DAG 40-46 : WIM A GENOVA

Lieve vriendjes, ik moet jullie mijn verontschuldigen aanbieden:
1) sorry voor het wachten (ik had belangrijkere dingen te doen ;-))
2) sorry voor de details die ik vergeten ben (het is allemaal veel te snel gegaan)
3) sorry voor de details die ik bewust weglaat (ons weekje moet nog een beetje het onze blijven :))

Ik maak het ook meteen weer goed: hoewel we geen spectaculaire dingen gedaan hebben, het was een weekje om nooit meer te vergeten!

Wim is zondag aangekomen in Milaan, waar ik hem ben gaan opwachten, de shuttle naar Milaan Centrale had hij gemakkelijk gevonden maar die treinen, dat is toch maar een grote soep. En eerlijk gezegd, ik was maar al te blij dat ik hem al in Milaan kon zien. 10u 's morgens maar de tijd stond even stil.
De eerst volgende boemeltrein vertrok pas rond 12u25 dus we hadden tijd om een koffietje te drinken en even kort naar het centrum af te zakken voor een wandelingetje langs de Duomo en de Galleria. Daar was een boekenwinkeltje open, waar we gezellig tussen de boekjes konden slenteren, genietend van elkaars gezelschap.

Buiten regende het maar het kon ons niets schelen. Zolang we maar met twee onder ons oranje parapluutje konden lopen (even ter informatie, mijn roze heeft me vorige week in de steek gelaten en is in de vuilbak op school beland).

Na een vermoeiende treinrit, zijn we de tas op mijn kamer gaan afzetten en naar de supermarkt vertrokken voor wat vlees. Aangezien het net middagpauze was, heb ik ervan geprofiteerd om Wim kennis te laten maken met de trappen van Genua en hem het voetbalstadion te laten zien.

Ik had Wim liever nog wat langer laten slapen maar Lucia en haar man vonden het absoluut nodig om met veel lawaai en tegen mijn wil in,  het bed voor Wim te komen installeren. Ik wilde initieel gewoon de twee matrassen op de grond leggen, dekbed erover en klaar is kees. Als Wim dan weg is, zet ik het matras gewoon tegen de muur, en ondertussen hoef ik geen vuil bed in mijn kamer te hebben, dat ze van onder het stof in de kelder hebben gehaald.
OK, achteraf gezien moet ik toegeven dat ik best blij ben met het tweede bed. Het was al bij al niet zo vuil en bestond slechts uit een lattenbodem met poten onder. Die haal ik dus even snel uit elkaar tussen de bezoeken door. Het matras hebben we toch even 'gestofzuigd' (als je dat al stofzuigen kan noemen... het prehistorische ding maakt veel lawaai maar van zuigen komt er niet veel van in huis.. ) want op een matras vol haren van vorige gebruikers zou ik mijn hond nog niet laten slapen. Ach ja, dekbed erover en da's ook weer in orde.

Het werd een gezellig avondje met een glaasje rosé erbij en een deugddoende nacht om te herstellen van een vermoeiend eerste dagje.

Maandagmiddag moest ik naar de les. De les italiaans had ik 's morgens overgeslagen, ik was nog laat bezig geweest met opzoek- en schrijfwerk i.v.m. mijn thesisonderwerp en kon er bijgevolg niet uit. Het Belgje dat daar naast mij heerlijk lag te slapen zal er ongetwijfeld ook wat mee te maken hebben gehad. Maar we hadden daarna dan maar afgesproken dat Wim mee naar het eerste lesje Restauro Urbano zou komen en dan zouden we daarna de stad wat bezoeken.
Ik had het kunnen weten, de les was afgelast wegens 'onbeschikbaarheid' van de prof'.
Onbeschikbaarheid ... mja...

Maar goed, dat gaf ons wel de hele middag om de stad te bezoeken, wat te shoppen, ... een eerste kennismaking met Genua!

Dinsdag begon in mineur. Ik weet van mezelf dat ik extreem (iets té extreem weliswaar) op hygiëne gefocust ben, maar er zijn toch grenzen die je respecteert als je met meerdere mensen onder één dak leeft.
Uitgerekend ik heb een medebewoner die zich NIETS van die grenzen aantrekt. Met vuile schoenen de badkamer inkomen, niet kunnen douchen zonder de HELE badkamer nat te maken, er elke keer in slagen de WC niet proper achter te laten, geen rijst kunnen klaarmaken zonder dat de HELE keuken vol rijstkorrels ligt (en het blijft niet alleen bij rijst, je kan zijn hele weekmenu op het fornuis en de vloer aflezen), ... ALLES KAN !
En ik wordt daar lichtjes zot van :-) ...
Dus, ik weet niet meer juist of ik dit in het begin van mijn verblijf had vermeld, maar ik heb mezelf op dag 2 of 3 een badmatje en een anti-slipmatje voor in bad aangeschft (in krokodilvorm... :-) haha... waarvoor dank aan IKEA). Zo moet ik tenminste niet op zijn vuiligheid gaan staan..
Wat gebeurt er nu dinsdagochtend... ik leg alles klaar voor Wim in de badkamer, zodat ook hij zijn voeten op een proper matje kan zetten. Wim neemt een douche, kleed zich aan, komt naar de kamer om te zeggen dat ik naar de badkamer kan, ik neem mijn handdoek en kleren vast en stap naar de badkamer .... WIE ZIT ER IN DE BADKAMER ??? Oh ja: De vuile Est (ik wilde Estlander zeggen, maar dat is blijkbaar niet correct .. dus het is een Est ... het klinkt zelfs als een scheldwoord ... ).
En wat lag er nog in / voor het bad? Oh ja: Mijn krokodil en mijn badmatje !!!
Man man man ... ik kan niet eens beschrijven wat er toen door mij heenging maar het was licht te vergelijken met het gevoel dat de grond of liever je badmat onder je voeten wegzakt ...
AAARGH ...

Ik heb me dan maar aan de lavabo gewassen, heb de matjes daar laten liggen, heb de Est gezegd dat hij in het vervolg tenminste iets kon vragen als hij het licht zag branden en andermans spullen in de badkamer zag liggen en heb ik mijn over-reaction-bui beslist dat die matjes vanavond in de vuilbak zouden belanden.

Dat was nu het enige wat ze me hier niet moesten lappen se ...

Maar goed dat Wim er was.. We hebben onze broodjes en 3-cm-dikke boterhammen verder opgegeten (ik had bij de bakker een gesneden broodje gevraagd ... stomme ik :-) ... de vrouw nam een mes en sneed het brood in 6 gelijke sneeën... :-D) en zijn naar Nervi vertrokken. Even afkoelen.

Nervi was een schot in de roos, Wim was er dol op. Het is ook overweldigend mooi als je daar voor het eerst aankomt... en de volgende keren eigenlijk ook. We zouden uren op dat terrasje zijn blijven zitten, moest ik ook Camogli nog op de planning hebben gezet. Onderweg naar het station, zijn we nog even langs het park van Nervi gelopen. Dit staat bekend om zijn eekhoorntjes. Je moet eigenlijk een zak nootjes meebrengen als je erheen gaat. Het is heerlijk om die beestjes zo snel naar de noten te zien spurten. Ze schatten even voorzichtig hun gastheer in, keuren de noot van dichterbij, en vluchten er dan de bomen weer mee in. Na 15 min. heb je het er uiteraard gezien maar het is toch de moeite waard. Op naar Camogli.
Hoewel dit voor Wim toch niet op kon tegen Nervi hebben we er onze namiddag mooi afgerond. Even ontspannen op de rotsen aan het water liggen, even rondwandelen en afsluiten met een cocktail met zicht op zee. Het leuke aan terrasjes doen in Italië (als je frisdrank/alcohol neemt tenminste) is dat je er een massa hapjes bij krijgt :-)

We waren van plan op de avond met een etentje in Nervi in te zetten, op de terugweg, maar alle restaurantjes waren ondertussen gesloten. De toeristische periode is hier toch duidelijk al afgerond.
De zomer nog niet helemaal :-) ... voor ons Belgen toch niet. Het was een stralende dag, perfect om in een rokje rond te lopen. En ondertussen lopen al die Italianen al met hun winterjassen en warme truien rond.

Woensdag begon vroeg met een bezoek aan onze 'torre Specola' (de toren in het fort 'Castelaccio', die we met onze groep behandelen voor Labo. di resatauro). Wim lag ondertussen nog rustig te slapen.
We hebben een eerste reeks vragen beantwoord, een foto-reportage gemaakt om te kunnen linken met eerste basisplannen, wat geschetst, ...

Het zicht was er prachtig. De fortengordel is uiteraard in de hoogte gelegen, maar niet zoals in 'Edegem-hoogte', echt wel 'berg-hoogte'... Je hebt dus het meest fenomenale zicht over de stad. Het gebouw was boeiend maar het wordt geen simpele opdracht. De oppervlakte van de toren is echt niet te onderschatten en de schade toch aanzienlijk. We gaan er ons werk nog mee hebben.



Daarna ben ik Wim gaan oppikken op het appartement en zijn we langs de wijk Casteletto, Via Garibaldi, Via Bensi, ... afgedaald naar de haven. Het weer was nog steeds super dus het werd toch nog een zalig dagje.

Na een dutje op het drijven terras, midden in de haven, zijn we (met een omweg voor een fruitslaatje en een ijsje) terug naar de bus gestapt en hebben we nog een uitje naar IKEA gemaakt.

Met het risico nu door iedereen voor zot verklaard te worden (jullie doen maar :-)): ik heb een nieuw badmatje en antislipmatje gekocht. Ja, sorry.. :-) het moest. Ik kan het gewoon niet, op die andere matjes gaan staan, wetende dat die vuile Est erop heeft gestaan...
Dan ben ik maar gek :-)
(Iemand die je nog riekt als hij al een halfuur uit de kamer is, die is niet bepaald proper te noemen... en dan kan ik dit voorval uit principe gewoon niet wegslikken... geen denken aan :-))

Omdat we dan toch van plan waren geweest onszelf op een restaurantje te trakteren in Nervi, zijn we maar een hapje gaan eten in 'Vino e Cucina' op 5 minuutjes van mijn appartement, waar het toch een hele kunst bleek om in Italië op restaurant te gaan...
We vragen aan de studente die de bestelling opnam of een secundo piatto voloende is als 'hoofdgerecht' en nemen dan elks een gerechtje uit die lijst. Ik neem een stukje varkensvlees met aardappeltjes en paprika's in de oven. Geen haute cuisine maar zeker niet slecht. Wim neemt de tonijn met balsamico azijn. En dat is wat hij kreeg. Een stuk tonijn inbalsamico azijn. Niets meer en niets minder... We hebben er dan toch maar een slaatje bij besteld...

Donderdag is heel onverwacht uitgedraaid. Er was slecht weer voorspeld, dus ik dacht gewoon ons laatste dagje rustig in de stad door te brengen, misschien een palazzo te bezoeken... Maar de zon straalde en ik wilde er nog even van genieten. We waren wel veel te laat opgestaan maar hebben toch beslist om naar Cinque Terre te vertrekken. Dit zijn een vijftal kustdorpjes naast elkaar, die verbonden zijn met een smal bergweggetje. De weg stijgt en daalt afwisselend, dus het is best vermoeiend, maar het zou op zo'n 5u te doen zijn. Dat zat er bij ons sowieso al niet in, want dan moet je echt vroeg vertrekken, wil je s middags even kunnen eten enz.
Wij zijn uiteindelijk met de trein tot in Monterosso gegaan en hebben dan het stuk tussen Monterosso en Vernazza afgewandeld. Dit is een van de twee langste stukken. We hebben er zo'n uur en 3 kwartier over gedaan in de vlakke zon en hebben ons dan op een terrasje gezet voor een lasagne en wat trofie.
Een goed tip als je nog verder wilt wandelen: zet je niet neer want de goesting is over :-)
Wij wilden niet per se verder wandelen dus we hebben er maar gewoon van genoten.

Tegen een uur of zes hebben we de train terug naar Genua genomen, we zijn nog even een stukje kip gaan halen en hebben een heerlijke gnocchi-gerechtje klaargemaakt en tenslotte zijn we nog even iets gaan drinken op Piazza delle Erbe. We mochten het niet super laat maken want Wim moest zijn zak nog maken om 's anderendaags naar Milaan te vertrekken. We gaan een dagje vroeger om er nog een shopping-day van te maken en zaterdag rustig met twee te kunnen ontbijten. Die treinrit is dan tenminste al achter de rug en een nachtje op hotel nemen we er met plezier bij! :-)

Het was er echt nog zalig! Het shoppen, het babbelen, het wandelen, het lachen, het eten. Het had allemaal eeuwig mogen duren!

Het is nu wel even wennen, weer alleen zijn op de kamer, alleen boodschappen doen, tegen een computer praten .. maar telkens ik naar de foto's kijk, geniet ik opnieuw... zo houd ik het wel weer even vol ... tot het volgende bezoekje :-)

***

DAG 38-39: WAITING DAYS...

Wat doe je als je weet dat je 'ragazzo' binnen twee dagen naar Genua komt. Believe me: niet veel nuttigs :-)

Vrijdag ben ik naar de les Italiaans geweest. Die was afgelast omwille van een onzichtbare betoging...
De wekelijkse boodschappen worden elke keer minder ingrijpend aangezien mijn voorraard elke week groter en groter wordt. De mede-kot-bewoner vroeg me al of ik een feestje zou geven met al het eten op mijn bureau dus ik moet dringend extra bergruimte voorzien. Dan lijkt het tenminste dat ik niet veel eet ... :-D
Ik eet hier ook helemaal niet veel trouwens ... ik heb gewoon graag van alles wat in huis. De laatste maand wordt sowieso restjesmaand. Een volle maand. Zonder probleem :-)

Zaterdag ben ik op zoek gegaan naar een opblaasbaar matras voor 2 personen. Decathlon: uitverkocht. Ikea: domme zet, uiteraard niet in het gamma. Castorama: CHE?...
Hmmm ... dan maar naar huis voor plan B: toch gebruik maken van het matras dat lieve huisbazin Lucia in de kelder zou gaan halen ... BAH (dan komt de hygiëne-freak in mij weer boven ... I know. I have to kill the freak ... maar ik kan het echt niet tegenhouden. Ik doe echt mijn best)

Dus .. BAH!
Ik zeg dan maar dat ik alleen het matras wil, dan leg ik beide matrassen naast elkaar op de grond en kan ik het gemakkelijk terug aan de kant zetten in mijn kamer wanneer niemand komt slapen. (excuses zijn gemaakt om ze te gebruiken ... :-) ... een vuil matras EN een vuil bed kan ik niet aan..)
Maar Lucia volgt mij in mijn redenering. Morgen zal het matras klaarstaan als ik met Wim terugkom uit Milaan. Super!

