval van woorden over hoe slecht het gesteld is met zijn gebouw. Hoe ze heel het jaar bij wijze van spreken pannekoekenbakken organiseren om geld in te zamelen. (De vorige restauratie hadden ze volledig zelf bekostigd) Hoe het dure kruisbeeld, ooit gemaakt door een lid van de belangrijkste beeldhouwersfamilie van Noord-Italië, aangetast was door kevers...
Hij kreeg er de tranen van in zijn ogen... en ik sta daar machteloos te luisteren...
Na een achtervolging van onze trein en een cappucino-stopje, zijn we er toch in geslaagd thuis te geraken. Raar maar waar, we waren allebei uitgeteld. Het was ondertussen ook wat kouder geworden.
Ik heb me dus in mijn bed genesteld voor een dutje. Nu op naar mijn koelkast, eens kijken of daar nog wat lekkers in zit.
We komen echter als laatste aan in een wagonnetje, gevuld met oudjes op uitstap. Het zicht is inderdaad adembenemend maar na 20 minuten heb je het wel gezien. Of misschien ben ik na een maand van dit moois een verwend nest geworden, dat niet meer opkijkt van valleien en zicht op haven en zee.. Ik moet terug gaan beseffen dat het zicht uit mijn kamer in Mortsel / Antwerpen net iets minder was ... Voetjes terug op de grond: wauw...
Na een goed uur rijden op een van de smalste en oudste spoorwegen van Italië, worden we met de oudjes geloodst in Casella. Wij besloten ons hongertje maar meteen te stillen met wat plaatselijke lekkernijen.. Kwestie van wat krachten op te doen.
Het meest verwonderlijke aan Casella, vond ik de planten, het groen, de tuintjes... het is er zo anders dan in Genova. Hier hebben ze geen tuinen, iedereen woont boven elkaar en de gelukkigen die wat buitenruimte hebben kunnen bemachtigen, bezitten meestal slechts een stukje terras waar heel de buurt op uitkijkt.
Hier niet, hier heb je immense tuinen, niet echt onderhouden en bestrooid met plastic Coca-Cola stoelen uit de jaren stillekes, maar toch, tuinen.
En bloemen, veel bloemen. :-) mi piace
Het zou kunnen dat wij niet goed gezocht hebben, maar buiten een kerkje hebben wij niet veel bezienswaardigheden gevonden in Casella. Gelukkig stond een lieve inwoner te popelen om ons wat cultuur bij te brengen.. De 40'er was hoofd van de 'confreria' van Casella. Hij opende net de deuren van een vergader- / gebedszaal waar vanmiddag een vergadering zou plaatsvinden over de ene of andere Heilige. De man was uiteraard dolgelukkig toen hij hoorde dat ik Monumenten en landschapzorg studeerde (voor hem vlot vertaald naar conservazione dei beni architettonici... :-)). Moest ik in Casella gestudeerd hebben, dan was de zoektocht naar onderdak kort geweest. De man transformeerde in een waterval van woorden over hoe slecht het gesteld is met zijn gebouw. Hoe ze heel het jaar bij wijze van spreken pannekoekenbakken organiseren om geld in te zamelen. (De vorige restauratie hadden ze volledig zelf bekostigd) Hoe het dure kruisbeeld, ooit gemaakt door een lid van de belangrijkste beeldhouwersfamilie van Noord-Italië, aangetast was door kevers...
Hij kreeg er de tranen van in zijn ogen... en ik sta daar machteloos te luisteren...
Na een achtervolging van onze trein en een cappucino-stopje, zijn we er toch in geslaagd thuis te geraken. Raar maar waar, we waren allebei uitgeteld. Het was ondertussen ook wat kouder geworden.
Ik heb me dus in mijn bed genesteld voor een dutje. Nu op naar mijn koelkast, eens kijken of daar nog wat lekkers in zit.
Abonneren op:
Posts (Atom)