DAG 24-27: ANVERSA

wooohoow, even belgische grond onder mijn voeten gevoeld, Sisi-me moest haar tranen bedwingen toen het vliegtuig geland was.

De rit heeft me 12u gekost. Rond 7u50 mijn trein genomen, tegen 10u in Milaan Centraal aangekomen. Dan met de bus naar Milaan Bergamo, eindhalte rond 11u30. Perfect. En nu 2,5u in de luchthaven zien te vullen. Dus heb ik een veel te duur broodje gekocht, als ook veel te dikke Elle en heb ik me in een oh zo comfortabele luchthavenstoel genesteld.
Even paniek, eenmaal in België, toen mijn kleine rode-met-witte-bolletjes-koffer niet kwam opdagen. Je ziet de gezichten van de andere wachtenden bleker en bleker wegtrekken op dat moment. Niet echt een steun als je weet dat je met Ryan Air vliegt en dat je zonder zekerheden zit.
Zo'n 45 min na de eerst uitgespuwde valies, na 15 min. doelloos naar een lege, draaiende rolband te staan gapen, riep een man ons naar de andere kant van de zaal. " Ik heb de mijne daar gevonden!!"... RUSH, met zijn allen tussen de wachtende mensen gesprongen, grabbel, OEF, dag kleine koffer!
Dank aan mijn lieve zus die mij dan naar huis heeft gevoerd. Ik was blij in de auto te zitten, ook al duurde het 3u om van Charleroi naar Antwerpen te rijden. Donderdag zal de nieuwe vrijdag zijn zeker. Of was het hier dan toch ook altijd druk? Ik voelde in de file toch een beetje de zuiderse temperamenten terugkomen.

Eerste stop, mama (Mortsel). koffers neergezet, lekker slaatje gaan eten en goed bijgebabbeld. Tweede stop, mijn grootste schat (Antwerpen, of beter gezegd dus: Wim, in Antwerpen). Zalig zo herenigd worden na een maandje mailen, bellen, sms'en. Even real life.
Wat gebabbeld, wat muziek beluisterd, wat genoten.
Derde stop, papa (Antwerpen, Nick's café). Wat gedronken, wat gelachen. En dan uitgeteld ons bedje in.
Dag 1 was voor mij al genoeg om even terug te komen.

Vrijdag was een lastiger dagje. Iedereen werkte, dus ik heb de dag doorgebracht met wat computerwerk voor mijn schoonbroertje, rapport halen op school...
  
haha kort intermezzo:
Ik bel 's morgens terug naar school want ik moest mijn keuzevakken nog doorsturen en ze hadden mij       daarvoor gebeld in Italië. Ik zeg hen dat ik het in orde breng en vraag of ik mijn rapport kan komen afhalen. " Ja, we zijn open van 8 tot 9u30 en van 13u tot 14u30" ... ik moet eens lachen ... Is het nu nog minder geworden? Anyway, ik ga er 's namiddags naartoe en vraag naar mijn rapport.
Juliet: "Heb jij dat formulier ingevuld voor uw rapport?"
D: " Nee sorry, ik kom net terug van Italië, ...
Juiet: " Ja jullie komen altijd wel van ergens he "
(haha ... wie Juliet kent kan zich haar eeuwig vermoeide, 'je m'en fous'-blik al voorstellen... )
Jezus, het zal hier nooit veranderen .... had mij dat dan ff aan de telefoon herinnerd vanmorgen, ik ben verdomme nog geen 24u terug in het land ... gefrustreerd secretariaat-personeel !!
Maar goed met een glimlach een een zucht vul ik het formulier in dat ze SPECIAAL VOOR MIJ is gaan kopiëren en krijg ik mijn rapport overhandigd.
D (ondertussen): Mag ik mijn studentenkaart dan gewoon in maart komen halen, of wordt die opgestuurd, hoe gebeurt dat juist? ...
Juliet: Ja je gaat daar een melding voor krijgen dat je die mag komen afhalen zoals elk jaar he (zucht...nogmaals)
D: ja maar ik zit in Italië ... (nogmaals)
Juliet: AAAAAAAH gij zit op Erasmus
D: ja ... (nogmaals)
ZUCHT! wegwezen hier!

Wat rondgewandeld in 't stad. Wat winkeltjes gedaan in afwachting dat Wim terugwas van zijn werk om een laptop te gaan kopen. Vijf minuten voor sluitingstijd hak ik de knoop door. Ik weet eindelijk welk model ik wil en heb mijn FNAC lidkaartje aangemaakt. Komt de man van de computers ons zeggen dat zowel Wim's desktop als mijn laptop niet meer in voorraad zijn.
pompompom.
Goed ... knopje terug omdraaien in dat verheugde hoofd van mij. Morgen dan maar.

Nex step: vriendinnetjes. Was kort maar krachtig :) genietend van een glaasje rosé cava bij gezeliige girls-talk.
Vervolgens op naar mama en papa Serdons. Ook gezellig gaan eten en bijgebabbeld. Dan naar verjaardagsfeestje, nog even veel te laat in brosser binnengesprongen om te meren dat de kleinste zus daar helemaal niet meer was en dan volledig uitgeteld in bed gekropen...
Ziek ondertussen. Hopende dat ik zaterdag alive & kiking op het huwelijk zou kunnen verschijnen.

Het huwelijk was zalig. Zowel de mis 's morgens als het feest. Een leuke, niet te grootschalige mis in het vertrouwde Edegem, kindjes overal. Celebrating the joy of life.
Hou ik van he...
Tussendoor eindelijk de computers gaan kopen (naar Leuven moeten rijden, enige plaatse waar ze nog allebei in voorraad waren) en al het een en ander geïnstalleerd en dan klaargemaakt voor het avondfeest.
Super avond: lekker eten, HEERLIJK dessertenbuffet, leuk gezelschap, allemaal mooi uitgedost, een stralende bruid en bruidegom, goeie muziek. Top-avondje!

En dan de domper op de feestvreugde. Hoewel, het was een beetje een dubbel gevoel. Ik had er niet echt iets op tegen om terug te vertrekken, om mijn avontuur in Italië verder te zetten. Maar ik had nog zoveel te vertellen in België. Ik was ook kapot en echt wel ziek ondertussen door mijn slaapgebrek van de laatste dagen. Een dagje nietsdoen om mooi af te sluiten was ideaal geweest. Nu heb ik geen moment kunnen stilstaan. Wat misschien ook zijn voordelen had. Ik heb er niet teveel over nagedacht. Niet teveel stilgestaan bij wat ik opnieuw 3 maanden moest missen.
But than again... wat is 3 maand in een mensenleven ?

Wim heeft mij om 10u naar de luchthaven gebracht, waar we samen nog even een koffietje hebben gedronken. Nog een half uurtje babbelen en lachen over van alles en nog wat. Mental picture...

En dan weer vertrokken. vooral de bus- en treinrit waren zwaar omdat ik me zo slecht voelde. Op een bus wordt je dan al snel misselijk. Ik toch.
En de treinrit van 2u was vermoeiend. Ik heb die 2u gevochten tegen de vermoeidheid, de warmte, de slechte zetels.

But we're back again. Op naar het grote doel van deze reis. Studeren. Binnen 2 dagen ( 05/10/2010 ) begint het academiejaar hier en ook meteen het echte werk. Ik ben benieuwd.

THX aan al diegenen die er mee een zalig weekend van hebben gemaakt. En tot snel aan zij die ik niet heb kunnen zien!
X t