Het einde van een vermoeiend nutteloos dagje. Hou ik niet van he...
Maar zondag ziet er beter uit. Ik neem om 7u53 de trein naar Milaan om mijn Belgje op te halen !!!
Slaapwel!
X

DAG 37: 'UNA CENA QUASI PERFETTA' (dixit Thibault)

Donderdag, we hebben een 7-voudige date bij Marika vanavond dus er is werk aan de winkel.
Maar eerst naar het archief met mijn groepje (of toch de helft ervan). We hebben al 1 interessant document gevonden met toch een aantal pagina's tekst over de toren. Volgende keer meer want mijn collega's architectuur moeten naar de les, ik naar mijn keuken. Na een omweg langs de Franse markt. Tot zondag staan er zo'n 20 kraampjes in het Palazzo Ducale. Allemaal franse leveranciers die hun ambachtelijke en culinaire producten promoten. De lekkere franse kruidenworsten kunnen mij toch verleiden. Voor mij eentje met provencaalse kruiden, s.v.p.!
Boodschapjes in de Carrefour, nog wat fruit bij mijn lieve kruidenier, we kunnen eraan beginnen.
Ik maak mijn fruitslaatje, mijn honing-siroop als dressing... en dan is de les italiaans al lang begonnen.
'Merda!'
(ooh yeah... we vloeken als de echte italianen... ik ga jullie de lelijkste scheldwoorden besparen :-))

Dus we doen onvermoeid verder. Tweede stap: mascarpone-mengsel. Derde stap: KOEKJES KLOPPEN. Jiiiiiihaaaa! (met het lelijke baksteenrode kopje deze keer. Vorige keer was het een tang... dit is toch net iets eleganter in de keuken... :-))

Na wat administratieve tijdverspilling / blog-aanvullingen / updaten van de boekhouding maak ik me klaar om te vertrekken.

Het werd een waar culinair festijn :-D ... Een blik op ons menu

APERITIEF (Marika)
   Canadese sangria van witte wijn en vers fruit.
   Toastjes met brie / guacamole

VOORGERECHT (Thibault)
   Franse quiche met tomaatjes en andere zuiderse ingrediënten

HOOFDGERECHTEN
   Hollandse couscous (Veerle)
   Marokaanse aubergine/komijn-schotel (Rita)
   Frans Gorgonzola-slaatje (Guillaume)

NAGERECHTEN
   Duits-Belgische pruimencake (Rachelle)
   Antwerpse verrine met laagjes koek, fruitmengeling (peer + een weinig appel en appelsien + honingdressing), mascarpone-mengsel en een sabayon als toplaag.

WE ROCKED !! :-)

DAG 36: LABO. DI RESTAURO DEI MONUMENTI

Mijn ventje is zijn HUMO aan het lezen, dus ik kan mijn blog weer even updaten. Ik moet werkend Vlaanderen toch een reden geven om een pauze te nemen morgenmiddag :-)

Woensdag 13/10/10:
EINDELIJK: ik heb les vanmiddag!! De les begint om 11u15. Ik ben hiervoor nog even in het kantoor van signora Napoleone binnengesprongen maar met 2 studenten voor mij kom ik hier nooit buiten voor 12 uur.. Toch maar meteen naar de les, dan zijn we op tijd (ik maak vorderingen he vriendjes :) :) niet zo moeilijk met die Italianen ... het geeft me wat zelfvertrouwen ... :-D)

De les begon met een 'korte' inleiding over restauratie, aangezien de meeste studenten 'architectuurstudenten' zijn en dit als gewoon vak in hun klassieke opleiding volgen. Ze doen er allemaal wel goed aan een basiskennis op te bouwen over restauratie, vermits 80 % van de gebouwen hier (in Genua toch) worden gerestaureerd / verbouwd. Hier is geen plaats meer voor nieuwe gebouwen tussen alle  palazzi. Met meer dan 750.000 inwoners is dat niet verwonderlijk... (ik dacht tot daarnet nog dat het er 600.000 waren maar dank Wikipedia voor de correctie !) Heel de stad is al zo'n 2 eeuwen VOLgebouwd!
Maar dat terzijde, terug naar prof. Musso. Hij sprak tamelijk duidelijk. Mijn notities op mn Macje (ik had juist gegokt dat mijn twee-vinger-typwerk toch sneller zou gaan dan gekribbel) resulteerden in een tweetalige opsomming van woorden en korte stukjes uit de powerpoint, die ik later op het jaar wel zal ontcijferen... hopelijk :-)
Op het einde van de eerste leshelft vroeg ik hem wat de leerlingen moesten doen die nog geen groep hadden (3/4 van de 'erasmussers'), waarop hij ons spontaan als onderschatte kunstwerken op een openbare verkoop begon aan te prijzen..
Het zal niemand verwonderen dat we niet verkocht geraakten... ook niet toen ik onze e-mail adressen op het bord had geschreven, en nog steeds niet toen we ons wanhopig bij de prof aanmeldden.
Dan maar deel twee van het labo. afwachten. Afspraak na de middag in een ander atelier voor de goed/afkeuring van de onderwerpen.
Ik ben langs signora Napoleone gegaan voor de vakinhouden van de Scuola Di Specializzazione en de contactgegevens van de proffen. We staan weer een mini-stapje verder in de Grote Strijd der Erasmussers.
's Namiddags ga ik met een klein hartje naar het atelier ... hopelijk wil iemand mij vanmiddag wel in zijn groep. Ik heb een lekkere panini op, heb de e-mail adressen die ik zocht, en ik heb mijn eerste cursus gekocht ondertussen dus ik MOET er ongetwijfeld gelukkiger uitzien dan vanmorgen..
Na 15 min. heeeel wanhopig kijken, word ik aangesproken door een leuk groepje. 'Het is in de sjakosh !' :-) Ze hebben al een onderwerp en het wordt goedgekeurd! Triple YES !!!
We behandelen een 19de eeuwse uitkijktoren van een van de forten rond Genua. 'Torre Specola' van Forte Castelaccio, ietsje buiten het centrum gelegen.

Na wat opzoekwerk in de bib, werd het al snel 17u (we hadden uiteraard zo'n uur op de proffen moeten wachten in het begin, hoe kan het ook anders) dus we spraken af om morgen al wat archiefwerk te verrichten en rondden af.
Eindelijk les. Ik begon het te missen :-) ...

Om de dag mooi af te sluiten: een lesje hedendaagse dans. Gewoon om te proberen. Ik begin de smaak te pakken te krijgen van de gratis proeflesjes :-).. mouhaha.
Het was niet slecht ... en beetje te simpel en uiteraard veel te duur. Als ik zoveel geld neertel wil ik toch iets meer uitdaging. Ik moet niet op topniveau beginnen. Daarvoor is het veel te lang geleden en zo hoog was het niveau waarop ik eindigde ook niet. Maar toch. Dit was een beginnerslesje en nog waren er die niet konden volgen ...
Als het aanstellerig overkomt, dat is het niet. Echt niet. Ik wil gewoon wat moeite moeten doen om te kunnen volgen. Mijn niveau wat opkrikken. Anders heb ik het gevoel ter plaatse te trappelen, mijn tijd te verspillen. Hoewel het 5 jaar geleden is dat ik in de kleine Mortselse balletzaal stond, het lijkt alsof de kennis (in tegenstelling tot de lenigheid) niet verloren is gegaan.
We gaan er gewoon weer voor. Maar niet hier. Ik zoek wel een andere school en bijbehorend proeflesje :-)...

X

DAG 34-35: PLATTE ZONDAG / ITALIAN MONDAY / BUSY TUESDAY

Wat zondag betreft, kan ik kort zijn: THESIS + CS5 (Adobe-pakket)
Meer valt er niet echt over te zeggen ... uiteraard heeft er nog zo goed als niemand op mijn mails van vrijdag geantwoord (ivm mijn thesis-onderwerp). Vanaf vrijdag is het in België uiteraard ook een klein beetje Italië. Dus ik profiteer ervan om nog verder (op)zoekwerk te verrichten... *ZUCHT*

Maandag kregen we een rondleiding door Genova van onze prof. Italiaans. Ze toonde ons haar favoriete plekjes en ik was blij dat ik er toch 3/4 van kende. Ik voelde me toch een beetje 'local'. :-)
We waren maar met zijn zessen dus het werd een gezellige ochtend, langs de foccaceria, de koffiebars, de mooie palazzi, ...

Daarna werd het, zoals voorspeld, toch wat frisser, dus ben ik terug naar het appartement gegaan. Ik hoopte op een hoop thesis-gerelateerde antwoorden, maar België sliep nog...
Dan maar wat verder gezocht, een reis-planning voor mijn ventje gemaakt zodat hij niet verdwaalt in Bergamo :-) en met Marika afgesproken voor onze eerste Yoga-les!
Jaja, we voegen meteen de daad bij het woord! ... 18u aan Piazza Corvetto. De eerste school die we gaan uitproberen is hier op 5-10 minuutjes vandaan, in een zijstraatje van Via Roma.

