We komen echter als laatste aan in een wagonnetje, gevuld met oudjes op uitstap. Het zicht is inderdaad adembenemend maar na 20 minuten heb je het wel gezien. Of misschien ben ik na een maand van dit moois een verwend nest geworden, dat niet meer opkijkt van valleien en zicht op haven en zee.. Ik moet terug gaan beseffen dat het zicht uit mijn kamer in Mortsel / Antwerpen net iets minder was ... Voetjes terug op de grond: wauw...
Na een goed uur rijden op een van de smalste en oudste spoorwegen van Italië, worden we met de oudjes geloodst in Casella. Wij besloten ons hongertje maar meteen te stillen met wat plaatselijke lekkernijen.. Kwestie van wat krachten op te doen.
Het meest verwonderlijke aan Casella, vond ik de planten, het groen, de tuintjes... het is er zo anders dan in Genova. Hier hebben ze geen tuinen, iedereen woont boven elkaar en de gelukkigen die wat buitenruimte hebben kunnen bemachtigen, bezitten meestal slechts een stukje terras waar heel de buurt op uitkijkt.
Hier niet, hier heb je immense tuinen, niet echt onderhouden en bestrooid met plastic Coca-Cola stoelen uit de jaren stillekes, maar toch, tuinen.
En bloemen, veel bloemen. :-) mi piace
Het zou kunnen dat wij niet goed gezocht hebben, maar buiten een kerkje hebben wij niet veel bezienswaardigheden gevonden in Casella. Gelukkig stond een lieve inwoner te popelen om ons wat cultuur bij te brengen.. De 40'er was hoofd van de 'confreria' van Casella. Hij opende net de deuren van een vergader- / gebedszaal waar vanmiddag een vergadering zou plaatsvinden over de ene of andere Heilige. De man was uiteraard dolgelukkig toen hij hoorde dat ik Monumenten en landschapzorg studeerde (voor hem vlot vertaald naar conservazione dei beni architettonici... :-)). Moest ik in Casella gestudeerd hebben, dan was de zoektocht naar onderdak kort geweest. De man transformeerde in een waterval van woorden over hoe slecht het gesteld is met zijn gebouw. Hoe ze heel het jaar bij wijze van spreken pannekoekenbakken organiseren om geld in te zamelen. (De vorige restauratie hadden ze volledig zelf bekostigd) Hoe het dure kruisbeeld, ooit gemaakt door een lid van de belangrijkste beeldhouwersfamilie van Noord-Italië, aangetast was door kevers...
Hij kreeg er de tranen van in zijn ogen... en ik sta daar machteloos te luisteren...
Na een achtervolging van onze trein en een cappucino-stopje, zijn we er toch in geslaagd thuis te geraken. Raar maar waar, we waren allebei uitgeteld. Het was ondertussen ook wat kouder geworden.
Ik heb me dus in mijn bed genesteld voor een dutje. Nu op naar mijn koelkast, eens kijken of daar nog wat lekkers in zit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten