Gisteren nog kleine crisis-nacht achter de rug. Een niet onbelangrijk aspect van dit jaar was mij even ontgaan door al dat gedoe hier: de thesis. Ik was mijn papieren vergeten bij mijn grote vertrek maar had ze meegegrabbeld tijdens mijn weekendje Antwerpen vorige week. Gisterenavond dacht ik eens serieus in gang te schieten, blijkt dat ik de afspraak voor het indienen van een eerste voorstel al gemist heb... De communicatie Genua-Antwerpen is toch niet helemaal wat ik me had voorgesteld. Ik heb ook de weken voor mijn vertrek geen tijd gehad voor die thesis door mijn herexamen en heb er totaal niet meer aan gedacht in Italië met heel de papiermolen die ik hier al in orde moest brengen.
U wordt dus op de hoogte gehouden van de verdere vorderingen want ik ben er zelfs nog niet helemaal uit waar ik 9-12 maanden over zal schrijven... TO BE CONTINUED.
Dit heeft er alleszins voor gezorgd dat ik weer lang heb geslapen vanmorgen, mijn bioritme is wederom TOTAAL 'naar de genou'!
Maar goed, 14u: afspraak in 'Balbi due' (zoals de locals de aula in huisnummer 2, Via Balbi noemen. In informele omstandigheden word 'Via' / 'Piazza' weggelaten)
Tijdens de les sprak ik met Marika af voor vanavond. Ze wilde ook eens verse pesto maken, dus we plannen meteen een etentje vanavond.
Het zijn trofie liguri geworden als hoofdgerecht (hetzelfde recept als vorige keer, maar dan met de aardappeltjes, zoals het echte recept van 'Trofie Liguri al Pesto Genovese con patate e fagiolini'). Het smaakte nu echt nog beter! Die gekookte aardappeltjes binden het geheel wanneer ze wat uit elkaar vallen bij het mengen en geven het een romig aspect. MMMM MMM MMM :-)
Als voorgerechtje heeft Marika een verrassend slaatje van tomaat en mango in elkaar geklutst met een dressing van olijfolie en maple syrup... ik had het niet verwacht maar ook dit was echt wel lekker.
En ik moet nu echt ABSOLUUT ooit naar Canada. Marika's oom is een echte ahorn-siroop-boer (of hoe je dit ook moet noemen) ... hij heeft alleszins een heel bos dennenbomen (verbeter me als ik mis ben) staan, waarin hij gaatjes maakt. Alle bomen zijn met elkaar verbonden door blauwe dikke draden, denk aan een soort wasdraad-achtige dingen die een enorm web maken. In het voorjaar, als ik me niet vergis, begint de sneeuw te ontdooien, waardoor een soort sap uit de bomen over die draden loopt en onderaan het bos wordt opgevangen in een grote ketel. Dat 'water'/'sap' wordt dan gekookt tot een siroop. Zo verkrijgt de man verschillende variaties. Van licht naar donker, van zacht naar straf. En alsof dat nog niet overtuigend genoeg is, maken ze tijdens het jaarlijkse maple-syrup-feest ook nog lekstokken door de hardst gekookte siroop uit te gieten op een bed van propere sneeuw en deze op een stokje te rollen....
Wie gaat er mee naar Canada ??? :-)
Marika heeft een volledig blik in haar koelkast staan! Ik bestel het mijne alvast met kerstmis als haar ouders naar Italië komen!
Ons etentje werd op gepaste wijze met een zelfgemaakte cappucino afgesloten. En ondertussen stelden we ons lijstje op met goede voornemens voor ons Italië-avontuur
1. vroeger opstaan, vroeger gaan slapen :-) ik ben niet de enige met een verstoord bioritme!
2. yoga gaan volgen (we hebben alvast een lijstje van de scholen in de buurt gemaakt...)
3. verse gnocchi maken
4. gaan joggen
5. 1x per week een groeps-etentje organiseren
6. Cinque Terre nog bezoeken (en vele andere dorpjes / steden, maar dit is het eerste op het programma)
...
(toen zijn we iets te hard opgegaan in de yoga-zoektocht en zijn we ons lijstje wat vergeten... maar als ik hier al in slaag, ben ik al heel gelukkig)
It was a nice day, once again.
***
Geen opmerkingen:
Een reactie posten