Ik vond het ZALIG om ontspannen op mijn rug te liggen, handpalmen omhoog, benen gespreid tot dezelfde breedte als mijn romp, ogen toe, te luisteren naar de italiaanse woorden van onze yoga-meester....
Maar eerlijk gezegd ... IK VAL DAAR GEWOON VAN IN SLAAP !
Ik denk dat ik net iets te hard opga in de ademhalingsoefeningen.. Ik zou dit beter 's ochtends doen, als ik nog klaarwakker ben. Ik verschoot me een ongeluk toen de man mijn arm kwam verzetten. Hij moet gedacht hebben dat ik hem niet had verstaan ... nee man, ik was gewoon al aan het indommelen!
Positief punt, de lichaamsdelen in het italiaans zijn ook weer herhaald! :-)

Ik kwam vollledig zen thuis, met een lange rustige ademhaling... Nice work Signor Zen. Maar ik ga er toch nog eens goed over nadenken. Want 10 € voor een lesje 'hoe val ik rustig in slaap en leer ik lang en traag adem' te halen is me toch wat te veel. We doen eind deze week nog een volgende proefles in een andere school. Afwachten hoe ontspannend die uitdraait en hoeveel we daar moeten neertellen.

Dinsdag, vandaag 12-10-10, was eveneens een kort dagje. Ik moet echt aan het 'vroeger-slapen-vroeger-opstaan-plan' werken... Maar we zijn momenteel (het is weer 1u14) alweer niet goed bezig :-)
Ik heb morgen pas mijn eerste les en heb bericht gekregen van het secretariaat dat mijn Learning Agreement op het einde van de maand definitief ingevuld moet zijn. Dus ik moet gewoon leren aanvaarden dat het hier trager gaat en stoppen mij er druk in te maken. Ik besluit er een nuttige dag van te maken, gevuld met kleine taakjes: afwassen, de was doen, kamer opruimen, stofzuigen, haar wassen, reis-planning voor de mama maken, usb-stick kopen om mijn bestanden te kunnen afprinten (de printer van Tiziano blijkt niet compatibel voor Mac)...
Toen ik de blauwe was had ingestoken en de zwarte op mijn rekje hing, ben ik naar Mangini gestapt. Een zalig koffiehuisje / terras op Piazza Corvetto. Met een 'Latte Macchiato' naast me, laptopje voor me, heb ik me aan het schrijven gezet. Ook de mama mag niet verloren lopen :-)

Op weg naar huis nog even bij mijn super-lieve slager binnengesprongen. Hij had zijn vlees al wel afgedekt en bijna alles afgesloten. Maar hij heeft mij met plezier nog een 'fetta di bistecca' en een 'fetta di speck' verkocht. Ik mocht ALTIJD binnenkomen zij hij. Als er nog licht brandde was het absoluut geen probleem! Danku lieve beenhouwer!

Het werd vandaag dus een lapje supermals varkensvlees met de gerookte ham op geprikt en een pastaslaatje van farfalle met tomaatjes en schelletjes parmiggiano. Het varkensvlees neemt de smaak van de gerookte ham heerlijk op. En ik kan jullie verzekeren, de ham is hier ZO lekker, dat is hier sowieso een succesformule.

Ik moet al beginnen nadenken over wat ik donderdag ga maken. We hebben een diner'tje gepland met een man of 7. Ik ga het dessert maken maar ik ben er nog niet helemaal uit wat ik wil maken...

Nu mijn bedje in want het wordt een lange dag morgen! Eerst afspraak om 9u30 op het secretariaat van de Scuola di specializzazione voor de vakinhouden, dan van 11u15 tot 18u15 Labo di restauro dei monumenti. Daartussen moet ik ergens proberen mijn Learning Agreement op school / in een print-shop af te drukken en mijn boodschappen te doen...

En ik moet mijn allerliefste ventje naar zijn bed sturen die ondertussen nog steeds tekeningetjes aan het maken is om indruk op mij te maken ... haha I love skype :-) maar er moet morgen aan de andere kant ook nog gewerkt worden dus ik begin te denken dat ik een negatieve invloed heb op mijn wederhelft.. twee belgische bio-ritmes naar de knoppen... wie doet beter?

Buona notte Belgio!
XXX

DAG 33: BBQ OP Z'N ERASMUS

Vandaag was een FEEST-dagje :-)

Om 12 aan het station met zo'n 240 man de bus genomen richting binnenland. Aan de eindhalte werd een eerste van heel veel sangria's voorzien. Een wandeling later kwamen we eindelijk ter plaatse aan. Maar nadat we allemaal geteld waren, betaald hadden en een bord gekregen hadden, was het al voorbij 15u!! HONGER !!!
12 € voor een magere BBQ + 3 sangria's was veel geld, maar de sfeer maakte alles goed. Aangezien al die italiaanse mannen en de vrouwelijk erasmus-collega's veeeeeel meer dan 3 sangria's ophadden is het een beetje decadent uitgedraaid. Maar aangezien ik tegenwoordig een veel bravere versie ben van mezelf zo'n 5 jaar geleden, bekeek ik het spektakel vanuit een nuchtere ooghoek en vond dit zeer amusant :-)

Zatte mensen, da's iets raars he :-)

Het is ongelooflijk hoe de italianen de cliché's keer op keer bevestigen. Absolute players zijn het. De allerliefste jongen die mij DAG 1 had geholpen bleek ook maar een doel te hebben ... hoewel ... misschien toch wel 2 of 3 doelen ...
Toen ik duidelijk mijn rug naar zijn dans-moves keerde, probeerde hij zijn kunsten uit bij een belgische vriendin. Toen ook zij gewoon wegliep heeft hij de minst 'smakelijke' blondine gekust, die al de hele avond naar een prooi zocht!
Hilariteit alom! :-D

Tegen 19u leek het al wel nacht. Niet alleen omdat het donker was, wel omdat we volledig moe-gedanst waren en iedereen ladderzat was!

Ik was rond een uur of 9 thuis en had totaal geen fut meer.
De foto's op facebook preken voor zich :-)... denk ik. Het was wel een superleuk dagje met supertoffe mensen. Ik heb de twee andere belgische meisjes uit Luik veel beter leren kennen en veel andere nieuwe gezichten...
Dit smaakte alleszins naar meer!

X

DAG 32: TROFIE LIGURI EN TÊTE A TÊTE

Gisteren nog kleine crisis-nacht achter de rug. Een niet onbelangrijk aspect van dit jaar was mij even ontgaan door al dat gedoe hier: de thesis. Ik was mijn papieren vergeten bij mijn grote vertrek maar had ze meegegrabbeld tijdens mijn weekendje Antwerpen vorige week. Gisterenavond dacht ik eens serieus in gang te schieten, blijkt dat ik de afspraak voor het indienen van een eerste voorstel al gemist heb... De communicatie Genua-Antwerpen is toch niet helemaal wat ik me had voorgesteld. Ik heb ook de weken voor mijn vertrek geen tijd gehad voor die thesis door mijn herexamen en heb er totaal niet meer aan gedacht in Italië met heel de papiermolen die ik hier al in orde moest brengen.
U wordt dus op de hoogte gehouden van de verdere vorderingen want ik ben er zelfs nog niet helemaal uit waar ik 9-12 maanden over zal schrijven... TO BE CONTINUED.

Dit heeft er alleszins voor gezorgd dat ik weer lang heb geslapen vanmorgen, mijn bioritme is wederom TOTAAL 'naar de genou'!
Maar goed, 14u: afspraak in 'Balbi due' (zoals de locals de aula in huisnummer 2, Via Balbi noemen. In informele omstandigheden word 'Via' / 'Piazza' weggelaten)
Tijdens de les sprak ik met Marika af voor vanavond. Ze wilde ook eens verse pesto maken, dus we plannen meteen een etentje vanavond.
Het zijn trofie liguri geworden als hoofdgerecht (hetzelfde recept als vorige keer, maar dan met de aardappeltjes, zoals het echte recept van 'Trofie Liguri al Pesto Genovese con patate e fagiolini'). Het smaakte nu echt nog beter! Die gekookte aardappeltjes binden het geheel wanneer ze wat uit elkaar vallen bij het mengen en geven het een romig aspect. MMMM MMM MMM :-)
Als voorgerechtje heeft Marika een verrassend slaatje van tomaat en mango in elkaar geklutst met een dressing van olijfolie en maple syrup... ik had het niet verwacht maar ook dit was echt wel lekker.

En ik moet nu echt ABSOLUUT ooit naar Canada. Marika's oom is een echte ahorn-siroop-boer (of hoe je dit ook moet noemen) ... hij heeft alleszins een heel bos dennenbomen (verbeter me als ik mis ben) staan, waarin hij gaatjes maakt. Alle bomen zijn met elkaar verbonden door blauwe dikke draden, denk aan een soort wasdraad-achtige dingen die een enorm web maken. In het voorjaar, als ik me niet vergis, begint de sneeuw te ontdooien, waardoor een soort sap uit de bomen over die draden loopt en onderaan het bos wordt opgevangen in een grote ketel. Dat 'water'/'sap' wordt dan gekookt tot een siroop. Zo verkrijgt de man verschillende variaties. Van licht naar donker, van zacht naar straf. En alsof dat nog niet overtuigend genoeg is, maken ze tijdens het jaarlijkse maple-syrup-feest ook nog lekstokken door de hardst gekookte siroop uit te gieten op een bed van propere sneeuw en deze op een stokje te rollen....

Wie gaat er mee naar Canada ??? :-)

Marika heeft een volledig blik in haar koelkast staan! Ik bestel het mijne alvast met kerstmis als haar ouders naar Italië komen!

Ons etentje werd op gepaste wijze met een zelfgemaakte cappucino afgesloten. En ondertussen stelden we ons lijstje op met goede voornemens voor ons Italië-avontuur

1. vroeger opstaan, vroeger gaan slapen :-) ik ben niet de enige met een verstoord bioritme!
2. yoga gaan volgen (we hebben alvast een lijstje van de scholen in de buurt gemaakt...)
3. verse gnocchi maken
4. gaan joggen
5. 1x per week een groeps-etentje organiseren
6. Cinque Terre nog bezoeken (en vele andere dorpjes / steden, maar dit is het eerste op het programma)
...
(toen zijn we iets te hard opgegaan in de yoga-zoektocht en zijn we ons lijstje wat vergeten... maar als ik hier al in slaag, ben ik al heel gelukkig)

It was a nice day, once again.

***

DAG 31: GRAZIE, LUCIA !

Het is donderdag, dus italiaanse les.
Niet echt veel verwezenlijkt voor de les, maar dat hebben we daarna dan weer helemaal goedgemaakt.
Vandaag heb ik op mijn eentje, 2u lang rondgedoold in het GALATA, museo del mare.
(1 van de musea die ik 'gratis' mag bezoeken met de museumpas)

http://www.galatamuseodelmare.it/jsp/index.jsp

Een mooi museum met een mix van moderne, zuivere inrichting en thema-zalen, een uitgebreid aanbod aan invalshoeken en onderwerpen. Mooi om te zien. In je eentje is er niet altijd veel aan omdat het meer een 'beleef-museum' is. Hoewel ik meestal liefst alleen naar een museum ga, wil ik dit toch nog een opnieuw doen met geïnteresseerd gezelschap. Ook met kinderen moet het leuk zijn. Je hebt een zaal waar je zoals de italianen in de 19e eeuw moet inschepen en een tocht kan maken door de verschillende ruimtes op de boot. Andere interactieve ruimtes ivm de onderzeeër...
Maar je kan je wel inbeelden dat ik daar in mijn eentje niet veel aan heb aan die testen en interactieve toestanden... :-)
Ik was toch aangenaam verrast..

In het naar huis wandelen kreeg ik zin in een slaatje met appeltjes en geitenkaas, spekjes,...
Dus ik haal onderweg de ingediënten, zet alles in de koelkast en zet me nog even achter mijn computer.
Niet veel later komt Lucia aanbellen. Ze had, zoals ze dinsdag had beloofd, 2 specialiteiten klaargemaakt:
zelfgemaakte ravioli (met een heerlijke vleesvulling) in tomatensaus een een soort broodjes, waarvan ik de naam ben vergeten, met een vulling van kaas van Recco (zoals in de foccacia). Ik denk dat de broodjes in de frietketel waren klaagemaakt. Het was alleszins overheerlijk. Het slaatje zal voor een andere keer zijn :-).

night night x

DAG 30: 'GOE GELACHEN' ...

Bestaat het ? Een school die zijn eigen websites niet kent, die geen uurroosters kan geven voor november en die de vakinhouden niet terugvindt?
Ooh ja!

En ik dacht dat Artesis slecht georganiseerd was ... :-)
Aan alle Artesis-studenten, kom hier een weekje naartoe, het maakt 'living@artesis' een pak draaglijker... trust me on this one!

Ik heb vanmorgen eerst een afspraak met de erasmus coordinator (de man die vorige week niet was komen opdagen). Ik hoop op een goede afloop vandaag...
Maar de man is weer nergens te bespeuren. Na 10 aspetta's, ga ik een tochtje door de school maken. Misschien weten ze iets op de andere secretariaten. Zonder resultaat.
Tegen 11u trek ik naar het atelier waar ik vandaag mijn eerste vak heb.. maar volgens de andere studenten in het lokaal begint 'Labo. Resaturo dei Monumenti' pas volgende week.
Dus ik stuur wat mails naar het secretariaat van de Scuola di specializzazione (waar ik de rest van mijn vakken moet doen) voor meer info i.v.m. de lessenrooster van deze vakken en de vakinhouden. Want deze staan nergens op internet. Ik ga een broodje halen en loop terug naar het erasmus secretariaat. Nog steeds gesloten, ik ben 5 min. te vroeg.
Dan maar naar het studentensecretariaat om te horen of zij het uurrooster van de specialisatiejaren hebben... ik heb hen op hun computer moeten tonen hoe ze naar de site van deze afdeling moesten gaan, ze hadden die nog nooit gezien !?!

15 min. later heeft de mevrouw die er alles van zou weten eindelijk het telefoonnummer gevonden van het juiste secretariaat en hang ik met de bevoegde vrouw aan de lijn. Deze weet me te vertellen dat ze mijn mailtje zal beantwoorden (ik had blijkbaar naar haar gemaild daarnet) maar dat de uurroosters voor die vakken pas in november af zullen zijn.
Blijkbaar beginnen de vakken van het 1e specialisatiejaar pas in november, die van het 2e jaar in december... da's de moeite al niet meer.
Gevolg: de vakken die ik uit het tweede jaar had gekozen, moet ik weer vervangen.
Vakinhouden kunnen ze mij niet geven, want er wordt aan de website gewerkt en de vakinhouden zijn moeilijk te vinden. Ik mag op het secretariaat langskomen, volgende woensdag tussen 9u30-11u.

Wetende dat ik mijn Learning Agreement (met een lijst van vakken die elkaar niet overlappen, maar waarvan ik nog geen uurroosters of vakinhouden kan krijgen) moet klaarhebben tegen volgende week, getekend door de directeur en lieve Prof. B. die altijd onvindbaar is, en opgestuurd naar Artesis Antwerpen..... MANUAL PLEASE !!

Terug naar het erasmussecretariaat. Ondertussen was het open, stonden er al zo'n 6 wachtenden voor mij en had ook de lieve spoorloze Prof. B. van vanmorgen zich aangemeld. Daar had ik dus een eitje mee te pellen.
Mijn beurt:
Papier voor het account voor internet, getekend door Prof. B. ..... CHECK!
Overleg met Prof. B. ivm mijn vakken ...... CHECK!
Ik zeg hem dat ik vanmorgen een afspraak met hem had en hij antwoord me doodleuk dat hij dat vergeten was. En daarmee is de kous af. Waarmee kan ik u helpen?
Maar goed, hij heeft (nadat ik harde bewijzen van vorig jaar op tafel legde, incl. zijn handtekening) toch aanvaard dat ik vakken uit de Scuola di specializzazione zou volgen (DANKU)... al lachend van " Ah haha si è la mia firma ..."
ZUCHT
Op naar de 7e verdieping, papier voor internet-account afgeven, account aanvragen.
Reactie: "Do you need it right now? If not, I'll make it tomorrow. If you need it today, I can make it now..."
D: "Well.. That's a tricky question" (denkt "maak het dan gewoon nu"... ) "It's ok, just make it tomorrow, I'm leaving anyway".
Ik had nood aan wat frisse lucht!

Een ijsje later (remedie tegen al het voorgaande) loop ik Marika tegen het lijf. We zetten ons even neer op Piazza de Ferrari. Even genieten. Marika schetst het plein, de fontijn, de gebouwen met een vlotte hand in haar schrift. Als ik terugkom van het boekenwinkeltje voor een postkaart, staat een voorbijganger over haar schouder mee te kijken. "Allora", zegt hij, "mag ik het nu kopen of niet, anders ga ik verder.."
Ik kijk Marika aan, we lachen, zien de humor ervan in en besluiten dat 5€ zo wel heel snel verdiend is.
De man kijkt een minuut lang naar zijn tekening, dan naar Marika en zegt 'sei molto nervosa'.
haha... die Italianen toch :-)

Ik ben ondertussen al vergeten wat er daarstraks allemaal gebeurd is. Het is terug even genieten...

En nu heb ik honger :-) voor de verandering:
risotto met worteltjes en de rest van mijn nepkip van gisteren... laten we hopen dat die vandaag beter smaakt.

x doro

DAG 28-29: PRAKDAG 1 & PRAKDAG 2...

Ziek. De beste samenvatting van deze 2 dagen.
Ik had echt meer moeten slapen. Maar het is er gewoon niet van gekomen.
Maandag heb ik echt de hele dag gewoon in bed gelegen. We hadden vandaag normaalgezien een rondleiding voor erasmusstudenten op school. Maar ik kon het gewoon niet opbrengen om mij aan te kleden en door de gietende regen naar school te stappen. No way.
Het heeft heel de dag geregend, gedonderd, gebliksemd... en ik ben zo'n vijftal keer een halve meter omhoog gesprongen van het verschieten.

Dinsdag was al een iets minder uitgesproken 'prakdag'... ik ben wel degelijk mijn kamer uitgeraakt tegen de middag. Na 2 yoghurtjes en een croissant met frambozenvulling (waarvoor dank aan het fantastische café'tje aan de overkant), de bus genomen MET mijn Ikea-tas in de aanslag... en ze was wederom gevuld toen ik de Carrefour verliet. Het meest fantastische deel van deze dagen zijn de gezichten van de locals als ze mij met die enorme, blauwe Ikea-tas VOL boodschappen de winkel zien uitkomen en naar de bushalte zien stappen. De ene keer kijken ze er in en moeten ze denken 'dju die heeft lekkere dingen bij' (de koekjes liggen bewust onderaan de tas ... want mijn groentjes en fruit mogen niet geplet worden :-)), het andere oudje moet zich afvragen hoe het mogelijk is dat ze mij thuis met die job opzadelen, zonder auto dan nog wel, arm schaap ...
Het zijn maar 4 haltes en de bus stopt voor de deur dus ik heb niet te klagen :-)
Die taak achter de rug, ben ik nog even naar de bank gestapt om Lucia flink mijn huur voor oktober te betalen. En op de terugweg dacht ik: 'ik stop even bij de beenhouwer voor een stukje vlees'. Ik kocht het duurste lapje kip ooit, dat vol vet bleek te zitten en eerder nep-kip leek. (de kippen zijn hier dan ook enorm, is het niet zo dat het vlees beter is bij kleinere, fijne diertjes? ... het moet daaraan liggen!)
Maar goed dat ik verder overheerlijke gnocchi in tomatensaus had voorzien. Dat maakte alles goed.. zelfs de nepkip.

(btw: ik heb gelezen dat gnocchi niet even zwaar - lees dikmakend - zouden zijn als pasta, integendeel het zou zelfs zeer licht zijn. meer van dat !!! )

Ook vandaag ben ik dus uiteindelijk niet naar school gegaan want ik de lessen die ik heb gekozen vallen niet op dinsdag. Dus de eerste schooldag is eigenlijk aan mij voorbijgegaan. Wat ik al bij al niet zo erg vind. Voor het opnieuw acclimatiseren neem ik liever rustig mijn tijd..

X

DAG 24-27: ANVERSA

wooohoow, even belgische grond onder mijn voeten gevoeld, Sisi-me moest haar tranen bedwingen toen het vliegtuig geland was.

De rit heeft me 12u gekost. Rond 7u50 mijn trein genomen, tegen 10u in Milaan Centraal aangekomen. Dan met de bus naar Milaan Bergamo, eindhalte rond 11u30. Perfect. En nu 2,5u in de luchthaven zien te vullen. Dus heb ik een veel te duur broodje gekocht, als ook veel te dikke Elle en heb ik me in een oh zo comfortabele luchthavenstoel genesteld.
Even paniek, eenmaal in België, toen mijn kleine rode-met-witte-bolletjes-koffer niet kwam opdagen. Je ziet de gezichten van de andere wachtenden bleker en bleker wegtrekken op dat moment. Niet echt een steun als je weet dat je met Ryan Air vliegt en dat je zonder zekerheden zit.
Zo'n 45 min na de eerst uitgespuwde valies, na 15 min. doelloos naar een lege, draaiende rolband te staan gapen, riep een man ons naar de andere kant van de zaal. " Ik heb de mijne daar gevonden!!"... RUSH, met zijn allen tussen de wachtende mensen gesprongen, grabbel, OEF, dag kleine koffer!
Dank aan mijn lieve zus die mij dan naar huis heeft gevoerd. Ik was blij in de auto te zitten, ook al duurde het 3u om van Charleroi naar Antwerpen te rijden. Donderdag zal de nieuwe vrijdag zijn zeker. Of was het hier dan toch ook altijd druk? Ik voelde in de file toch een beetje de zuiderse temperamenten terugkomen.

Eerste stop, mama (Mortsel). koffers neergezet, lekker slaatje gaan eten en goed bijgebabbeld. Tweede stop, mijn grootste schat (Antwerpen, of beter gezegd dus: Wim, in Antwerpen). Zalig zo herenigd worden na een maandje mailen, bellen, sms'en. Even real life.
Wat gebabbeld, wat muziek beluisterd, wat genoten.
Derde stop, papa (Antwerpen, Nick's café). Wat gedronken, wat gelachen. En dan uitgeteld ons bedje in.
Dag 1 was voor mij al genoeg om even terug te komen.

Vrijdag was een lastiger dagje. Iedereen werkte, dus ik heb de dag doorgebracht met wat computerwerk voor mijn schoonbroertje, rapport halen op school...
  
haha kort intermezzo:
Ik bel 's morgens terug naar school want ik moest mijn keuzevakken nog doorsturen en ze hadden mij       daarvoor gebeld in Italië. Ik zeg hen dat ik het in orde breng en vraag of ik mijn rapport kan komen afhalen. " Ja, we zijn open van 8 tot 9u30 en van 13u tot 14u30" ... ik moet eens lachen ... Is het nu nog minder geworden? Anyway, ik ga er 's namiddags naartoe en vraag naar mijn rapport.
Juliet: "Heb jij dat formulier ingevuld voor uw rapport?"
D: " Nee sorry, ik kom net terug van Italië, ...
Juiet: " Ja jullie komen altijd wel van ergens he "
(haha ... wie Juliet kent kan zich haar eeuwig vermoeide, 'je m'en fous'-blik al voorstellen... )
Jezus, het zal hier nooit veranderen .... had mij dat dan ff aan de telefoon herinnerd vanmorgen, ik ben verdomme nog geen 24u terug in het land ... gefrustreerd secretariaat-personeel !!
Maar goed met een glimlach een een zucht vul ik het formulier in dat ze SPECIAAL VOOR MIJ is gaan kopiëren en krijg ik mijn rapport overhandigd.
D (ondertussen): Mag ik mijn studentenkaart dan gewoon in maart komen halen, of wordt die opgestuurd, hoe gebeurt dat juist? ...
Juliet: Ja je gaat daar een melding voor krijgen dat je die mag komen afhalen zoals elk jaar he (zucht...nogmaals)
D: ja maar ik zit in Italië ... (nogmaals)
Juliet: AAAAAAAH gij zit op Erasmus
D: ja ... (nogmaals)
ZUCHT! wegwezen hier!

Wat rondgewandeld in 't stad. Wat winkeltjes gedaan in afwachting dat Wim terugwas van zijn werk om een laptop te gaan kopen. Vijf minuten voor sluitingstijd hak ik de knoop door. Ik weet eindelijk welk model ik wil en heb mijn FNAC lidkaartje aangemaakt. Komt de man van de computers ons zeggen dat zowel Wim's desktop als mijn laptop niet meer in voorraad zijn.
pompompom.
Goed ... knopje terug omdraaien in dat verheugde hoofd van mij. Morgen dan maar.

Nex step: vriendinnetjes. Was kort maar krachtig :) genietend van een glaasje rosé cava bij gezeliige girls-talk.
Vervolgens op naar mama en papa Serdons. Ook gezellig gaan eten en bijgebabbeld. Dan naar verjaardagsfeestje, nog even veel te laat in brosser binnengesprongen om te meren dat de kleinste zus daar helemaal niet meer was en dan volledig uitgeteld in bed gekropen...
Ziek ondertussen. Hopende dat ik zaterdag alive & kiking op het huwelijk zou kunnen verschijnen.

Het huwelijk was zalig. Zowel de mis 's morgens als het feest. Een leuke, niet te grootschalige mis in het vertrouwde Edegem, kindjes overal. Celebrating the joy of life.
Hou ik van he...
Tussendoor eindelijk de computers gaan kopen (naar Leuven moeten rijden, enige plaatse waar ze nog allebei in voorraad waren) en al het een en ander geïnstalleerd en dan klaargemaakt voor het avondfeest.
Super avond: lekker eten, HEERLIJK dessertenbuffet, leuk gezelschap, allemaal mooi uitgedost, een stralende bruid en bruidegom, goeie muziek. Top-avondje!

En dan de domper op de feestvreugde. Hoewel, het was een beetje een dubbel gevoel. Ik had er niet echt iets op tegen om terug te vertrekken, om mijn avontuur in Italië verder te zetten. Maar ik had nog zoveel te vertellen in België. Ik was ook kapot en echt wel ziek ondertussen door mijn slaapgebrek van de laatste dagen. Een dagje nietsdoen om mooi af te sluiten was ideaal geweest. Nu heb ik geen moment kunnen stilstaan. Wat misschien ook zijn voordelen had. Ik heb er niet teveel over nagedacht. Niet teveel stilgestaan bij wat ik opnieuw 3 maanden moest missen.
But than again... wat is 3 maand in een mensenleven ?

Wim heeft mij om 10u naar de luchthaven gebracht, waar we samen nog even een koffietje hebben gedronken. Nog een half uurtje babbelen en lachen over van alles en nog wat. Mental picture...

En dan weer vertrokken. vooral de bus- en treinrit waren zwaar omdat ik me zo slecht voelde. Op een bus wordt je dan al snel misselijk. Ik toch.
En de treinrit van 2u was vermoeiend. Ik heb die 2u gevochten tegen de vermoeidheid, de warmte, de slechte zetels.

But we're back again. Op naar het grote doel van deze reis. Studeren. Binnen 2 dagen ( 05/10/2010 ) begint het academiejaar hier en ook meteen het echte werk. Ik ben benieuwd.

THX aan al diegenen die er mee een zalig weekend van hebben gemaakt. En tot snel aan zij die ik niet heb kunnen zien!
X t

DAG 23: PORTOFINO WEDNESDAY

Het begon weer op zijn italiaans :-)
Gisteren heb ik een mailtje gekregen van Prof. Roberto Bobbio, de erasmuscoördinator die mijn Learnign Agreement moet ondertekenen. Ik wil uitpluizen waarom ik van het secretariaat niet mag doen wat alle belgische studenten de voorbije jaren wel mochten. Ik hoop dat Bobbio en Musso (departementshoofd) er wel van op de hoogte zijn en mij gewoon mijn ding laten doen. Alleszins vandaag afspraak met Bobbio, volgende week met Musso.

Zou had het moeten zijn, ware het niet dat ik daar 45min. heb staan 'koekeloeren' voor niets of niemand.
D: Sai dov'è Roberto Bobbio?
Juffrouw van het secretariaat: No, non lo so, deve arrivare. Aspetta...

Aspetta, aspetta, aspetta... ik aspetto al 45min... ik denk niet dat ik nog lang ga aspettare...
Saluu en de kost. Hij zal dan wel volgende week woensdag bedoeld hebben zekers...
Ik vertrek terug huiswaarts, stuur hem een mailtje om mijn aanwezigheid en zijn afwezigheid te benadrukken en zeg hem dat ik vermoed dat de afspraak dus volgende week doorgaat.
Bikini en handdoek onder de arm vertrek ik naar het station. Ik heb een laatste dagje strand verdiend voor ik naar België vertrek.
Ik vertrek naar Portofino. Trein tot Santa Margherita (en nog iets...), dan bus langs de kust naar Portofino, inclusief de meest paradijselijke uitzichten. Ik heb nog nooit zo graag op een bus gezeten.

Portofino was mooi, een mini-haven midden in dat paradijs. Maar dan met de sjieke winkels (Dior, ... name it). Maar ik had op weg naar daar een ingesloten strand gezien. Een kleine baai, midden in het groen, wat zand..
Dus ik besluit de boot terug te nemen naar Santa Margherita. Het was de 5€ waard!

Op volle zee genieten van het landschap, de wind in het gezicht. ZALIG! Na een laatste busritje kwam ik bij het strand aan, waar ik de rest van de namiddag heb doorgebracht.
Nog even genietend van die italiaanse zon en het zeldzame zand tussen mijn tenen.
Oogjes toe.

Antwerp, my love, see you tomorrow!
X

DAG 21 - 22: NON LO SO ...

Ik ga eerlijk zijn ... ik heb geen flauw idee meer van wat ik maandag en dinsdag allemaal heb uitgestoken. Het moet zijn dat ik maandagochtend naar de Italiaanse les ben gegaan. Als ik het mij goed herinner zijn we dan een heerlijke cappucino gaan drinken in de viccoli, en is het daarna een shopping-dagje voor Marika geworden. Alle viccoli afgelopen, de kleine winkeltjes gedaan tussen de locals.
Marika is geëindigd met een volledige buit, van schoenen, over broek en bril, tot mortier en nog veel meer.

Ik heb een sjaaltje (op de mini markt) en een 'Handmade a Genova - diadeem' voor de verjaardag van mijn zus gekocht (veel te laat, maar ben er best tevreden mee). De diadeem is helemaal bezet met pareltjes in twee beige/roest kleuren en aan de binnenkant bedekt met daim.
't is eens iets anders dan een paar oorbellen :) ... ik zou er blij mee zijn.
Wat de pot schafte weet ik ook niet meer dus het moet soep geweest zijn... niets speciaals alleszins :)
Het enige dat ik me van dinsdag nog herinner, is dat de hele dag rond mijn internetverbinding draaide.
De man van Infostrada kwam om 9u45 (afspraak om 9u ... heb dus niet te klagen....) en bevestigde dat de lijn geactiveerd was. Danku WIND-man. Da's al dat. Enige negatief detail: ik betaal nu dus al een aantal dagen. En ik heb nog steeds geen modem, laat staan verbinding.
Komt daar nog bij dat ik met voorhistorische stopcontacten en telefoonaansluitingen zit in mijn kamer.
Reactie van Tiziano, na de aankoop van mijn modem. (daar konden ze me na het zien van de foto trouwens melden dat er zelfs geen tussenstukken meer worden gemaakt om mijn systeem aan te passen aan het huidige. Het is simpelweg te oud. Weg met die handel. U wordt gediscrimineerd.)

Maar goed. Super-Tiziano weet raad ... hij zoekt de forbici (schaar), springt over zijn bed, knipt alles door wat hem op zijn weg hindert. SNOK de telefoonaansluiting van de muur ... TADAAAA !!
Doro (in haar niet zo vlot italiaans): "oh my god... e cosa farai se hai bisogno di uno nella tua stanza?"
Super-Tiziano: "maaa, allora comprerò un nuovo... no problemo" ('t kwam daar toch op neer)
Dus Super-Tiziano loopt mijn kamer in, haalt het afdekplaatje van de muur en begint het hele boeltje los te vijzen...
Doro (na 5 min. observatie vol ongeloof): non .. eh... devi... eh ... il corente, corante, courante ... GOD (neemt haar woordenboek erbij)... CORRENTE ??? (stroom dus)
Super-Tiziano: No, no, solo un po'... non è pericoloso!!
En onze superheld stopt het elektrische draadje in zijn mond. Voelt er met zijn tong aan (men moet toch zeker zijn dat het draadje niet zomaar in de muur zit, nutteloos te wezen)... en DZZZZZZ-ZZZ-ZZZZZ gaat het kopje van Super-Tiziano...

Het draadje werd verbonden met de afgeknipte telefoonaansluiting, dat hulpstukje met de 3 gaatjes in maar werkte dus uiteraard niet naar behoren. Achteraf gezien lag dat waarschijnlijk meer aan mijn computer dan wat anders. Maar kom, ik was al blij dat mijn computer niet met dat gepruts verbonden was. Ik heb Super-T. dan toch zover gekregen dat we de modem in de gang zouden plaatsen, verbonden met een bestaande, recente telefoonaansluiting... koppigaard. Alleen viel de verbinding de hele tijd weg op mijn computer... hoog tijd dat ik mijn kleine Mac Book zou gaan kopen dus.

Maar we leven nog, er is geen brand uitgebroken, Tiziano ligt niet meer te schokken onder mijn bureau. Dus al bij al is de dag geslaagd .... denk ik ... :-)

XXX

DAG 20: LIEVELINGSPLEKJE GEVONDEN

Hoewel ik door elk badplaatsje overdonderd word, ben ik er toch vrijwel zeker van dat dit het wordt. Mijn lievelingsplekje. Tot nu toe dan toch ...

Let me show you my lovely Camogli.

Het zag er niet naar uit dat het een productief dagje zou worden, maar een goede douche en wat italiaanse MTV kunnen toch wonderen doen. Mijn vaste uitstap-partner had er ook zin in, dus zijn we, via een teleurstellende zoektocht naar de onbestaande-antiekmarkt-die-volgende-week-pas-plaatsvindt, in Camogli beland.

Camogli, een oud vissers- en zeevaartdorp aan de Golfo di Paradiso, is genoemd naar de vrouwen (moglie) die de stad bestuurden als hun mannen op zee waren. 
De vrouwen zouden hun mannen zelfs hebben bijgestaan in de oorlog met een uitermate verraste vijand tot gevolg.

Wie wil er nu niet in een dorpje met zo'n 'background' wonen ?

Het leuke aan Camogli is dat het zowel de adembenemende natuur heeft, als de gezellige terrasjes en toeristische drukte. Ik denk dat ik dat nodig heb, een zekere dosis 'volk', toerisme.. Als stadsmens. Ik kan maar volledig van een dorp houden als er wat beweging is, wat leven, wat actie. Pas dan is het plaatje compleet. Camogli had it all...
De schoonheid, de rust aan het water, een goed zeewindje, mensen, winkeltjes, terrasjes, culinaire specialiteiten, de trappen, de steegjes, de rotsen, de boten, ... de max!    

Even uitrusten op de rotsblokken met het opspattende water aan de voeten, ijsje gegeten, wat gewandeld.
Love at first sight.

DAG 19 : CASELLA

Een nieuwe computer veroorzaakt blijkbaar de neiging om vanalles uit te testen en het bloggen een beetje te vergeten. Ik steek een tandje bij!

Zaterdag. We hebben gisteren tijdens onze tête-à-tête  afgesproken om vandaag naar Casella te gaan. 10u aan het pleintje voor mijn deur, dan hebben we 28 min. om aan het stationnetje te geraken. Piece of cake :-)
We komen echter als laatste aan in een wagonnetje, gevuld met oudjes op uitstap. Het zicht is inderdaad adembenemend maar na 20 minuten heb je het wel gezien. Of misschien ben ik na een maand van dit moois een verwend nest geworden, dat niet meer opkijkt van valleien en zicht op haven en zee.. Ik moet terug gaan beseffen dat het zicht uit mijn kamer in Mortsel / Antwerpen net iets minder was ... Voetjes terug op de grond: wauw...

Na een goed uur rijden op een van de smalste en oudste spoorwegen van Italië, worden we met de oudjes geloodst in Casella. Wij besloten ons hongertje maar meteen te stillen met wat plaatselijke lekkernijen.. Kwestie van wat krachten op te doen.

Het meest verwonderlijke aan Casella, vond ik de planten, het groen, de tuintjes... het is er zo anders dan in Genova. Hier hebben ze geen tuinen, iedereen woont boven elkaar en de gelukkigen die wat buitenruimte hebben kunnen bemachtigen, bezitten meestal slechts een stukje terras waar heel de buurt op uitkijkt.
Hier niet, hier heb je immense tuinen, niet echt onderhouden en bestrooid met plastic Coca-Cola stoelen uit de jaren stillekes, maar toch, tuinen.
En bloemen, veel bloemen. :-) mi piace

Het zou kunnen dat wij niet goed gezocht hebben, maar buiten een kerkje hebben wij niet veel bezienswaardigheden gevonden in Casella. Gelukkig stond een lieve inwoner te popelen om ons wat cultuur bij te brengen.. De 40'er was hoofd van de 'confreria' van Casella. Hij opende net de deuren van een vergader- / gebedszaal waar vanmiddag een vergadering zou plaatsvinden over de ene of andere Heilige. De man was uiteraard dolgelukkig toen hij hoorde dat ik Monumenten en landschapzorg studeerde (voor hem vlot vertaald naar conservazione dei beni architettonici... :-)). Moest ik in Casella gestudeerd hebben, dan was de zoektocht naar onderdak kort geweest. De man transformeerde in een waterval van woorden over hoe slecht het gesteld is met zijn gebouw. Hoe ze heel het jaar bij wijze van spreken pannekoekenbakken organiseren om geld in te zamelen. (De vorige restauratie hadden ze volledig zelf bekostigd) Hoe het dure kruisbeeld, ooit gemaakt door een lid van de belangrijkste beeldhouwersfamilie van Noord-Italië, aangetast was door kevers...
Hij kreeg er de tranen van in zijn ogen... en ik sta daar machteloos te luisteren...

Na een achtervolging van onze trein en een cappucino-stopje, zijn we er toch in geslaagd thuis te geraken. Raar maar waar, we waren allebei uitgeteld. Het was ondertussen ook wat kouder geworden.
Ik heb me dus in mijn bed genesteld voor een dutje. Nu op naar mijn koelkast, eens kijken of daar nog wat lekkers in zit.